{{ message.message }}
{{ button.text }}

het zijn er twee..." zei ik

" jullie maken het wel heel ingewikkeld" hoorde ik de gynaecoloog zeggen.

Afbeelding blog 'het zijn er twee..." zei ik'

Al weer ruim anderhalf jaar geleden bleek ik zwanger.. het was 2 mei 2013, 6 mei was de dag dat ik ongesteld zou moeten worden. Ik voelde me raar, 6 weken geleden was mijn anticonceptie verwijderd, het zou toch niet al raak zijn? Ik had testen in huis. In een staat van opwinding, en eigenlijk zeker wetend dat de test negatief zou zijn, wachtte ik op het testoordeel. Toch verscheen daar een licht streepje! O ow en nu? Mijn man was niet te bereiken op zijn werk, dus de eerste die het wist was mijn beste vriendin.. Fout, ik weet het...

Met 8 weken kregen we de eerste echo, wat was ik zenuwachtig.  Vanwege reuma heb ik veel medicatie gebruikt, wat voor effect zou dit hebben.. In de auto hadden we het hier over. Mijn man vroeg waar ik bang voor was, ik zei... "zolang het er maar geen twee zijn, dat kan ik nooit aan !" 

Op het scherm zag ik twee zakjes " jullie maken het wel heel ingewikkeld" hoorde ik de gynaecoloog zeggen... "het zijn er twee..." zei ik, "twee?!" Hoorde ik mijn man met een rare hoge stem zeggen.. de rest van de echo ging als een waas voorbij, beide hartjes hadden een mooie hartslag die we ook meteen mochten horen, beide waren goed qua grootte... Door mijn hoofd spookte enkel de woorden " het zijn er twee"

Nu lijkt het zo lang geleden, de jongens zijn 10 maanden, al bijna een jaar... raar dat ik er nu bij stil begin te staan...

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je