{{ message.message }}
{{ button.text }}

Insomnia kicks inn...

Slapeloosheid als gevolg van overactieve hersenen die maar blijven malen en malen... Wederom een nacht geen fatsoenlijke rust...

Afbeelding blog 'Insomnia kicks inn...' Achtergrond blur afbeelding

Ik kijk op mijn klokje. Die laat mij duidelijk zien hoe laat het alweer is. 02.00 uur in de nacht en nog geen oog dicht gedaan. Dit is alweer de derde keer in een week tijd! Ik word er moedeloos van. Soms slaap ik gewoon werkelijk een hele nacht niet.. 

Ik loop naar beneden en laat mezelf zakken op een stoel aan de eetkamertafel waar mijn man nog druk een spelletje aan het spelen is op zijn telefoon. Ik doe de grote lamp boven de tafel uit en in plaats daarvan zet ik een kaarsje aan en pak een schrijfblok. Ik had net een artikel voorbij zien komen met handige tips voor meer rust in je hoofd en aangezien mijn hersenen op volle toeren draaien en voorlopig ook niet rustig lijken te worden heb ik één van de tips maar ter harte genomen; Van je af schrijven. Ik begin wat te schrijven, maar kan niet echt zeggen dat het me verlichting geeft. 

Het lijkt alsof de hele situatie met Janien enorm veel emoties bij me oproept. Rustig laat ik de hele situatie van onze jongste zoon nog eens de revue passeren en merk dat ik verdrietig word. Ik denk aan Trudy... "Hoe is het toch eigenlijk mogelijk," zeg ik tegen mijn man. "Hoe is het mogelijk dat één mens, notabene onze eigen familie, zoveel invloed kan hebben op andere mensen. Wat bezield haar om zo iedereen tegen elkaar op te stoken? Wat heeft haar zo gemaakt... Hoe kan ik me zo op haar verkeken hebben? We hadden net wat leuk contact, we hebben samen de wandelvierdaagse gewandeld met de kinderen, ze vroeg laatst zelfs aan ons of we even op hun kinderen wilden passen..." als ik mezelf zo hoor praten word ik nog verdrietiger van alles dat ik vraag. "Ik weet het niet Eef," antwoord mijn man. "Ze is altijd al zo geweest. Haar hele familie is zo. Die mensen weten niet anders. Blijkbaar kicken ze er op om een ander het leven zuur te maken." Ik staar naar het kaarsje en tik ritmisch met mijn pen op mijn schrijfblok en laat mijn hoofd rusten op mijn linkerhand en zucht. Ik leg mijn pen aan de kant en druk op een knopje op mijn telefoon om te zien hoe laat het is. Het scherm licht op. En wanneer ik mijn telefoon van de vergrendeling haal valt mijn oog meteen op mijn schermafbeelding. Een foto van het gebedskaartje dat ik al weken hier in huis had liggen terwijl ik die allang terug had moeten brengen. Het is een tekst uit Mattëus 6. De eerste zin lees ik in gedachten op;

"Wordt hun dan niet gelijk, want God uw Vader weet, wat gij van node hebt, eer gij hem bidt."

Word hun dan niet gelijk... Ik laat dat zo even in mijn gedachten hangen, want eerlijk? Ik vind dat moeilijk. De laatste dagen is er zoveel gezegd, ook door omstanders, mensen die ons goed kennen. En iedereen heeft zijn eigen oplossing voor deze situatie. "Als ik jullie was dan..." Iets wat we de afgelopen dagen veel gehoord hebben. De één geeft aan dat wanneer we in een rustiger vaarwater zitten gewoon aangifte moeten gaan doen vanwege smaad en laster, "want Eef, kijk eens wat dit allemaal heeft aangericht in jullie gezin, hoeveel invloed dit heeft gehad op jullie relatie. Allemaal dankzij die trien!" Tja... dat is waar. Ook manlief en ik hebben regelmatig elkaar bij kop en kont gehad omdat we elkaar weer tot bedaren moesten brengen door de reeks gebeurtenissen zo kort achter elkaar aan. "Of ik zou als ik jou was gewoon heel vriendelijk tegenover haar zijn, maar wanneer je alleen met haar bent en niemand jullie ziet gewoon eens flink uithalen ;)" Jup... dat kan ook. Er kan zoveel. Ik kan ook gewoon nog steeds dat grasveldje bij school overvliegen en haar er eens flink van langs geven. Dat kan ook.... "Word hun dan niet gelijk..." Ik denk daar weer eens over na. Ik ben zo niet. Ik deel geen tikken uit en ik ben niet zo gemeen dat ik stiekem haar het leven zuur ga maken. Al zou ik het graag willen, ik denk dat ik meer zou bereiken door gewoon vriendelijk te blijven. Ik wil haar vooral geen handvatten geven. Wanneer ik haar een stukje onmacht laat zien door haar aan te vallen geef ik die natuurlijk wel, dus ik kan haar beter laten zien dat het hartstikke goed gaat. Just smile and wave.... Iedereen die me een beetje kent weet dat ik er vertrouwen in heb dat ook haar tijd nog wel komt. Niet dat ik haar dat toe wens hoor. Laten we dat even voorop stellen.

Anyways, mijn gebedskaartje heb ik inmiddels op de alpha cursus ingewisseld voor een ander kaartje. Één die me heel erg aan sprak. Er staat alleen; "Mijn God! Op u vertrouw ik." Er onder staat dat het Psalm 25 vers 2 is. Ik word nieuwsgierig. Ik schuif het kaarsje wat dichter naar me toe voor meer licht en sla mijn Bijbel open om de tekst eens op te zoeken. En alsof het zo moest zijn vond ik de tekst precies passen bij de situatie van nu en mijn gedachten...

"Laat mij niet in de steek, Here, want ik vertrouw helemaal op U. Zorg dat mijn vijanden mij niet overwinnen."

Zorg dat mijn vijanden me niet overwinnen.... Dit heeft vast zo moeten zijn dat ik deze tekst moest lezen. Ik lach in mezelf. Mijn man vraagt waarom ik lach. Ik lees hem de tekst voor. Waarschijnlijk snapt hij er niks van, maar ik ben blij dat ik deze tekst even mocht lezen. "Oh! Maar dan heb ik ook nog een tekst voor je. Zie, ik had hem laatst in jou cursus boekje moeten plakken. Moment, dan zoek ik hem voor je op... als ik hem nog terug kan vinden.." Mijn man... mijn man die zegt niets met het geloof te hebben. Toch geeft hij mij iedere week trouw een bijbeltekst mee naar de alpha cursus ter bemoediging. En nee, dat heb ik niet van hem gevraagd. Dit komt helemaal uit hemzelf :) "Oh hier heb ik hem!" roept hij me toe met een lach. Hij pakt een sticker, schrijft de tekst op en plakt hem in mijn cursusboek. Vervolgens krijg ik het boek terug in mijn hand gelegd. Ik kijk hem vragend aan terwijl hij weer gaat zitten. Mijn hand blijft zweven op de plek waar ik het boekje in mijn hand gedrukt kreeg. Ik blijf hem aankijken. ".... Eigenlijk ben ik nu wel heel benieuwd wat voor tekst jij hebt opgeschreven." Ik wil het boekje weg leggen totdat mijn man zegt dat ik dan maar even moet spieken, met een knipoog. Ik bekijk de binnenkant van de kaft. Efeziërs 4 staat geschreven, vanaf vers 21 tot het eind. Ik klap mijn Bijbel opnieuw open, precies op de bladzijde waar Efeziërs 4 gedrukt staat. "Oh dit zal vast een goeie tekst zijn," zeg ik enthousiast tegen mijn man. "Ik open de Bijbel precies op de juiste plek!" Mijn man lacht. "Ga maar gauw lezen dan." En dat doe ik. Ook deze tekst spreekt me weer aan. Het gaat over hoe je je oude ik los moet laten, moet uittrekken als een stel kleren wanneer je in God geloofd. Ik lees het door tot het eind. Vooral de laatste twee teksten spreken me heel erg aan...

"Doe alle wrok, woede en haat uit uw leven weg. Vloek niet, maak geen ruzie en beledig elkaar niet. Vermijd alles wat slecht is. Wees in plaats daarvan vriendelijk en liefdevol voor elkaar. Vergeef elkaar, zoals God uw zonden heeft vergeven om wat Christus voor u deed."

Als één van mijn alphacursus leiders hier had gezeten, had hij gezegd; "Nou, hoeveel antwoorden wil je nog hebben? Ik geloof dat je het nu wel weet of niet," met een dik knipoog er achteraan en een brede grijns op zijn gezicht. Ik kan hem zo voor me zien, lach weer even in mijzelf, vouw mijn handen en dank Onze Lieve Heer voor deze prachtige teksten die ik voor mijn gevoel even nodig was en dat mijn man mij deze laatste tekst mee gaf. Ik lach weer en kijk mijn man aan. "Ik geloof dat ik nu wel kan slapen," zeg ik tegen hem. "Nou, kom," zegt mijn man en staat op van de tafel. "Dan gaan we proberen nog een paar uurtjes slaap te pakken."

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je