{{ message.message }}
{{ button.text }}

Is het echt gebeurd? (Blog 6)

Niks is meer belangrijk op het moment, we zijn kapot. Zou het ons lukken om weer omhoog te krabbelen en de draad weer op te pakken!

Afbeelding blog 'Is het echt gebeurd? (Blog 6)' Achtergrond blur afbeelding

Het is nog steeds 13-12-2008, een datum die ik nooit meer vergeet. In bed lig ik te draaien, ik ben hartstikke moe, maar kan de slaap niet vatten. We praten nog ff, maar geen woord over de tweeling, alsof het nooit gebeurd is. Uiteindelijk vallen we in slaap.

Om 4.00 uur in de nacht schrik ik wakker, ik voel aan mijn buik en kom erachter dat ik niet gedroomd heb. Alsof het nu pas tot me door drinkt. Ik begin te huilen en kan niet meer stoppen. Om 7.00 uur besluit mijn vriend M'n moeder te bellen.  Zij komt natuurlijk meteen. Als n baby laat ik me wiegen. Ik ben kapot, sorry WIJ zijn kapot. 

Er moeten vandaag ook nog wat dingen gebeuren, vandaag gaan we terug naar het ziekenhuis om afscheid te nemen van onze jongens (dat dachten wij toen nog). Ook moeten we beslissen wat we willen met de lichaampjes. Begrafen of cremeren gaat niet. Omdat ik pas 14.3 weken zwanger was bestaan onze kinderen niet, niet voor de wet, niet voor de verzekering. Alleen voor ons bestaan ze.

Was ik nou met 23 weken van ze bevallen dan konden we ze een eigen plekje geven. De keus is nu simpel: laten verbranden met het ziekenhuisafval of begrafen in onze eigen tuin. Dit laatste wilde ik zeker niet, wat als we ooit gaan verhuizen. Met pijn in ons hart kiezen we voor optie 1. We nemen wat spulletjes voor hun mee (die we al thuis hadden) en legde dat in hun doosje/kistje.

De zusters waren geweldig, ze hadden een kamer voor ons gereserveerd, en kwamen even later met onze tweeling aan. (Deze hebben in de koeling gelegen, en dat zie je aan ze. Ze waren gisteren veel mooier) we praten ertegen alsof ze naast ons liggen te slapen. 

Dan is het echt tijd om afscheid te nemen. Blehhhh.

De eerstkomende 1,5week is voor mij een groot zwart gat. Ik deed niks, wilde niemand zien. Wilde alleen maar op bed liggen.

Maar dan komen de feestdagen... we zijn ze doorgekomen. Vraag niet hoe.

Nog maar 5 dagen en dan is dit ellendig jaar voorbij.

Een jaar waarin ik 2 keer zwanger ben geweest, en het 2 keer uit mijn handen zag glippen.

Op naar 2009, op naar wel geluk!!!

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je