{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ik ben toch niet gek!

Afbeelding blog 'Ik ben toch niet gek! '
Nog geen jaar geleden heb ik regelmatig gedacht 'werd ik morgen maar wakker en hoorde ik m'n jongetje maar eens echt kletsen in zijn bed'. En dan bedoelde ik 'enigszins verstaanbaar kletsen', want je moet natuurlijk wel realistisch zijn bij een 2 jarige. Lange tijd zei mijn zoontje bijzonder weinig. Ik maakte er niet zo'n punt van, 'het zou wel komen', dacht ik, al was het niet leuk om 2-jarige kinderen van vriendinnen te horen praten als Brugman (bij wijze van spreken). Juist omdat mijn zoontje wel alles begreep wat ik tegen hem zei, maakte ik me geen al te grote zorgen. Net na zijn tweede verjaardag begon de consultatiebureau-arts erover dat het wel heel minimaal was wat hij aan taal produceerde. Als ik zelf nog geen contact had gezocht met een peuterspeelzaal, dan zou zij contact zoeken om ervoor te zorgen dat we als een soort 'spoedgeval' vóór zouden worden gelaten. We hadden echter al geruime tijd daarvoor ons zoontje op de wachtlijst laten zetten. 't Zou tenslotte nog even kunnen en mogen duren. Nu kon hij echter vrij snel terecht en kwam hij als allerjongste kindje daar binnen. O ja, en of het ook niet zinvol was om met hem naar het audiologisch centrum te gaan (aldus het consultatiebureau). Het audiologisch centrum? Ik dacht daarbij meteen aan kinderen die zware gehoorproblemen hadden. Nu bleek dat wel iets genuanceerder te liggen. Leermomentje voor mezelf. Aan zijn gehoor mankeerde niets, daar was ik van overtuigd. Hij was het die me juist attent maakte op zachte geluidjes waar ik geeneens aandacht aan schonk. Maar goed, bij het consultatiebureau zouden ze het toch wel weten en niet zomaar iets roepen, dacht ik, toch enigszins naïef. Afijn, om een lang verhaal wat in te korten: vier bezoeken aan het audiologisch centrum en een jaar met de peuterspeelzaal verder (slechts 1 dagdeel per week, dat wel) kan ik uit eigen ervaring zeggen dat elk kind echt zijn eigen tempo hanteert. Mijn zoontje onthoudt de gekste woorden, zingt de hele dag door, is een übervrolijke peuter en zijn ontwikkeling zit in een stroomversnelling van hier tot... Tokio ofzo. Geen enkele reden tot zorg (meer). Je zou er haast al een faalangstige peuter door krijgen, terwijl mijn zoontje niets mankeert. Herken je het, dat je als moeder je zo kunt laten opjutten door de buitenwereld die vol lijkt te zitten met vlotte praters, dreumesen van 1,5 die zindelijk zijn, peuters die hun eigen veters strikken en dergelijke? Wanneer gaan we eens luisteren naar ons eigen moeder-instinct dat zegt dat het wel goedkomt en dat mijn kind net zo intelligent is als elke andere peuter (stiekem denkend dat de mijne toch nog slimmer is... ;-))  

Tags: #Kids & Zo

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je