{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ik ben BOOS! Of toch niet?

Ik ben boos! Of is het eigenlijk verdrietig, telleurgesteld, gefrustreerd en wanhopig?

Afbeelding blog 'Ik ben BOOS! Of toch niet?' Achtergrond blur afbeelding

Al sinds het einde van november heb ik niet meer geblogd. Waarom niet vroeg ik mezelf af. Want ik vind het zo leuk om te doen en het bied me een plekje om mijn hart te luchten. En precies dat laatste hield me tegen (naast de alles verslindende vermoeidheid die alleen maar erger wordt). Want ik besefte me dat ik vooral bezig ben met mijn frustraties over mijn CVS te ventileren. Maar toch is dat voor mij ook zo belangrijk... Ik kan bij jullie lieve mama's mijn gedachten en gevoelens uitstorten. Vandaag kon ik het niet langer laten. Ik verstop me in mijn hoofd en gedachten en zit mezelf soms gewoon enorm in de weg hierdoor. Dus hier komt een inkijkje in mijn hoofd.

Ik ben BOOS!! Boos op het stomme UWV wat mijn situatie niet serieus neemt, me behandelt als grofvuil en een aansteller en wat zegt: 'zoek het maar uit, je kunt gewoon gaan werken'. Boos dat ik hier mijn energie weer aan verspil en opnieuw bezig moet zijn met een bezwaarprocedure om te hopen dat ik alsnog mijn gelijk krijg. Gelukkig wordt ik hierbij geholpen door mijn rechtsbijstand, maar vertrouwen in een eerlijke behandeling van het UWV? NEE ik geloof niet dat het goed gaat komen. Want waarom zullen zij niet gewoon gemakkelijk alle leugens die in het medische rapport staan overnemen?

Ik ben boos omdat ik opnieuw het gevoel krijg niet serieus genomen te worden. Ik vecht straks al een jaar om erkenning te krijgen voor de extreme vermoeidheid die ik ervaar. Eindelijk is er de diagnose CVS en voelde ik me serieus genomen. Maar dit wordt weer net zo hard de grond ingeboord.

Ik ben boos! Boos op mijn gezondheid. Boos op het feit dat er elke keer weer iets lijkt te zijn. Boos dat dit al zo'n lange tijd mijn leven beheerst. En niet alleen mijn leven maar ook dat van mijn man. Zelfs zo erg dat mijn man een tweede kind echt niet ziet zitten, want hij wil dit niet nog een keer doormaken. (oke zelf wil ik nu ook echt nog geen tweede kindje, maar over een paar jaar zou ik dit zo graag over willen doen) Maar eigenlijk ben ik niet boos... Dit is het makkelijkste om naar buiten te gooien, maar ik ben gefrustreerd en verdrietig. Vooral erg verdrietig over het feit dat ik niet die leuke vrouw kan zijn die ik wil zijn. Verdrietig over het feit dat ik soms een moeder ben met een kort lontje en verdrietig over het feit dat ik zo graag mijn kind veel had willen dragen in de draagdoek.

Ik ben verdrietig! Verdrietig over het feit dat na mijn bevalling de vermoeidheid niet meer wegging en dat dit al mijn mooie vooruitzichten in de war heeft gegooid. Zoals het dragen van mijn kind. Lekker samen kroelen met mijn lieve meisje op mijn buik. Ik hoor jullie denken: Zo erg is het toch niet dat dat niet lukt. Nee misschien wel niet, maar ik had dit al zo lang in gedachten en wil dit al vanaf dat ik zwanger was. Ik heb haar wel gedragen en doe het soms nog wel. Maar het doet pijn dat ik het niet zolang volhoudt als ik zou willen en het gewoonweg niet lukt. Daarover ben ik gewoon gefrustreerd!!!

Verdrietig en gefrustreerd! Want nog steeds plan ik maar weinig omdat ik over alles wat ik doe erg goed moet nadenken. Na alles wat ik onderneem ben ik moe en heb ik dagen nodig om bij te komen. Elke keer als er gevraagd wordt hoe het gaat is mijn antwoord hetzelfde. 'nog veel van hetzelfde' want het verbeterd niet en hoe kan ik nou van mensen verwachten dat ze dat begrijpen?

Maar als ik dit dan schrijf laat ik alles weer even los. Mijn boosheid is eruit en mijn tranen hebben weer hun vrije loop gehad. En ik weet heel erg goed dat ik ook veel heb om dankbaar voor te zijn.

Ik ben BLIJ! Blij dat er lieve vriendinnen zijn die niet zeuren omdat ze me weinig zien, die aanhoren dat ik af en toe even mijn gal moet spuien. Blij met mijn lieve man. Oh wat heeft hij al veel geduld met me moeten hebben en wat heeft hij het zwaar te voorduren. Hij is degene op wie ik me afreageer, omdat ik moe ben van de dag en overprikkeld ben. Hij is degene die dit moet opvangen zodat ik het niet op onze dreumes af wil reageren. Want zij kan er ook niets aan doen. Zij is niet degene die ik af en toe achter het behang kan plakken, maar ik ben het zelf die ik af en toe achter dat behangetje wil verstoppen. Ik weet namelijk dondersgoed dat ik onredelijk ben en helaas raak ik daar alleen nog maar gefrustreerder van. Want het kost een hoop energie hoor om al je emoties in bedwang te houden. Energie die er al nauwelijks is. Ik kan me gelukkig prijzen dat ondanks alle shit die we samen al hebben meegemaakt mijn man er nog steeds is. Hij me blijft steunen en me steeds beter leert kennen. Hij doet zo hard zijn best! Ik weet niet hoe ik hem hier ooit voor moet bedanken.

Ik ben DANKBAAR! Dankbaar voor mijn prachtige gezinnetje. Onze hond die me altijd enthousiast komt begroeten. Mijn lieve man die heel hard zijn best doet om te laten zien dat hij van me houdt en dit in alle kleine dingetjes laat zien. Maar vooral ook ben ik dankbaar voor onze prachtige dochter. Dat heerlijke meisje wat zo hard ontwikkelt. Wat elke ochtend vrolijk lachend uit bed komt, blij om je te zien en je overlaadt met kusjes en knuffels. Ons heerlijke meisje, wat als ze moet lachen zorgt dat ik alles vergeet en ook moet lachen. De onschuldige dreumes die de wereld ontdekt en die ervoor zorgt dat ik er voor altijd voor haar wil zijn om de wereld samen met haar te ontdekken.

<3 Liefde, dankbaarheid en een tevreden gevoel overspoelen mijn hart. Hieraan houd ik me vast. Hiervan geniet ik, want dit is het allerbelangrijkste. Soms dwaal ik hiervan af, maar altijd pak ik dit gevoel terug en schijnt de zon opnieuw. Dan heb ik weer even de kracht om door te gaan. Want wat ik heb ik het vechten waard en alle negatieve dingen die spelen zullen uiteindelijk verdwijnen. <3

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je