{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het ziekenhuisavontuur van Esmee

​Doodziek door het RS-virus

Afbeelding blog 'Het ziekenhuisavontuur van Esmee'

Onze kleine Esmee is op donderdag 27 december 2018 opgenomen in het ziekenhuis met bronchilitis door het RS-virus. Dit is het heftigste en angstigste wat we ooit hebben meegemaakt. Om alles te kunnen verwerken en plekje te geven, heb ik alles opgeschreven. Dan kan ik het teruglezen of aan Esmee laten zien als ze groot is. En ook wil ik het delen met mensen die om ons geven.

Eerste 2 dagen 
Donderdagochtend 27 december heeft Esmee geen zin om te drinken, spuugt flink en krijgt koorts. We gaan naar de huisarts en zij stuurt ons door naar het ziekenhuis om haar na te laten kijken. Esmee heeft een opleving en lacht vrolijk naar de arts. Na het onderzoek mogen we naar huis en net voor de kinderarts de deur uit loopt begint ze weer te hoesten. De arts kont terug en luistert nog een keer minuten lang. Het blijkt bronchiolitis te zijn, ontstaan door het RS-virus. Dat is en ontsteking van de kleine diepe luchtwegen. Ze is een twijfelgeval en als het erger wordt moeten we terugkomen. Net thuis begint ze veel te hoesten, wordt benauwd en ademt snel. Dus binnen drie uur zijn we terug in het ziekenhuis. En natuurlijk lacht het kleine meisje weer naar de arts. Wederom een twijfel, maar omdat ik zo bezorgd ben mag ze een nachtje blijven ter 

Lekker lachen naar de kinderarts.

Ze krijgt plakkertjes op de borst voor de hartslag en adembeweging, en een zuurstofmeter om haar kleine voetje. Na de laatste fles ga ik rond 23.00uur slapen, want ik mag bij haar blijven. Op haar kamer staat een inklapbed voor mij. Rond 2 uur wordt ik wakker, kijk in haar bedje en zie een zuurstofmasker naast haar hoofdje liggen dat richting haar zuurstof blaast. Erg geschrokken druk ik op de bel en de verpleegkundige legt me even later uit dat haar zuurstof gehalte daalde, hartslag versnelde en ze benauwd werd. Ze krijgt een neusbrilletje met zuurstof en een sonde omdat ze al bijna 24 uur nauwelijks gedronken heeft.
Gedurende de dag gaat het wisselend, met benauwdheid, hoesten, huilen en lekker veel slapen. Maar ze houdt het nog goed vol. Ik ben hoopvol dat de zuurstof er snel af mag en we binnen 2 dagen naar huis mogen.


Het twijfelen begint...
Om 23.00uur ben ik aardig moe en ga lekker naast haar liggen slapen. Ze slaapt en is stabiel dus dat kan wel even. Maar dan wordt ik wakker van geroezemoes en zie de artsen om haar bed staan.Huppakee uit bed en meteen luisteren naar de artsen. Ze blijken al anderhalf uur regelmatig in de kamer te zijn en haar onderzoeken. Niks van gemerkt, wat is dat schrikken. Ze is verder verslechterd met een hartslag boven de 200 en ademhalingen tot 90 teugen per minuut. Er wordt overwogen om haar over te plaatsen naar de IC van het Radboud ziekenhuis. Ik bel Rick dat hij moet komen en zijn ouders komen gelijk om op Lars te passen. Maar ze krabbelt weer op en wordt stabiel. Half 5 in de ochtend zitten we in de artsenkamer voor een gesprek. Er is lang getwijfeld en ze wordt uiteindelijk niet overgeplaatst. Mogelijk is ze door het diepste dal heen. Ook is de afweging of de reis niet te zwaar voor haar zal zijn. 
Ze ligt rustig te slapen tot 10.15uur en dan begint de stress...

Toch overplaatsen naar de IC in het Radboud
De vermoeidheid begint nu haar tol te eisen voor Esmee. Ze heeft elke 2-3 minuten een hoestbui, begint daardoor te huilen, valt weer in slaap en wordt wakker van de volgende hoestbui. De benauwdheid is enorm en we zien haar borstkas helemaal intrekken en uitzetten met 90 keer per minuut.
Na 4 uur is de pap echt op en wordt er weer contact opgenomen met de IC in Nijmegen. Er is één plekje vrij en ze kunnen hem een uur vasthouden. Esmee’s bloedgassen worden geprikt om te bepalen of ze verzuurd is en dus overgeplaatst moet worden. Half 4 is de beslissing genomen en de overplaatsing naar Nijmegen wordt in gang gezet.
Er moet een kinder intensivist (kinderarts van de intensive care) mee. Maar omdat het druk is op de kinderafdeling wordt er een arts uit Utrecht gehaald om deze in het Rijnstate te vervangen. En ook is de ambulance van de IC nog onderweg met een ander kindje. Er is nog geen spoed, dus wachten tot alles er is. Kwart voor 5 moet het gaan gebeuren.

Esmee is helemaal uitgeput.

Hartslag 214 slagen/min en 70 ademhaling p/min

De ambulance poging 1 - Ik mag niet mee
De ambulance is er om 16.00uur al. Te vroeg, dus ze gaan nog een ritje tussendoor doen. Ondertussen wordt Esmee klaargemaakt door het prikken van het infuus. 4 pogingen mislukken, waarbij steeds het infuus eruit knalt. De infectie zorgt dat de bloedvaatjes springen. De neonatoloog is dit gewend en probeert het ook. Na totaal 8 pogingen wordt het opgegeven, dan maar zonder infuus in de ambulance. Liever niet, maar er is geen andere optie. Arm meisjes is helemaal lek geprikt en het doet haar zoveel pijn. Ik kan het bijna niet aanzien. 
 
Eindelijk om kwart voor 6 is de ambulance terug en kan het circus beginnen. Rick is een kwartier geleden samen met zijn vader alvast vertrokken naar Nijmegen, omdat de ambulance veel sneller rijdt. Ik krijg te horen dat ze en stagiair op de ambulance hebben en ik daarom niet mee kan rijden. Ik raak totaal in paniek en ben niet van plan mijn kleine meisje alleen te laten gaan. De ambulance broeder is onverbiddelijk, ze willen geen uitzondering maken en de in opleiding zijnde broeder daar te laten. De kinderarts doet nog pogingen om ze om praten, maar ze geven niet toe. Esmee moet nu toch echt snel weggebracht worden. Ik kan nog steeds niet begrijpen dat ze mij achter laten en volledig over toeren kijk ik toe hoe ze aan de slag gaan. Ondertussen wordt er een taxi voor mij gebeld.
 
Ze wordt in een luchtkoepeltje op de brancard gelegd en dan gaat het mis... de zuurstof en hartslag dalen enorm en Esmee wordt snel weer in haar bedje gelegd en het zuurstofkapje gaat weer op. De kinderarts vindt het niet verantwoord en ze moet eerst gestabiliseerd en geïntubeerd worden. 
Ontzettend slecht van mij, maar ergens ben ik opgelucht omdat ik haar niet alleen hoef laten gaan.

Terug in bed en ze wordt beademd.

Dan gaat het echt mis
De artsen en verpleegkundigen gaan regelen dat Esmee op de OK een roesje krijgt en geïntubeerd wordt. Ondertussen ben ik even alleen op de kamer met haar. Opeens zie ik de ademhaling wegvallen en alle lijntjes worden langzaam horizontale strepen. Ik druk op de alarmknop, maar natuurlijk niet lang genoeg voor spoed. Hoewel ze aan de monitoren ligt, is er op de gewone kinderafdeling niet gelijk binneneen seconde iemand bij. In volledige paniek ren ik de gang op en godzijdank, mijn eigen verpleegkundige komt net de gang op en eenmaal op de kamer zien we dat de ademhaling net weer op gang komt. Het heeft misschien 40 seconden geduurd, maar kijkt wel een uur. Even later zakt ze nog even kort weg, maar komt weer bij. Volgens de arts die er even later bij komt kan het ook een storing in de apparatuur zijn, yeah right!
Esmee wordt zo snel mogelijk naar de OK gebracht waar een team klaar staat. Ik mag er gelukkig bij zitten. Eigenlijk wil ik het niet zien - vind het doodeng - maar wil mijn meisje ook niet alleen laten. Als afleiding tegen het ongelofelijke aantal eng klinkende piepjes en alles wat ik zie, houdt ik Rick via de app op de hoogte (hij blijft in Nijmegen tot wij komen) en maak foto’s voor later. Eerst proberen ze een infuus te prikken en godzijdank lukt het om er eentje op haar hoofdje te plaatsen en de andere op haar rechter hand. Alle protocollen worden doorgesproken, check check dubbel check. Ze krijgt een roesje en spierverslappers zodat ze de tube kunnen inbrengen. Maar door de spierverslappers neemt ook de hartactie af, dus weer medicatie om het hart op gang te houden. Alle alarmen gaan af, voor mij super eng en abracadabra. Voor het OK personeel bijna de gewoonste zaak van de wereld, al zien ze dit soort ingrepen ook niet heel vaak gelukkig. 
Na een uur is de ingreep klaar en dan is het wachten op de NICU. Er komt een speciale ambulance uit Nijmegen met kinder intensivist en verpleegkundigen om haar onder narcose en met beademing te vervoeren. Eenmaal daar wordt alles stapje voor stapje overgedragen en Esmee op de brancard gelegd. Mijn schoonvader is inmiddels weer teruggereden naar Nijmegen om mij mogelijk richting Nijmegen te brengen, als ik niet mee kan door de hoeveelheid artsen die mee gaan. Gelukkig kan ik voorin de ambulance en met zwaailicht en sirene gaan we op weg.

Op de OK zijn ze met haar bezig.

Op de brancard is ze tevreden onder narcose.


Tijd om bij te komen
Eenmaal in het Radboud wordt Esmee op haar kamer geïnstalleerd en kunnen wij eindelijk op adem komen. Ik praat Rick bij, hij is nog niet op de hoogte van alle angstige momenten en de heftige achtbaan waar ik doorheen ging. Bewust heb ik Rick op het moment suprême niet alles verteld, hij zat al in het andere ziekenhuis te wachten op onze komst en wilde hem niet ongerust maken terwijl hij daar alleen zat. Totaal bijna vier uur later ziet hij zijn meisje pas weer, en is het ook voor hem een schok om te zien hoe ze erbij ligt.

Gelukkig mag één van ons ‘s nachts bij Esmee op de kamer blijven slapen en dat ga ik weer doen. Ik heb de mazzel dat ik de enige kamer heb met een sluis, zodat hier een opklapbed staat en ik zonder alle toeters en bellen toch een beetje kan bijslapen. De verpleging komt zeer regelmatig binnen om voor haar te zorgen, te reageren op de piepjes en haar even uit te zuigen. Inmiddels kan ik zeggen dat ik aan de piepjes en alle handelingen gewend ben. De eerste nacht heb ik de hele nacht de piepjes en spanning in mijn hoofd gehad. 

De eerste dag is Esmee stabiel, in slaap en aan het aansterken. Weinig verandering en daar zijn we nu wel even blij mee. Op de tweede dag komt grote broer Lars op bezoek en hij vind het nieteens zo interessant. Vooral de dokters en hun spullen zijn erg leuk en ze verwennen hem helemaal. Eindelijk mag ik dan ook ventjes bij mijn kleintje op bed komen liggen. Het is al die tijd minimal handling geweest, omdat Esmee overal door overprikkeld werd. Na een kwartiertje vindt ze het dan ook genoeg geweest en laat ik haar weer met rust. 


Een nieuw jaar
‘s Middags en het begin van de avond ben ik lekker bij Lars en steken we samen met opa en oma vuurwerk af. Hij blijft helaas erg dwars liggen en boos als ik in de buurt ben. Klokslag 12 uur proosten Rick en ik op een beter en goed nieuw jaar met onze kindjes. We hebben alcoholvrije champagne in de handen gedrukt gekregen van de verpleging en kijken door de grote ramen van het kamertje van Esmee op de derde verdieping naar het vuurwerk. Gelukkig allemaal lekker ver weg en de herrie van knallen valt mee.
Na een paar minuutjes laat Esmee van zich horen. Ze wordt een beetje wakker en oncomfortabel met een hogere hartslag. Ze lijkt tegen de beademing in te ademen, dus de verpleegkundige zet de beademing lager zodat ze mee kan helpen. En ja hoor, Esmee ademt!! Ik ben zo ontzettend blij en trots op dit vechtertje. De machine beademt natuurlijk nog wel voor het grootste deel, maar een heel goed begin van het nieuwe jaar. En ze blijft meehelpen, lijkt het comfortabeler te vinden dan helemaal niets doen. Na bijna een uur kijken naar de monitor ga ik lekker slapen. Ik ben blij! Een kwartiertje later gaan de piepjes af en zie ik rode lichtjes knipperen. Inmiddels ben ik er helemaal aan gewend en ik steek even m’n hoofd buiten de deur. “Heeft ze er geen zin meer in, of moet ze hoesten?” vraag ik de verpleegkundige. Ze blijkt wat slijm te hebben die het haar moeilijk maakt. Ik zeg “oké, dan ga ik weer lekker slapen.” De deur doe ik weer dicht en de verpleegkundige begint met uitzuigen van haar tube en longetjes, en wat extra lucht met een ballonnetje in te blazen. Daar ben ik nu wel aan gewend, het gebeurt zeer regelmatig. Ik hoor het nog zachtjes door de deur heen. Toch lig ik tot 3 uur nog wakker en te luisteren naar alles wat er gebeurt


Dinsdag 1 januari
Om half 10 word ik wakker, totaal verbaasd over het tijdstip. Ik zit een tijde bij Esmee, de arts komt even kijken en de verpleegkundige reageert weer volop op alle piepjes. Even douchen en daarna de artsenvisite. Ze zijn tevreden over Esmee en zien langzame vooruitgang. Vandaag wordt geprobeerd om het ademen met support verder uit te bouwen en in het gunstigste geval wordt morgen de tube verwijderd en kan ze wat wakkerder gemaakt worden. 
Het is nu 13.15uur. Voor de tweede keer vanochtend wordt de beademingsstand even op support gezet, maar Esmee heeft er nog geen zin in en laat zich liever verwennen door de beademing. Het is nog krapjes qua ademteugen, dus nu overleg met de artsen.
Vanmiddag ben ik ook nog een aantal uurtjes thuis geweest met Lars, en geprobeerd normale dingetjes met hem te doen. Ik merk dat ook hij het heel moeilijk heeft. Hij zet zich enorm tegen me af en heeft wederom een krijsbui van wel anderhalf uur. Ik wil hem dan alle aandacht geven, lekker met hem spelen en knuffelen. Maar hij laat het niet toe. Zo moeilijk en breekt m’n hart. Bij opa en oma doet hij het gelukkig een stuk beter en krijgt hij alle aandacht. Ik ben ontzettend dankbaar dat ze zo goed voor hem zorgen en ons zo ondersteunen! Zonder hun hadden we het niet gered. Voor Lars zijn we wel hopelijk snel weer thuis en wordt alles weer normaal. 
‘s Avonds weer terug in het ziekenhuis en Esmee ademt alweer ruim twee uur mee met de beademing. Wel nog wisselend en de instelling op het beademapparaat van fietsen met de wind mee, wordt ondertussen aangepast naar meer ondersteuning. De kinderarts is ook nog langs geweest. Ze verwacht dat de tube niet morgen, maar overmorgen eruit gaat. Dan zouden we nog 3 nachtjes hier blijven, waarna we weer naar het Rijnstate gaan.

Het gaat de goede kant op 🤗
Vanochtend werd ik om 7.00uur wakker en de pressure support staat nog steeds aan, al 12 uur helpt Esmee mee met ademen. Ik mocht ook weer lekker bij haar gaan liggen en ben zelfs in slaap gevallen. Na 2 uur werd ik pas weer wakker. Inmiddels zijn de artsen langs geweest en er is besloten dat de tube er zometeen om 14.00uur uit gaat. Ze zijn begonnen met voorbereiden, de sondevoeding is tijdelijk stopgezet, ze krijgt suikerwater, en de slaapmedicatie is aangepast (deze kan de ademhaling ook beïnvloeden). Super spannend en ik ben blij!

De tube mag eruit!
Om 14.00 uur is het eindelijk zo ver na 7 dagen ziekenhuisopname, de tube mag er uit. Ik ben zo blij als een kind! Esmee heeft laten zien dat ze weer zelf kan ademen, haar hartslag is ook mooi laag, ze heeft irritatie in haar keel van de tube en e probeert hem eruit te halen. In een paar seconden is het gebeurt en ik denk, laat maar zien dat je het kan meisje! Alle waarden blijven mooi, de artsen komen een paar keer binnen lopen om haar te checken en ze zijn erg te reden. Dr. van ‘t Heck - ja familie van, zelfde postuur, stem en brilletje, alleen een kop groter - komt na 2 uur binnen lopen en verteld dat ze het zo goed doen dat ze zelfs nadenken over de volgende stap. Ze hebben het Rijnstate ziekenhuis gebeld en reserveren een plekje voor morgen. Als alles goed gaat; catether eruit, alle medicijnen afgebouwd (waaronder morfine), nog maar één infuus, etc. dan mag ze morgen met de ambulance terug en wordt er plaats gemaakt voor een ander kindje. De dokter verteld dat er nu zelfs al kindjes helemaal naar Bremen gebracht worden, omdat alles tot daar al propvol ligt. Wat hebben wij dan een geluk dat we binnen een half uur thuis bij ons zoontje kunnen zijn tussendoor. Er zijn volgens de dokter wel kamertjes vrij, maar geen personeel door bezuinigingen van de zorgverzekeraars, dus geen opleidingsplekken! Ik moet er niet aan denken dat ze zo lang in de ambulance had moeten liggen. Had ze het dan wel overleefd?
Esmee’s bedje wordt verschoond en ze mag dan eindelijk na een week weer op schoot en ik kan haar vasthouden. Zo bijzonder! Zelf krijgt ze niks mee en slaapt heerlijk door. Als ze even wakker is wil ze van zich laten horen door te huilen. Maar ze is zo schor dat ze geen stem heeft.
Ik ben even intens gelukkig op dit moment, en heb nu alle vertrouwen dat ze weer snel beter en thuis is.

Voor het eerst na en week mag ik haar kort vasthouden.


Dag 8 - afkickverschijnselen
Als ik op dag 8 wakker wordt is Esmee nog steeds zelf aan het ademen met alleen een zuurstofbrilletje. Volgens de verpleging heeft ze wel een onrustige nacht gehad door het afkicken van alle slaapmedicatie (morfine, fentanyl, etc), er liepen 5 verschillende pompjes naar haar infuus. Ze is namelijk 5 dagen in slaap gehouden i.v.m. de tube en omdat ze te zwak was. Ik sta nog in mijn pyjama en hoor dat Rijnstate alsnog vol ligt, maar we moeten binnen een half uur weg zijn van de IC omdat er met spoed een ander ziek kindje aan komt. Dus heel veel lange gangen verderop naar de kinderafdeling. 
We zijn nog geen uurtje daar of ook ik wordt doodmoe, alsof alle adrenaline ineens ook weg is. Maar tijd om bij te komen is er niet, Esmee is erg onrustig door het afkicken. En even later zijn ook Lars en Rick er voor de wisseling van de wacht. Ik wilde eigenlijk gaan slapen, maar Lars heeft me zo gemist dat ik met hem en mijn ouders mee ga naar een binnenspeeltuin. Uiteraard wil hij niet zonder me spelen en is opstandig, dus huppa mee in alle toestellen en ik wurm me overal tussendoor. 
Aan het einde van de middag zijn we terug in het ziekenhuis en daar gaat het niet veel beter. Esmee gaat op en neer tussen hazenslaapjes en onrust. De nacht is weer voor mij, want ik durf haar nog niet alleen te laten. Ze blijft maar extreem onrustig en met een huilend meisje op de arm stort ook ik in. Tranen blijven stromen en om 22.00uur ben ik het zat. Ik heb gevraagd of de kinderarts kan komen, Esmee stort bijna in van vermoeidheid. En ik ben bang dat ze weer crashed. Ze krijgt clonadine en later ook chloral wat maar een half uurtje werkt en ik word radeloos. De kinderarts komt uiteindelijk om 00.40uur binnenlopen. Intussen ben ik een aantal keer naar de verpleegsterspost gelopen omdat ik het niet meer weet en overstuur ben. Ik voel me alleen in een mega groot ziekenhuis. Ze gaan toch weer de medicatie opstarten, cold turkey afkicken is niet gelukt. Met bonzend hart ga ik slapen, zodra Esmee ook in slaap gevallen is.


Nog een keer met de ambulance
Inmiddels is het de negende dag. Esmee is weer wakker en de afkickverschijnselen steken weer de kop op. Dus de kinderarts komt binnen lopen en in het gesprek verteld ze dat er een plan is gemaakt on haar te laten afkicken 7 dagen. Dat betekent ook dat we nog wel 7 dagen in het ziekenhuis zijn. Maar dat is ook nodig, bij een beetje huilen is haar hartslag boven de 200 en de sondevoeding heeft ze ook nog. En ik dacht dat ze nu snel thuis zou zijn, de zuurstof was inmiddels ook gestopt. Die mededeling komt hard binnen! 
We gaan net ze abrupt weer weg als we gekomen zijn. Bij elke overplaatsing gebeurt dat abrupt. Er is plek in Rijnstate en de ambulance wordt besteld. Deze ambulance blijkt er na 20 minuten al te zijn. Dus douchen en spullen inpakken. Dit keer mag ze in de maxi cosi op de brancard en een rustig ritje. En ik ben opgelucht, niet drie uur wachten meer op de kinderarts die aan de andere kant van al die lange gangen is en geen tijd heeft om te komen. Maar een compacter regionaal ziekenhuis, een klein maar fijne kamer, en geen €13 hoeven betalen voor een simpele avondmaaltijd in het ziekenhuis restaurant dat 10 minuten lopen (terwijl ik niet weg wil bij Esmee) verderop ligt in mega stad Radboud. Er is een hartelijk ontvangst als we weer terugkomen op de kinderafdeling van Rijnstate ☺️.

Dag 13 - Het gaat heel langzaam vooruit
We zitten alweer op de 13e dag. En omdat er de laatste dagen weinig te melden was, heb ik ook minder geschreven. Kleine Esmee ligt nog in het Rijnstate ziekenhuis en ze gaat met baby stapjes vooruit. Bij het minst of geringste wakker zijn, hoestje of luier verschonen schiet haar hartslag boven de 200 slagen en versneld de ademhaling flink. Ze is dus nog erg zwak en krijgt mede daarom nog een halve liter zuurstof per minuut. Ook drinkt ze nog nauwelijks zelf omdat dit te vermoeiend is, tot nu toe een paar mililiter per dag. Vanochtend heeft ze 30ml zelf gedronken en de rest door de sonde. Al ging de helft naast het mondje, het is een begin! Op naar volledig drinken, zo’n 800ml uit de fles. Verder heeft Esmee ook nu nog een sterk eigen willetje; ze moet ingebakerd worden en haar Nijntje doekje op haar hoofd hebben liggen, anders weigert ze te gaan slapen.
We hadden de verwachting dat Esmee vrijdag naar huis mocht, als de medicijnen afgebouwd zijn. Maar de hoop werd elke dag al een beetje minder en gisteren heb ik een gesprek gehad met de kinderarts. Zij bevestigde dat het inderdaad erg langzaam gaat en de verwachting is nu dat ze volgende week naar huis mag. 
Het besef komt nu ook steeds meer dat Esmee door een heel diep dal gegaan is. Ze is 5 dagen in leven gehouden, totdat ze weer sterk genoeg was voor iets basaals als ademen. Ik ben dan ook erg blij met elk babystapje dat ze maakt. Haar dag wisselt zich af met slapen en onrustig wakker zijn. Ik heb zondag zelfs een grote glimlach gekregen van ons vechtertje! 
 
Mocht je je afvragen wat ik zoal de hele dag doe... ik ben veel in het ziekenhuis, afgewisseld met Rick. We zorgen dat er altijd iemand in het ziekenhuis bij haar is. We helpen met de verzorging en verschoning, en troosten haar als ze wakker of onrustig is. De overige tijd probeer ik wat te rusten, omdat ik merk dat mijn buik (na de grote keizersnede operatie) door al het in de weer zijn en weinig rust krijgen weer erg gevoelig en opgezet is. Als ik thuis ben, probeer ik al mijn tijd te besteden aan Lars. Ook hij heeft het moeilijk. Gelukkig zijn Rick’s ouders nu zijn rots in de branding en ontspant hij daar helemaal.

Vond je mijn blog interessant?

Vergeet me dan niet te volgen, dan mis je geen blogs meer van mij!

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je