{{ message.message }}
{{ button.text }}

In de WSNP - Het begin van een schone lei II

Mijn man en ik stuiven uit bed. Ik trek de voordeur open en zie twee agenten. Het eerste waar ik aan denk is; "Worden we uit huis gezet?"

Afbeelding blog 'In de WSNP - Het begin van een schone lei II'

Twee man sterk staan ze voor de deur. 'Goedemorgen mevrouw,' begint één van de agenten. 'U heeft al enige tijd een openstaande boete bij ons. Daarom komen we vandaag uw auto in beslag nemen.' HUH? Wacht... Okee.. Geen uithuiszetting dus. Maar... Geen auto betekend voor ons geen inkomen! 'Maar... Hoe kan dat nou? Ik heb gister nog contact gehad met een andere agent en die zou er alles aan doen om dit te voorkomen. Hoe kan dat nou?' Mijn vraag interesseert ze blijkbaar niet...

De dag hiervoor werd ik gebeld door een agent met de mededeling dat er aangifte tegen mij was gedaan. Ik zou, zo gezegd, weg zijn gereden van de plaats van ongeval na een aanrijding. Terwijl ik in mijn geheugen zit te graven verteld de politie mij wat en wanneer het allemaal is gebeurd. Dan begint het me te dagen. Toen ik in Mei dat jaar mijn zoontje en zijn oma van het station haalde gooide ik net iets te enthousiast de autodeur open tegen de stootstrip van de geparkeerde auto naast mij. De snotaap die op dat moment in die auto zat te wachten ging behoorlijk tekeer. Ik snelde me naar het perron om mijn moeder en zoontje op te pikken zodat we gauw het voorval konden oplossen. Eenmaal terug gekomen bij de auto was iedereen van die auto in rep en roer. We controleerden de schade, maar er was niets te zien. Vervolgens vertelde de bestuurder dat het voor ons maar goed was dat haar man er niet bij was, want dan had het wel eens verkeerd met ons af kunnen lopen. Toen flipte mijn moeder en ging behoorlijk tekeer tegen de bestuurster. Om mijn moeder stil te krijgen dwong ik haar in de auto en reed ik weg. Er was tenslotte geen schade aan de auto en we laten ons zeer zeker niet bedreigen. Nu werd ik beschuldigd van het doorrijden na een ongeval terwijl we niet eens reden, maar stil stonden op de parkeerplaats. De volgende dag zou ik naar het bureau gaan om een verklaring af te leggen. Even later kreeg ik een belletje terug dat we ook nog een openstaande boete hadden en het risico liepen dat de auto in beslag genomen kon worden. Er werd ons gevraagd om voor een oplossing te zorgen en even later beloofde de agent ons contact op te nemen met ons contactpersoon bij de gemeentelijke hulp om een oplossing te zoeken. We hoefden ons geen zorgen te maken.

En nu staat de politie tòch echt voor de deur mijn auto in beslag te nemen. Hoe kon dit nou gebeuren. Er was toch contact geweest? De paniek slaat toe. Dit uit zich in tranen. Ik begin hevig te huilen als een baby en probeer naarstig een oplossing te zoeken. Eerst bel ik het spoednummer van de gemeentelijke hulp. Die nemen niet op, want hun werkdag is nog niet begonnen. Ik bel mijn moeder die mij doorverwijst naar mijn vader. Toen mijn vader mij hoorde snikken aan de telefoon aarzelde hij geen moment. Hij wilde me graag helpen, maar was aan het werk en kon zo gauw niet weg komen. Plus, hij zat best een aantal kilometers verderop en kon niet in zo'n korte tijd bij ons komen. 'Mevrouw, we willen u verzoeken uw auto leeg te halen. De berger is onderweg en kan er elk moment zijn,' zegt één van de agenten. 'Mogen we u wijzen op de extra kosten die hier uit voortvloeien?'

Alles gaat in een waas aan me voorbij. Wanneer ik hoor dat een agent aan mijn man vraagt of ik wel om negen uur aanwezig kan zijn op het bureau voor het verhoor, flip ik. Ik sta te blazen en te tieren op straat tegen de politie en scheld ze voor alles uit. Ik roep dat ze dit expres doen omdat ik gister contact had gehad met het bureau en door dat gesprek duidelijk werd dat ik dus ook nog een openstaande boete had. Dit hebben ze voor mijn gevoel gewoon allemaal zo gepland. Terwijl ik samen met de buurvrouw en mijn man de auto leeg pak loop ik alleen maar te mosteren en mompelen over de agenten. Wanneer de auto leeg gepakt is wachten we af wie er eerder komt. Mijn vader of de berger?

Even later verschijnt de bergauto bij ons in de straat. De politie heeft onze auto tot die tijd klem gezet om te voorkomen dat we met de auto zouden vluchten. Met lede ogen zie ik toe hoe mijn auto op de aanhanger wordt getakeld en vastgezet wordt. Wanneer de politie en de berger de straat uitrijden breek ik. Ik voel me verloren. Wanneer ik mijn vader de straat in zie rijden en hij bij ons naar binnen stapt begin ik hevig te snikken. Hij probeert me te kalmeren en dat lukt. Ook hij baalt dat dit allemaal heeft moeten gebeuren.

Om negen uur zit ik op het bureau in een verhoorkamertje. Ik staar voor me uit. De agent die ik gister aan de telefoon had komt tegenover me zitten. 'Het spijt me zo erg dat dit heeft moeten gebeuren,' zegt hij treurig. 'Ik heb er echt alles aan gedaan om dit te voorkomen.' Ik zeg hem dat het niets geeft en dat we de tijd niet meer terug kunnen draaien. Een uur later sta ik weer buiten. De zaak is geseponeerd omdat het geen politiewerk is, maar verzekeringswerk. Dat is dan ook het enige pluspunt van die dag.

Thuis doe ik niets anders dan huilen. Ik kan niemand fatsoenlijk het verhaal vertellen. Ik zoek contact met gemeentelijke hulp om alsnog tot een oplossing te komen, maar zij schrijft me doodleuk terug dat ik maar met het openbaar vervoer naar het werk moet gaan of een geldschieter moet regelen om mijn auto te betalen. De boete loopt per dag dat hij in de stalling staat met €100,- op en de gemeentelijke hulp wil niets doen. Mijn vader biedt aan de boete en de stallingskosten te betalen en zo ga ik twee dagen later met mijn man naar de berger en halen we de auto op. Op onze rekening staat nog precies €1,25. Hier gooi ik een klein beetje benzine van in de tank om zo toch naar huis te kunnen rijden. De auto is weer terug. Wanneer er weer geld is kan ik weer wat benzine in de tank gooien en fatsoenlijk naar mijn werk. Het grootste probleem lijkt weer opgelost. Zal dit dan het laatste zijn?

Helaas bleef het hier niet bij. In december bleek ik zwanger te zijn en kregen we kort daarna een miskraam. Met kerst wilde ons contactpersoon ons geen geld over maken zodat we een klein cadeautje konden kopen voor de kinderen of om voedsel te kunnen halen. Dierbaren uit onze omgeving kwamen met dozen eten en cadeaus voor de kinderen aanzetten. We waren dankbaar daarvoor. 

In januari weigerde ons contactpersoon de rekening van de telefoon, internet en tv te betalen waardoor we dik anderhalve week afgesloten zijn geweest. En dit allemaal terwijl er genoeg geld in de reserveringen stond. We moesten schulden maken, met toestemming. Werd er bij de intake verteld dat we onze mobiele abbonementen mochten houden, nu moesten we ze afkopen en meenemen in ons schuldenpakket. Had ik een betalingsregeling geregeld met de energiemaatschappij die binnen ons budget paste? Jammer dan. Hij moest maar mee in het schuldenpakket. En zo ging onze schuld met duizenden euro's omhoog. Schuldeisers zouden aangeschreven worden voor een minnelijk voorstel. Bleek dat ze sommige schuldeisers zelf op akkoord had gezet in ons overzicht zonder dat de schuldeiser ergens vanaf wist. We kregen een compleet verkeerd dossier toegestuurd per post van andere mensen uit onze buurt met al hun schulden daarin, inclusief naam en gegevens. Wegenbelasting heeft ons contactpersoon een jaar lang niet betaald. We mochten zelf niet achter onze schuldeisers aanbellen om te vragen wat de openstaande posten waren. We kregen geen weekgeld terwijl er meer dan duizend euro in de reserveringen stond. Zwemgeld betalen voor de zwemles? Niet belangrijk. Dat geld kregen we niet. Er werden rekeningen betaald die voor ons onbekend waren. Rekeningen werden dubbel betaald en vervolgens kon mevrouw het geld niet meer terug halen dus dat waren we het gewoon kwijt. Mijn man had beslag op het salaris liggen. De beslagvrije voet kon ons contactpersoon niet aangepast krijgen ondanks haar verzoek die ze had ingediend bij de deurwaarder. Mijn man deed zelf één belletje naar de deurwaarder met de vraag of de deurwaarder dat aan kon passen, en de beslagvrije voet werd aangepast met bijna €400,-. Mijn man gaf dit door bij de gemeentelijke hulp. Wat denk je dat ons contactpersoon zei? 'Dank je wel voor het doorgeven aan ons. We zaten nog te wachten op een reactie op ons verzoek. Fijn dat ze dan toch akkoord met ons zijn gegaan.' Moet ik nog even doorgaan? Ik zou er een boek over kunnen schrijven. Er is zo verschrikkelijk veel mis gegaan binnen ons traject. Dit alles is nog maar een korte versie van alles dat gebeurt is. 

We moesten voordat het traject begon tekenen voor een lening die we kregen via de gemeentelijke hulp. Als ons traject achter de rug zou zijn moesten we die €1200,- terug betalen. De termijnen waarin we dat terug konden betalen waren al vastgesteld. Wat ze niet weten is dat wij die lening mee hebben gedaan in ons schuldenpakket naar de rechtbank. Wanneer onze WSNP achter de rug is zal ook die schuld mee gesaneerd worden. Dit weet de gemeentelijke hulp niet dus ze krijgen van ons geen ene rooie cent meer. Pas geleden had ons schuldhulpmaatje iemand gesproken waar de gemeentelijke hulp tegen  had gezegd; 'Je weet het hè? We kunnen je maken, maar we kunnen je ook net zo hard breken!' Dat kan toch werkelijk niet waar zijn? Zo'n hulpinstantie kan dat toch niet zeggen tegen de hulpvrager?

Inmiddels zijn we bij de rechtbank geweest voor een toelating tot de WSNP. Daar wil ik nog graag een blog aan wijden. Gelukkig hebben we niets meer te maken met de gemeentelijke hulp.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je