{{ message.message }}
{{ button.text }}

Hoe mijn ouders me gemaakt hebben

Je opvoeding die je zelf hebt gehad is belangrijk voor je toekomst.Want als t mis gaat leef je de rest van je leven met de gevolgen hiervan.

Afbeelding blog 'Hoe mijn ouders me gemaakt hebben' Achtergrond blur afbeelding

Opgroeien lijkt soms zo mooi en vanzelfsprekend want je kiest voor kinderen omdat je ervan houd en ze al je liefde wil geven. Maar dit is alles behalve waar. Van sommige mensen snap ik niet waarom ze de keuze voor kinderen maken. Is t misschien om erbij te horen of omdat het vroeger normaal was om de keuze voor kinderen te maken als je getrouwd was. Soms denk ik wel eens mijn ouders hadden beter de keuze kunnen maken om geen kinderen te nemen. 

Me moeder was alleen maar bezig met poetsen en opruimen we mochten niks vies maken want dan was de wereld te klein zo boos werd ze dan. Geestelijk mishandelde ze me zus en ik als klein zusje vond dat normaal en deed er niks mee tot me zus op de 17de het huis werd uitgegooid en ik pas ging beseffen wat mijn moeder altijd gedaan heeft. Ik voelde me enorm schuldig omdat ik haar nooit geholpen heb en altijd mijn moeders kant koos. 

Thuis was mijn zus het hulpje van mijn ouders. Alles moest ze voor ze doen schoonmaken, verven, wassen draaien, helpen in t bedrijf en als ze naar haar vriendje ging en ze had de was nog niet opgehangen dan werd ze opgebeld en moest ze terug komen om de was op te hangen als ze dit niet deed werd het knallende ruzie. Treiteren dat deed mijn moeder de hele dag prikken op de plekken waarvan ze wist dat ons pijn deed. Onze vriendjes afkraken, vriendinnen afkraken en familie afkraken. Onze opleiding afkraken, niks was goed genoeg complimenten dat kregen we niet. Trots dat waren ze nooit. Me zus heeft 3 schooldiploma gehaald en ik 2 op niet 1 zijn ze geweest hiervoor hadden ze geen tijd. Ouders van vriendinnen van ons zeiden die avond dan teg3n ons we zijn er ook voor jullie hoor. Steken in het hart.  Al je vriendinnen komen met hun ouders en me zus en ik wij kwamen maar samen want dan hadden we elkaar.  Nee nooit zijn ze trots geweest ik deed zo mijn best maar nooit een compliment ze wisten niet eens wat we deden kwa opleiding. 

Ruzie maken dat was haar hobby als me zus er niet was maakte ze ruzie met me vader en als die er ook niet was dan met mij. Mijn zus was haar grootste doelwit soms dacht ik wel eens dat ze haar gewoon haatte altijd zoeken om haar aan t huilen te maken en vernederen. Haar kleren niet meer willen uitwassen, haar uit bed halen sochtends om het huis schoon te maken en dreigen met als je dit of dat niet doet dan trap ik je t huis uit. Zeggen dat ze ziek is en dat komt door ons. Wij maakte haar ziek.  Ze heeft me zus eens bij de oor uit der bed gepakt omdat ze haar kleren moest opruimen. Uiteindelijk heeft ze me zus haar spullen het huis uit gegooid en kon me zus vertrekken. Daarna was ik altijd alleen met der en ging ze ook nog aan de drank. Ze heeft mijn leven verwoest me gekleineerd en onzeker gemaakt. Ik haat haar door en door. Voor mij bestaat ze niet meer. Maar ook dit lost niks meer op want ze heeft me al kapot gemaakt. 

Nu ben ik zelf moeder jaren verder en therapieën verder. Maar vanaf dag 1 dat ik onze kleine jongen in de armen hield ben ik een onzekere moeder. Onze man was ook nog een huilbaby de eerste 3 maand. Ik gaf mezelf de schuld ik ben net zoals mijn moeder dacht ik hij is nu al niet gelukkig met me. Wat heb ik deze jongen aangedaan om hem op de wereld te zetten met een moeder zoals mij. Ik vond t zo oneerlijk dat ik hem dit aan deed.  Elke x als die huilde zei ik tegen mijn man dit is mijn schuld hij is niet gelukkig ik doe het fout ik kan geen goeie moeder worden t slechte zit in mijn genen. Zo bang om mijn kind net zo ongelukkig te maken als dat ik ben gemaakt. Doordat dot allemaal door me hoofd ging kon ik er niet eens van genieten. 

Ik heb de therapie maar weer opgezocht want ik wil niet zo denken en ook niet dat onze kleine man het voelt. Gelukkig ben ik dankzij de therapieën de zware confrontaties dit gevoel nu kwijt en weet ik dat ik oprecht van mijn jongen houd en hem nooit pijn zal doen. Maar elke x als er iets fout gaat ben ik bang hem te verliezen omdat andere liever en leuker zijn. Dit omdat mijn ouders mij zo hebben opgevoed met t gevoel dat liefde niet bestaat en ik toch niks goed kan doen. Dat ik alleen maar kan falen en meer niet. Opvoeding is zo belangrijk. Je neemt dit de rest van je leven mee het maakt je wie je bent. 

XOXO

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je