{{ message.message }}
{{ button.text }}

"Ik wil niet steeds horen dat ik het goed doe!"

Ik geef ze misschien wat te vaak, oké, Dat is ook niet overal goed voor. Maar hij mag wel leren ze wat meer te omarmen: complimentjes.

Afbeelding blog '"Ik wil niet steeds horen dat ik het goed doe!"'

Ik zeg het eerlijk, ik ben zo'n type 'joepie-de-poepie-hoera-wat-knap-ik-ben-zo-trots-op-je!'-mama. Ik sta als een malloot hardop te juichen in de speeltuin als hij eindelijk van de hoge glijbaan af durft, ik zit hyperblij met mijn duimen omhoog voor het raam te zwaaien bij de zwemles bij ieder spettertje dat zoonlief maakt. Hij hoort dagelijks (meerdere malen) hoe onwijs veel ik van hem houd, hoe trots ik op hem ben, hoe knap hij is, hoe bijzonder wij hem vinden. Ja oké ik weet het, het is veel, dat zeg ik ook vaak. Dan zeg ik 'sorry als mama het zo vaak zegt, maar je weet het hè, ik heb liever dat je het te vaak hoort, dan te weinig´. Nu ben ik van nature al zo'n knuffelmoedertje met een overload aan liefde om te geven. Maar het is ook wel een beetje gevoed. Hoewel mijn moeder heel warm was naar ons toe, hebben we niet echt een knuffelband. Met mijn vader heb ik die al helemáál nooit gehad. Maar erger nog: als ik programma's kijk als 'Verslaafd' of 'Van De Straat', waar typische probleemjongeren aangepakt worden (en de ouders uiteindelijk heel terecht minstens zo), breekt regelmatig mijn hart. Zo vaak is het die ene stoere, onverschillige, keiharde jongen, die uiteindelijk breekt en snikkend roept dat zijn ouders nooit hebben gezegd dat ze trots op hem waren, nooit gezegd hebben dat ze van hem houden, dat hij geliefd is, er toe doet. Enerzijds ben ik zo boos op die mensen dan. Hoe kun je dat nou niet meegeven aan je kind? Anderzijds ben ik zo verdrietig. Voor de ouders, die vast ook niet beter wisten. Maar vooral voor de kinderen. Wat was hun leven wellicht anders geweest met een stukje waardering, een stukje warmte. Daar komen vaak ook scheidingen bij kijken, waar de ouders vooral met hun eigen verdriet en ellende bezig zijn geweest en minder aandacht besteed lijken te hebben aan wat het met de kinderen doet (heb het van dichtbij meegemaakt met mijn ouders...). Al met al, schrijnend. Verhalen die niet nodig waren. Die voorkomen hadden kunnen worden. Of de verhalen van vrienden, die jááárenlang wachten met uit de kast komen, uit vrees wat hun ouders er van vinden. Dat zou ik zó erg vinden. Als Max ons iets te vertellen heeft, wat dan ook, dan hoop ik dat hij daar nooit en te nimmer tegen op hoeft te zien. Dat hij dat vol vertrouwen bij ons neer kan leggen. Stel je voor dat je jarenlang niet 100% jezelf kunt zijn, zelfs niet bij je ouders. Dat is zo verdrietig. 

En bij die programma's zeggen Husband en ik steeds tegen elkaar 'wat er ook gebeurt, dát gaan we niet laten gebeuren!'. Dus ik was al iemand van het liefde en waardering uitspreken, maar door deze programma's is het wellicht wel nog meer toegenomen. Misschien ook wel omdat ik zelf heel gevoelig ben voor waardering, voor 'er toe doen'. Dus ja, Max krijgt een hele berg liefde-uitingen, trots-uitingen en 'je-doet-er-toe'-uitingen. Begrijp me niet verkeerd, het is hier zeker niet alleen maar lofzang en Kumbaya. We hebben echt wel grenzen, als hij iets doet wat niet oké is, verwachten we ook echt een sorry en ik ben ook wel eens ongeduldig of geïrriteerd. Maar mijn streven is om die jongen nooit het gevoel te geven dat hij in zijn jeugd niet geliefd of gewaardeerd was. Dat hij ouders heeft waar hij altijd veilig en geliefd bij is, alles tegen kan vertellen en die onvoorwaardelijk trots zijn op hem. Nu is hij van nature ook wel gevoelig voor waardering (hij is zoooo een mini-me). Maar schijnbaar is het ook wel eens genoeg. 

Zo kan hij niet altijd met complimenten omgaan. De ene keer straalt hij er zichtbaar door, de andere keer wordt het niet gewaardeerd en wordt hij zelfs boos! Zo ook vanavond. Hij kwam met de ipad naar ons toe om te laten zien dat er nog maar 12% accu in zat en dat deze dus bijna leeg was. Wij zeiden op heel gewone toon, maar wel bijna in koor 'knap gezien Max, dat daar 12% stond', Toen kwam de boze blik en de boze 'HMM!'. Ik zei 'Max dat is toch iets goeds?'. Nou hij draaide zich woest om. Hij was boos. Dat pikten we niet, dat was geen nette reactie. Nu heeft keihard tegen hem in gaan weinig zin bij een hoogsensitief kereltje, dus meneer blokkeerde al vrijwel meteen bij onze 'ho ho, zo niet meneer!'. Dus na even rustig een momentje nemen om er over te praten kwam de aap uit de snikkende mouw: hij vond complimentjes soms wel leuk maar hij krijgt ze zo vaak en hij wil niet altijd horen dat hij dingen knap doet. Ai. Ik vroeg of het er dan aan lag dat wij te vaak complimentjes gaven. Ja, ook. Maar hem kennende zit er nog iets achter, iets wat hij al vaker geuit heeft: hij is erg streng en hard voor zichzelf. Waar wij het knap vinden als hij krabbelig een woordje schrijft (kom op, hij is 4!), is hij boos op zichzelf omdat de A wat groter is dan de P. Als hij heel netjes iets in kleurt, is hij boos op zichzelf dat er over 1 lijntje heen is gegaan. Oftewel, een mogelijke faalangst-situatie waiting to happen! Mopje toch. Gelukkig is daar al goed met hem over te praten. We proberen het te relativeren. We vertellen hem dat hij zich écht niet moet meten met ons (wat hij vaak doet). Als ik een lastig bochtje kan knippen, dan heb ik daar wel 30 jaar langer op kunnen oefenen. Als hij even niet op een planeet kan komen, vertel ik hem dat dat héél normaal is. Mama kende die immers niet eens allemaal totdat ze op zijn kamer hingen en papa mij het uitlegde. Hij kende ze eerder en beter dan ik! Dat helpt vaak wel iets. En we proberen onze complimenten ook vooral te uiten over het proberen, niet over het eindresultaat ergens van. 'Wat heb jij goed je best gedaan schat!' heeft een andere lading dan 'Wat een goede tekening heb jij gemaakt!'. Zeker bij iemand die er zo gevoelig voor is. 

Tja, dat zal nog een ongoing procesje blijven. Maar ik zal mijn best doen om mijn complimentjes-waterval iets te 'downsizen'. Ik zal proberen iets minder overweldigend die kleine man te overladen met liefde en uitingen daarvan. Dat is zo moeilijk, want als ik hem nog maar zie word ik al helemaal blij. En ik zal er never nooit niet mee ophouden. Onmogelijk. Maar misschien íetsjes meer ruimte laten. Vooruit dan. En daarnaast proberen we hem te leren wat trotser op zichzelf te laten zijn, inclusief imperfecties. Dat maakt hem immers mens. Een mooi mens. Tja, en hij mag leren dat het best oké is om complimentjes te krijgen :-)

Tags:

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je