{{ message.message }}
{{ button.text }}

Hij heeft haar nooit gekend, toch is het zijn oma.

Mijn moeder is op mijn elfde overleden, waardoor ze mijn kindjes hun oma nooit zouden leren kennen. Toch hebben ze wel eens contact!

Afbeelding blog 'Hij heeft haar nooit gekend, toch is het zijn oma.' Achtergrond blur afbeelding
Vroeger zag ik het al helemaal voor me. Ik met mijn kindjes en mama als oma. Een echte oma, die haar kleinkinderen vertroeteld, cadeautjes geeft, thee met ze drinkt en boswandelingen met ze wil maken. Waar ze zonder pardon binnen kunnen lopen omdat ze het er zo fijn vinden. De oma die ze opvangt wanneer ze met iets zitten en dit niet tegen mama willen vertellen. Er zijn zoveel dingen die zij zou doen met haar kleinkinderen, dat ik niet raak uitgedacht. Zelf heb ik ook vragen en dingen die ik graag bij haar kwijt wil. Toen ik klaar was met school wilde ik graag dat zij daar zou staan wanneer ik mijn diploma zou krijgen. Toen ik zwanger was, had ik het haar het liefst meteen verteld. Soms snak ik naar gewoon even samen een kopje thee drinken met een koekje erbij. Als ik ergens tegen aanloop, dan is zij degene die ik als eerste om raad vraag. Het enige puntje aan dit alles is dat ze op mijn elfde is overleden, ze was ongeneeslijk ziek, en dat mijn kindjes haar nooit zouden leren kennen. Althans dat dat dacht ik voorheen altijd. Ik weet namelijk zo goed als zeker dat ze vaak om het hoekje komt kijken en ook contact heeft met Quin. Die bevestiging heb ik ook weer gekregen toen Quin van de trap af was gevallen en zijn arm heeft gebroken. Door de huisarts waren we naar huis gestuurd met de diagnose dat er niets aan de hand zou zijn. Omdat ik het zelf niet vertrouwde heb ik haar om raad gevraagd. Het geen wat mij de volgende ochtend het duwtje heeft gegeven om toch naar het ziekenhuis te gaan was Quin die het antwoordt van zijn oma aan mij doorgaf.

Armbandje van Quin's oma

Ik heb namelijk een sieradendoosje waar hij nooit in zit. In dat doosje ligt een armbandje wat te maken heeft met Quin's oma. Met dat armbandje kwam hij naar mij toe en zei: "Mama, deze omdoen". Hij heeft nog nooit aan mij gevraagd of ik sieraden om wilde doen en had dit armbandje ook nog nooit gezien. Het enige wat ik op dat moment kon denken was dat ik het antwoordt had gekregen op mijn vraag en dat we naar het ziekenhuis toe moesten. Zo gebeuren er wel vaker dingen, waarvan ik zoiets heb:"Dat kan Quin helemaal niet weten". Maar ook dingen die ik niet kan omschrijven. Het enige wat ik kan zeggen is dat ik zeker weet dat dierbaren die er niet meer zijn zo af en toe toch aanwezig zijn, waardoor Quin toch zijn oma een beetje kan leren kennen.
👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je