{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het taboe van een miskraam

Een paar dagen terug kom ik op facebook een status van een kennis van mij tegen.

Afbeelding blog 'Het taboe van een miskraam' Achtergrond blur afbeelding

Het ging over het taboe over miskramen. Dat er weinig tot niet (nog steeds!) over gepraat kan worden. Ik deel deze status met in mijn achterhoofd mijn eigen sterretjes. 3 kindjes die ik nooit heb mogen ontmoeten. 3 kindjes die iedere dag nog steeds in mijn gedachte zijn. Waar ik tranen om heb gelaten.. Waar ik deuren om stuk heb gesmeten. Waar ik bijna door het lint door ging. Waar ik voor vechte. Waar ik de wereld voor had gegeven. Waar ik regelmatig over droom. Die 3 lieve kindjes, die ik zo veel liefde had willen geven. Maar wat niet zo heeft mogen zijn. Die lieve kindjes daar weten heel veel mensen niets vanaf.

En dat is niet omdat ik het niet wil vertellen, of dat ik het niet durf, ik denk dat het vooral komt omdat niemand weet hoe je er op moet reageren. En heel eerlijk?! Ik heb het zelf meegemaakt. En ik weet het ook niet.

In mijn geval.. Kreeg ik een hoop "verkeerde" reacties., als in; 'ach maar je bent toch nog hartstikke jong?, komt goed joh!, of 9 van de 10 vrouwen krijgen wel eens een miskraam. De meeste zijn alleen nog zo vroeg die weten het niet eens.. Of kop op, er komt vanzelf een ander kindje. Of het was nog zo klein, dat kun je nog geen baby noemen..' alsof mijn leeftijd er iets toe doet dat ik nu met het verlies moet dealen van mijn overleden babytje, of dat een ander kindje de leegte op zou kunnen vullen. Want hoe dan ook, het gemis van dat ene kindje zit altijd in je hart. of dat het mij gerust moet stellen dat de halve wereld door hetzelfde zwarte gat heen gaat als dat ik toen moest. Die reacties die wens ik niemand toe..

dat die reacties niet goed waren, dat is wel duidelijk. Maar verder.. Er waren in mijn geval eigenlijk geen goede reacties. Ik had geen behoefte aan elle lange gesprekken. Geen behoefte aan goed bedoelde adviezen en ik wilde ook niet zielig gevonden worden.. Hoe zielig ik mezelf ook voelde. Ik wilde rust.. Alles op een rijtje zetten. Alleen zijn, schreeuwen, huilen, boos zijn op de hele wereld om me heen en vooral nergens aan denken.

Nu 4 jaar later ben ik trotse mamma van een prachtig ventje van 2. Uiteindelijk is alles goed gekomen. Uiteindelijk is er iemand in mijn leven waar ik voor vecht, waar ik de wereld voor geef en waar ik iedere dag voor leef. Maar toch, die 3 lieve kindjes, zullen altijd een deel van mijn leven blijven!

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je