{{ message.message }}
{{ button.text }}

Hoezo, het lot van de 2e...

Steeds vaker zie ik ze voorbij komen. Artikels met de titel Het lot van de 2e. Ik heb er mijn vragen bij... kun je dit zomaar zeggen?

Afbeelding blog 'Hoezo, het lot van de 2e...' Achtergrond blur afbeelding

Op de dag af ben ik 24 weken zwanger van onze tweede. Natuurlijk gewenst en geliefd en heb je er alles voor over... 

Nu voel je een 'maar' aankomen? Klopt. Die is er ook. Feit is dat je het met een gezin drukker hebt dan wanneer je samen bent. Dus de tijd gaat sneller. Dus sta je minder stil bij wat er allemaal gebeurt in je lichaam. En dat voelt dan soms best wel een beetje lullig naar je 2e toe. Elke afspraak bij de verloskundige voelt alsof je er gisteren nog geweest bent. Waar je bij de eerste elk pijntje, schopje of beweginkje onthield of zelfs opschreef, ga je er nu maar vanuit dat de pijn morgen wel weg zal zijn, of het zal er wel bij horen. Waar je bij de eerste elke week een dikke-buik-foto maakte, is de laatste foto die je nu maakte 12 weken geleden. En daar baal je wel van. Je 2e merkt er misschien niks van, maar ja, dat gaat zo met moedergevoelens. Die maken zich druk om dingen die niemand merkt. 

Voor nu is het misschien allemaal nog niet zo erg. Het hummeltje schommelt wel mee in het ritme van elke dag en gelukkig vinden we 's ochtends en 's avonds altijd wel tijd om even te navelstaren en de achtbaan die daarbinnen gemaakt wordt te volgen. 

Maar hoe gaat dat straks, als je buik leeg is en je je handen vol hebt? Begint dan het echte 'lot van de 2e' omdat je minder foto's en filmpjes hebt? Of omdat je hem of haar een paar minuutjes laat huilen omdat je druk bent met broer of zus? Zijn dat niet gewoon logische dingen die bij elk gezin horen? Tuurlijk, het zal je af en toe een rotgevoel geven dat je niet meer aandacht aan alles kunt besteden. Maar als het er echt op aankomt, dan zijn al je kinderen toch even belangrijk? Een foto meer of minder.. Wat maakt het uit, als jouw kind mooie en liefdevolle herinneringen bewaart aan zijn of haar thuis...

Het is me inmiddels echt wel duidelijk dat moeders zich overal schuldig over (kunnen) voelen. Maar dan moeten we eerlijk zijn en ons ook over het lot van de 1e schuldig voelen. Weet je hoe zielig voor dat kindje. Een onervaren papa en mama, helemaal geen broer of zus die met hem speelde of hem aan het lachen maakte als hij verdrietig was... 

Zouden we dat 'lot van een 2e' niet gewoon 'het lot van een moeder van 2' moeten gaan noemen? Zodat we onze kindjes niet op hoeven zadelen met ons schuldgevoel. Die arme kindjes hebben al een complex voor ze het levenslicht hebben gezien. Aangepraat door zich schuldig voelende moeders, wiens schuldgevoel vaak nog ongegrond is ook. Maar ja, zo werkt dat met het moederbrein. Dat maakt zich druk om dingen die door kinderen niet gemerkt worden. Ik zeg: Houden zo!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je