{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ik ben toch zeker Sinterklaas niet? Of toch wel?

September... Hoogste tijd om ons druk te gaan maken over het Sinterklaasfeest

Afbeelding blog 'Ik ben toch zeker Sinterklaas niet? Of toch wel?' Achtergrond blur afbeelding

3 september 2015.

De pepernoten staan weer op tafel. Een pot gewone kruidnoten en een pot chocoladepepernoten. Op de witte na zullen de laatste de komende maanden regelmatig bijgevuld moeten gaan worden, waar de kruidnootjes waarschijnlijk in januari nog steeds op tafel staan. Ondanks de luchtdichte pot waarschijnlijk wat muffig tegen die tijd.

Her en der laait de discussie alweer op. Ieder jaar hetzelfde: ' pepernoten dit jaar nog vroeger in de schappen!' schreeuwt menig nieuwsbericht. Mijn tijdlijn op Facebook laat iets anders zien. 3 september 2014. Een foto van een uitgelaten dochter die verlekkerd naar dezelfde luchtdichte pot kijkt. Gevuld met? Juist. De eerste pepernoten van het jaar.

De discussie over de pepernoten laat me koud. Ieder jaar krijg ik in de supermarkt dezelfde opmerking: ' zo, jij bent er vroeg bij!'  of: ' tegen de tijd dat het Sinterklaas is kunnen jullie geen pepernoot meer zien!' Oh ja hoor, maak je geen zorgen. Wij lusten zelfs hartje zomer nog best een handje pepernoten. Met of zonder chocola. Lekker in bikini in het opblaasbadje. Geen probleem.

Gelijk met de pepernoten doemt er een ander fenomeen op: Sinterklaas. De jongste 4, de oudste 7. Allebei nog in vol geloof. Het zou voor de oudste wel eens de laatste keer kunnen zijn bedenk ik me net. En stiekem vind ik dat een beetje jammer. wat me dan ook gelijk weer verbaast.

Als kind was ik niet bijzonder dol op Sinterklaas. Een oude man met lange baard in een jurk waar je liedjes voor moest zingen en op schoot moest zitten. In ruil kreeg je dan een kadootje. Ik vond het maar een beetje vreemd.

 Met 5 kinderen in het gezin was ook pakjesavond vaak vooral chaos. Natuurlijk zal ik het ook best naar mijn zin gehad hebben, maar die herinnering ben ik even kwijt. Vanaf het moment dat ik van mijn geloof viel vond ik zwarte Piet maar een beetje eng. Ik houd er niet van als ik niet weet wie ik voor me heb. Een bekende stem, bekende ogen, maar dat rare pak.. Zelfs nu vermijd ik ze liever.

Begrijp me goed, ik ben groot voorstander van een zwarte Piet. Geen gele, paarse, rode of stroopwafel Piet, gewoon een zwarte Piet. Traditioneel. Van de roet. Omdat ik als kind zwarte Piet wel erg leuk vond met al zijn avonturen, rare capriolen en burgerlijke ongehoorzaamheid. Interesseerde mij de kleur. Hij kwam gewoon net uit de schoorsteen, moet je eens proberen daar schoon doorheen te komen..

Eenmaal de deur uit, aan het werk, soms aan de studie maar vooral aan het feesten verdwenen Sinterklaas en zwarte Piet een beetje uit beeld. Geen kinderen in de vriendenkring, dus het enige dat ik er van meekreeg was de extra drukte in de winkels waar ik afwisselend werkte.

Later kreeg ik een relatie met een man. Met kinderen. En opeens was Sinterklaas weer in beeld. En niet een beetje. Begin van de zomer begon de gekte al. Manlief was namelijk Sinterklaas. Schoonfamilie ging zwart. Maandenlang werd er toegewerkt naar de grote dag. Vergaderingen, repetities, verkleedavonden, schminckoefeningen en draaiboeken. Tot de grote dag eindelijk daar was, manlief zijn kinderen overdroeg aan mij of opa en oma en zelf, met jurk en al zich op een paard hees voor een grootse intocht.Inclusief stoomboot en een middag in het sportcentrum voor alle kinderen van de hele gemeente. Opeens was ik getrouwd met een oude man met lange baard waarbij bange kindjes op schoot werden gezet in afwachting van hun kadootje. Stiekem hoopte ik altijd op dat ene kindje dat aan de baard zou trekken.

Terwijl manlief daar druk bezig was met andermans kinderen voor de gek te houden stonden ik en zijn kinderen aan de zijlijn. Ook zij waren vol in spanning. Als ze maar niet op schoot hoeven, want dat vinden ze toch wel een beetje spannend. Als Sinterklaas maar niet alles weet wat ze het afgelopen jaar hebben uitgehaald. Klamme kinderhandjes die krampachtig steun zochten in mijn grote-mensenhand.

 Eindelijk kwamen ze aan de beurt. En wat een geluksvogels. Als enigen hoeven ze niet op schoot en plots is het grote boek verdwenen. Snel raffelt Sinterklaas zijn verhaaltje af. Geeft de kinderen een schouderklopje, kijkt de andere kant op en zwarte Piet duwt ze ongemakkelijk een kadootje in de handen. Kinderen blij. Sinterklaas blij. Weer een jaar waarin hij niet is herkend.

Onderweg naar huis vliegen de verhalen door elkaar door de auto. Van Sinterklaas die bijna van zijn paard viel. Van dat ze de enigen waren die lekker niet op schoot hoefden. Van zwarte Piet die een ander Piet per ongeluk anders noemde. Van Sinterklaas die dezelfde bril en schoenen heeft als papa.

...

En daar ging het mis. Voor mij dan. Dat was, in mijn ogen, het moment om het verhaal bekend te maken. Ze waren oud genoeg. De jongste was 8. Maar nee. De leugen werd volgehouden. Wat een toeval dat Sinterklaas dezelfde bril en schoenen heeft. Oh? Zijn stem klonk ook hetzelfde? Dat is gek.

Een dag later werd besloten door inmiddels weer gewoon manlief dat het misschien toch tijd werd om de waarheid op tafel te leggen. De foto's van het verkleedpartijtje werden erbij gehaald. Jongens, ik moet jullie iets vertellen... Met grote ogen die zich steeds verder met tranen vulden werden de foto's bekeken. Het gevoel van verraad sneed door de kamer. De deur is zelden zo hard dicht geklapt en dat de trap niet bezweken is onder het gestamp van boze, teleurgestelde kindervoetjes verbaast me nog. 'JE MAG NIET LIEGEN!'  Diep, diep verdriet. En Sinterklaas was nooit meer hetzelfde.

Toen Sinterklaas/manlief en ik zelf kinderen kregen was er voor mij dus geen discussie mogelijk. Dit verdriet zou ik mijn dochter niet aandoen. Zij zou weten hoe het zit. Natuurlijk mag ze Sinterklaas vieren. Natuurlijk krijgt ze een kadootje. Maar ze krijgt een kadootje van ons. Niet van Sinterklaas. Ze mag haar schoen zetten. Ze mag zingen, dansen, gek doen. Maar ze zal weten hoe het zit. Stellig nam ik me voor mijn kind niet 9 maanden op te voeden met de boodschap dat ze niet mag liegen om vervolgens 3 maanden per jaar zelf niet eerlijk te zijn. Om haar na 6-7-8 jaar te moeten vertellen dat mama zelf gelogen heeft. Dat gevoel van verraad ga ik haar besparen.  De eerste 2 jaar lukte dat prima. De fotoalbums vulde zich met stralende kinderfoto's. Handvol pepernoten, kind in de jutezak, kind met kadootje. Van mama, oma, opa, papa, omdat het Sinterklaas is, staat erbij geschreven.

Stellig als ik was, ik hield vol. Sinterklaas word gesponsord door mama. En soms door papa. En soms door opa en oma, want dat zijn degenen die knip en plakwerkjes vragen uit de speelgoedboeken die in oktober in de bus vallen.

Maar mijn dochter is erfelijk belast. Lijkt sprekend op haar moeder. Koppig als een stier. Sinterklaas bestaat. Je kunt hemel en aarde bewegen, maar Sinterklaas bestaat. Want de juf zegt het. En mijn vriendinnetje zegt het. En de televisie zegt het.

Dochterlief is inmiddels 7 en met nog een dochtertjelief van 4 ben ik inmiddels al een aantal jaren gezwicht. De traditie zit ingebakken en je hebt als ouder eigenlijk geen keuze dan erin mee te gaan. Kinderen beslissen zelf wat ze geloven. Maar wat zie ik op tegen het moment dat ze achter de waarheid komen. Dat ook hier de tranen gaan stromen, de boosheid de overhand krijgt en het verraad duidelijk wordt. Dat de ramen trillen in de kozijnen door het dichtslaan van de deur en de traptreden bijna bezwijken onder het gestamp.

Met de pepernoten in huis is de eerste spanning begonnen. Sinterklaas is onderweg. Met zijn zwarte Pieten ( ook dochterslief zijn niet dol op de gekleurde Pieten, die zijn maar eng). Dus wachten we in spanning op de speelgoedboeken. Gaan er kruisjes gezet worden bij alles ' wat ze altijd al wilden hebben!' en worden er onleesbare lijstjes opgekrabbeld. Wordt er af en toe al een paar euro aan de kant gelegd.

Want Sinterklaas bestaat...

Mede mogelijk gemaakt door mama.

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je