{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ik mis je nog steeds....

Nog een paar dagen. Deze maand is het zeven jaar geleden dat we afscheid moesten nemen van deze geweldige vrouw. Ik mis haar nog steeds...

Afbeelding blog 'Ik mis je nog steeds....' Achtergrond blur afbeelding

Kunnen we even terug in de tijd? Naar het moment van de foto hier boven? Deze foto beschrijft precies hoe de band tussen mij en mijn oma was. Praten, dat deden we veel. Waarschijnlijk hadden we het hier weer eens over mensen van onze oude samenkomst, een kerk waar we vroeger samen heen gingen. Misschien hadden we het wel over hoe het nu met iedereen ging? Ondanks dat ik niemand meer van de jeugd sprak, was mijn oma nog altijd op de hoogte van het wel en wee van de mensen waar we toen zo nauw mee verbonden waren, maar nu niet meer spraken doordat de kerk was gesloten en iedereen zijn eigen weg was gegaan. Dankzij haar wist ik dan toch zo af en toe hoe het op dat moment ging met mijn jeugdvrienden. Laat me jullie een beetje over mijn oma vertellen.

In november 1998 overleed mijn opa na een kort ziekbed. Ik was toen 13 jaar. En geloof het of niet. Ook deze man kan ik nog vreselijk missen. Toen ik zwanger bleek te zijn in 2007 heb ik dan ook ergens in de eerste weken van mijn zwangerschap zo vreselijk moeten huilen dat ik deze lieve man straks niet mijn kindje kon laten zien. 

Kerst 1998 vierde ik zoals altijd met mijn ouders, zusjes en broertje. Ieder jaar was hetzelfde en zo dit jaar ook weer. We gingen eerste kerstdag gourmetten. Dat was dan ook het moment dat ik ineens stil stond bij oma. In gedachten zag ik een oude vrouw helemaal alleen aan haar tafeltje zitten, naar buiten kijkend, eenzaam te zijn. Ik vond dat zo erg dat ik besloot om elke week sowieso één keer bij mijn oma op bezoek te gaan. In mijn toch nog kinderlijke gedachten had ik me bedacht dat mijn oma wel een maatje kon gebruiken. Misschien zou ze zich dan niet zo eenzaam meer voelen. En zo ging ik trouw elke week op bezoek. Ze waardeerde dat enorm. Onze band werd door de jaren heen steeds sterker en zo besloot ik op mijn 15de zondags met haar mee te gaan naar de Vergadering van Gelovigen. Een kerk waar destijds ook een paar van mijn vrienden van de tienerclub heen gingen. In 2000 overleed één van de kinderen van de jeugd, vier dagen voor haar 10de verjaardag. Met mijn moeder kon ik daar niet over praten. Met mijn oma wel. Al was het overlijden van mijn opa nog zo vers in haar gedachten, dat wij nu dit kleine meisje weg moesten brengen, daar had ze nog veel meer verdriet om. We hebben vreselijk gehuild en zijn samen naar de begrafenis gegaan. Arm in arm. We hadden onze jaszakken vol gestopt met van die pepermuntballen. Gewoon omdat we bang waren geen lucht meer te krijgen door alle emoties. 

In 2001 leerde mijn oma een nieuwe man kennen. Een man van haar leeftijd, hij liep tegen de 80. Ik heb haar ooit eens de vraag gesteld of ze opa was vergeten. 'Natuurlijk niet, gekkie! Dacht je dat ik hem zou vergeten? Nooit! Ik ben notabene 50 jaar met jou opa getrouwd geweest!' Dat was een hele geruststelling voor mij. Ik kon het dan ook goed met haar aanstaande man vinden. En ach, het was ook wel logisch dat ze behoefte had aan een man in huis. Zo konden ze goed op elkaar passen en zouden ze beide niet meer eenzaam zijn.

Ik bleef trouw elke zondag langs komen. Soms kwam ik wat vaker in de week. Samen aten we, praatten we, zongen we, lazen we uit de bijbel, noem maar op. Ik kwam er af en toe eens met een vriendin en samen met die vriendin zong ik dan 'Glorie aan God' met twee stemmen. Daar genoot ze volop van. 

Wanneer mijn oma s'middags in slaap viel in haar stoel ging ik vaak wat schrijven in mijn dagboek. En als ze rond theetijd wakker werd maakte ze thee voor zichzelf en maakte ik voor mezelf warme chocolademelk met slagroom. Dan hadden we weer hele uiteenlopende gesprekken. We hadden het over mijn ouders, de familie, vrienden, diepgaande gesprekken over het feit dat ik me wilde laten dopen, geloof, de kerkdienst van die ochtend. Alles passeerde de revu en echt niets was te gek. Heel soms lieten we even flink onze emoties de vrije loop gaan. Of... Nou ja... liet zij haar emoties de vrije loop gaan. Als 13 jarig meisje moest zij de moedertaak op zich nemen na het plotselinge overlijden van haar moeder. Ze moest gaan zorgen voor haar jongere twee zusjes. Hier vertelde ze dan wel eens over en elke keer weer moest ze dan huilen. Ook als ze het over mijn opa had. Dan vertelde ze daar over en dan was het maar even voordat de ogen op sap stonden. En dat geeft niet. Ik heb daar altijd veel bewondering voor gehad omdat ik zo moeilijk mijn emoties kon tonen op dat gebied. Ook hadden we het vaak over mijn moeder. Wanneer ik zei dat ik het gevoel had dat mijn moeder niet van mij hield, haalde zij die onzekerheid weer weg en vertelde ze mij dat mijn moeder wel degelijk van mij hield, maar het misschien moeilijk vond om dat te tonen. Ze vertelde me keer op keer dat ze van al haar kleinkinderen evenveel hield, maar dat ik toch wel haar oogappeltje was. Zo noemde ze mij dan ook telkens weer wanneer ik langs kwam. Zo af en toe vertelde ze mij dat ik haar deed denken aan haarzelf. Dat snapte ik nooit, totdat ik na mijn oma's dood wat meer verhalen kreeg te horen over hoe ze was toen iedereen nog bij haar thuis woonde. En ja, nu weet ik waarom ze het altijd zei. We hebben dezelfde karaktertrekken. Niet altijd positief, maar toch ben ik er trots op. Zelfs qua uiterlijk lijken we overeenkomsten te hebben. Dat werd laatst opgemerkt door een nicht van mij. 

In 2009, toen ik zwanger was van onze jongste, moesten we op 10 februari afscheid van haar nemen in het ziekenhuis. Ze zei tegen mijn man dat ze zo blij was dat ze hem heeft mogen leren kennen. Toen ik haar een laatste hand gaf voordat we de ruimte moesten verlaten, keek ze mij in de ogen en zei, 'Tot ziens bij Jezus. Daar ga ik jou weer zien.' Ik knikte instemmend, maar op de gang moest ik zo vreselijk huilen dat het voelde alsof de grond onder mijn voeten weg zakte. Het idee dat ik haar nooit mee zou spreken benauwde me enorm en het idee dat ze er morgen niet meer zou zijn vond ik verschrikkelijk! Ze is s'nachts overleden. Haar hele overlijden zou ik alleen al een boek over kunnen schrijven. Zo intens, met een lach en een traan. We hebben om haar bed gezongen en over haar gepraat alsof ze er nog was. Zolang haar lichaam nog door bleef gaan hadden we ook de afspraak zo over haar te blijven praten. Ze was zelf niet meer aanwezig. Dat was me wel duidelijk toen ze een stuip kreeg en ik haar recht in de ogen keek. Ze zeggen wel eens dat de ogen de ramen zijn naar de ziel. Nou, toen heb ik dat ook voor het eerst mogen zien. Ze was er niet meer. Dat was voor mij dan ook de rede om zo af en toe even omhoog te kijken en te glimlachen. Geen idee of ze dat heeft gezien. Je hoort weleens dat mensen alles kunnen zien en horen wanneer ze uit hun lichaam zijn getreden. Die gedachte hield ik vast en daarom lachte ik af en toe omhoog en gaf ik een knipoog. Ik ben om half twee s'nachts naar huis gegaan, maar kon niet slapen totdat 'iets' mij rustig maakte. Alsof er een warme deken over mij heen viel, iemand me vast hield en zei, 'Het is goed zo'. Ik keek nog vlug op de klok. Twintig voor drie s'nachts. Toen viel ik als een blok in slaap.

De volgende ochtend om zeven uur ontving ik een berichtje van mijn tante, en vele neven en nichten met mij mee;

'Oma is vannacht om twintig voor drie rustig naar haar Here Jezus gegaan.'

Ik voelde de tintelingen door mijn lijf en dacht weer even terug aan vannacht. Vervolgens begon ik hevig te huilen en heb ik mijn moeder gebeld. Het was goed zo. 

Inmiddels is het alweer zeven jaar geleden dat ze overleed. Haar woorden waren toen; 'Ik neem nu afscheid van de mensen waarvan ik hou, om straks naar de mensen te gaan waarvan ik hield'. Dat kwam dan ook op haar rouwkaart te staan.

Mijn oma was mijn tweede moeder. De moeder waar ik gesprekken mee had die ik eigenlijk met mijn eigen moeder had moeten hebben. Tegelijkertijd was ze ook mijn beste vriendin. Nog steeds mis ik haar enorm. Ik mis haar knuffels en onze gesprekken. Ik kan haast niet bevatten dat ze al zeven jaar niet meer in ons midden is. Nog steeds wil ik haar af en toe even bellen en zou ik graag met de kinderen langs willen gaan. Ik denk dat we allemaal het liefst onze dierbaren nog 100 jaar bij ons hebben. Helaas is dat onmogelijk...

Lieve oma,

Tot ziens bij de Here Jezus. Daar gaan we elkaar zeker weer zien!

Dikke kus...

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je