{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het leven van een alleenstaande moeder

​Meestal moet ik, na een werkdag als vandaag en ik in mijn auto stap, me altijd even omschakelen. Tenslotte ga je vanuit een volwassen wereld vol met totaal andere prioriteiten en belangstelling, naar een wereld van een kleine meid... 'Djenna'... heet haar wereld en deze wereld bestaat zo'n 2,5 jaar. Dus met die 2,5 jaar ook hele andere prioriteiten en belangstelling..

Afbeelding blog 'Het leven van een alleenstaande moeder'

Zodra ik  naar mijn auto loop moet ik al lachen, dat is zo wie zo al niet zo gek aangezien deze kanarie geel is met allemaal bloemen erop. Ja inderdaad! Mij kan je eigenlijk niet missen! Maar glimlachen als ik klaar ben met mijn werk om daarna Djenna te halen is iets wat dagelijks gebeurt. Zij zorgt er voornamelijk voor dat er ontspanning is.. en vooral dat ik kijk.. Dat ik zie wat er om ons heen gebeurt, al die dingen die na 37 jaar zo 'gewoon' zijn geworden en voor een meisje van 2,5 heel erg mooi..

Maar goed, zodra ik mijn auto start pak ik mijn iphone (lees verslaving..lol) om mijn ex even te 'pingen' dat ik onderweg ben. Tja, zo gaat dat tegenwoordig, eerst was smssen al heel bijzonder maar nu is het 'ping' of een 'what's upje' dat via het digitale lijntje opzoek gaat naar het persoon die het lezen moet...mijn ex dus in dit geval..

Mama!!!!!

Gedachtenloos luisterend naar de radio sta ik binnen 20 minuten voor de deur en loop naar binnen. Ik heb de sleutel nog steeds dus dat is wel makkelijk.. Zodra ik binnen sta hoor ik een stemmetje 'Is dat nou???'.....'..MAMA!!!!!!"... >Waarbij ze zich direct van de bank af laat glijden en met open armpjes naar me toe komt rennen... Ik voel de 2 armpjes zich om mijn benen klemmen, jeutje wat heb ik haar weer gemist zeg. Dat te bedenken dat ik haar gister nog heb gezien maar toch..

Het is één van de moeilijkste dingen van een scheiding, vind ik.. Het 'delen' van je kind. Al klinkt dat natuurlijk weer heel kort door de bocht maar soms voelt dat wel even zo. In ieder geval met de co-ouderschap regeling die wij hebben. Het zorgt er namelijk voor dat er ook avonden zijn dat je alleen zit. Tja, dat is even andere koek. Natuurlijk kan je op die avonden wat gaan schrijven, lezen, strijken of je andere 'hobby's' doen maar ja..het blijft knagen dat je toch alleen bent en als ik naar mijn bed ga en haar kamerdeur open zie en naar haar lege bedje kijk, waar haar pyjama nog op ligt die ze de nacht daarvoor heb aangehad. Ja, dan is het gemis ineens vele malen groter.

Pepper, de valkparkiet

Zodra de nodige dingen zijn besproken en ik tegen Djenna vertel dat we haar jas aan gaan doen begint ze te kletsen over Pepper..de valkparkiet. Hij is ons huisvriendje en houdt mij erg bezig zodra Djenna van huis is maar vooral met zijn geschreeuw waarop ik dan even terug kan jengelen. Altijd prettig om op momenten van frustratie even terug te krijsen naar iets wat ook al naar jou krijst en daar ook nog eens niks van terug heeft! Kortom ..je wint het altijd!!....Geweldig toch!

<[>Goed, ik poot Djenna in haar zitje naast mij en ze begint al gelijk te roepen 'Jietje Singuh!'...waarop ik rustig antwoord dat we uiteraard liedjes gaan zingen...Fijn..zo'n cd'tje met 'beerend bordje'...'er zaten 7 kikkertjes'...'slaap kindje slaap'.. 'In de manen schijn'... Ze kan nu ook meezingen en dat is zo leuk om te horen..."Sjaap kidje sjaap...loop uh sjaap'....Geweldig 'smelt' moment en gewoon zonde om dan zelf uit volle borst je 'X- factor' te laten horen..

Jekke Etuh?

Thuis aangekomen, til ik haar de trap op en zodra haar voeten de grond raken rent ze richting Pepper.. 'Hajjo Peppeh.. Jekke Etuh?'....Ja..Pepper zit lekker te eten.. Ik pak dan wat drinken en voor ik haar jas uit heb heeft ze de puzzel al gepakt en geeft ze mij het bevel dat ik op de kruk moet gaan zitten. De puzzel moet tenslotte gemaakt worden en ja..daarna is het bed tijd.. We zetten samen even koffie en maken de puzzel terwijl zij limonade drinkt en ik een kopje koffie drink.. Ze helpt me nog even met opruimen en pakt haar Doekje, speen en de knuffel (Dipsy) om naar bed te gaan.."kom maar mama".. zegt ze terwijl ze haar speen in doet en doekje en tub tegen zich aan drukt..

We lopen naar boven, poetsen de tanden en zeggen de Djenna in de spiegel even welterusten en natuurlijk ook de schaduw van Djenna niet vergeten.. "Dag sjaduw!...Dag Skatje!'...zegt ze tegen zichzelf en ik knuffel haar ff alsof ik haar dagen niet bij me heb gehad.. Het vertrouwde boekje wordt uitgezocht en ik lees hem vol spanning voor alsof ik het verhaal nog nooit heb gehoord. Ik doe de gordijnen dicht en ze zegt 'Wakke wodden maan!!..Wakke wodden!!"..Waarn ze zich tegen me aan drukt...Tuurlijk schat, tuurlijk gaan we nog even knuffelen en zingen nog een liedje voor het slapen gaan.. Zodra ze in bed ligt draait ze zich op haar zij 'Jekker sjapen mama'....Ja meisje..ga maar lekker slapen, morgen weer een mooie nieuwe dag.. Ik geef haar een kus en fluister zachtjes ' ik hou van jou Djenna'....waarop ze antwoord..'hou van jou mama..heb je mist...jekker slapen mama..tot moguh'...

Zodra ik ook naar mijn bed ga loop ik even stilletjes haar kamertje in. Heerlijk om het bedje gevuld te zien en haar ademhaling zachtjes te horen.. Ik dek haar even toe en geef haar zachtjes een kus .. ik loop naar mijn slaapkamer.. Morgenavond is het bedje weer leeg.. getver.. Maar de avond daarna is ze er weer..

Zo blijft er beweging in het leven van een alleenstaande moeder maar vooral ook in die van Djenna. Het gaat nooit zoals je wil of had gehoopt... Dus kan je er maar beter uithalen wat er wel in zit.. Ach ja..een kleinigheidje hou je tenslotte altijd!

Vond je mijn blog interessant?

Vergeet me dan niet te volgen, dan mis je geen blogs meer van mij!

Mijn "Speedy Gonzales" bevalling

​Maliya Monteiro Tavares

Afbeelding blog 'Mijn "Speedy Gonzales" bevalling'

Jaaaa m'n vliezen zijn gebroken, ze komt eraan !!

Het is zondagnacht, 03:30 en tijdens het wakker worden voel ik dat ik naar het toilet moet. Ik draai me nog even om, maar voel na een mini beweging al dat het beter is als ik zo snel mogelijk naast het bed sta. “Had ik nou toch maar zo'n bedzeiltje op mn matras gelegd” gaat er nog even door me heen, maar gelukkig ben ik op tijd en sta ik naast het bed als mn vliezen breken. 
Heel enthousiast schreeuw ik tegen mn vriend Brunno “ Jaaaa mn vliezen zijn gebroken, ze komt eraan!” Volledig slaap dronken vraagt hij of het echt zo is, waarop ik nog sarcastisch zeg “nee ik heb in mn broek geplast haha”…. Ik geef aan dat ik een bakje nodig heb om te checken of het vruchtwater helder is, dus mn vriend haast zich naar beneden om een bakje te halen. Hij komt terug met een bak waar je een 4 persoons wok maaltijd in kan bewaren, dus ik kom niet meer bij van het lachen.. Gelukkig heeft ie ook een klein glaasje meegenomen. Alles oke, helder vruchtwater, dus ik loop voorzichtig naar het toilet naast onze slaapkamer. Brunno is op dat moment zo in de war, dat hij eerst zelf even naar het toilet gaat en mij op de gang laat wachten. Hij zegt dan ook “ haha Shar sorry, ik weet ook niet meer wat ik doe”. 
We besluiten alvast onze ouders te informeren dus we bellen heel enthousiast dat het is begonnen. 

Ik check mn vluchtkoffer, pak snel een douche omdat ik nog geen enkele wee voel en maak mezelf nog wat op. Ik heb namelijk in gedachten dat ik “mooi" wil bevallen, met een leuk make-upje op. Zogenaamd alles onder controle.

Maar dan…. De weeën! Rond 05:00 beginnen ze en komen al meteen om de 4 a 5 min. Nog goed te verdragen, maar we besluiten om 06uur de verloskundige te bellen en een uur later staat ze op de stoep. 1 a 2 cm ontsluiting pas, dus over 3 uur (10:00) komt ze terug. Gelukkig hebben we een" mindfull zwanger en bevalling cursus "gevolgd, dus we weten samen goed de weeën op te vangen. Het eerste uur hebben we muziek aanstaan en bij iedere wee ondersteunt Brunno mij door een koud washandje op mn hoofd en in mn nek te leggen. Echt super lief en fijn! Op een gegeven moment besluit Brunno om even wat te eten en maakt lekker een rijstewafel met kipfilet en het smerigste beleg ever : Sandwichspread. De geur maakt me al super misselijk, maar op het moment dat Brunno met zijn sandwichspread - kipfilet- rijstewafel- mond tegen me zegt "Goed zo Shar, "adem in en adem uit", hou ik het niet meer en moet ik tijdens een wee ook nog overgeven. Haha wat een gedoe….


Na 2 uur, (09:00) besluit ik onder de douche te gaan staan. Onder de douche verander ik steeds meer in een soort van exorcist die bijna de hele douche cabine eruit trekt. Zodra er een wee op komt zetten, voel ik ‘m ook onderin mn rug, maar de straal van de douche op mn onderrug geeft nog enige verlichting. Alsnog hou ik het bijna niet meer en na iedere 5 min vragen hoe laat het is, zeg ik tegen Brunno dat ik niet meer kan. De verloskundige moet NU, maar dan ook NU komen, want ik trek het voor geen meter meer. Gelukkig is ze onderweg en als ze de ontsluiting checkt, zit ik gewoon al op 7cm! 

De verloskundige vraagt of ik nog steeds wil bevallen in het ziekenhuis. Ik geef aan dat ik dit alsnog wil, omdat ik dan gewoon een veiliger gevoel heb. Stel dat er wat gebeurt, heb ik meteen alles om me heen. 

Maar dan…. De verloskundige belt naar het ziekenhuis, maar ze geven aan dat ze vol zitten. WTF?! 
Ondertussen rol ik half over de grond van de pijn en trek ik bijna de hele keuken eruit, maar na een kwartiertje gaan we dan toch naar t ziekenhuis. De rit duurde maar 10 min, maar iedere sec was te lang. We rijden de parkeerplaats op en ik krijg me toch een wee die eindigt in een soort van persdrang. Ik schreeuw “ OOOOH ze komt eraan, ik moet persen!!”. Met mn hand in mn kruis kom ik de auto uit. Brunno regelt een rolstoel en de verloskundige probeert mij rustig naar de ingang te begeleiden en geeft meerdere keren aan dat ik absoluut nog niet mag persen. Haha zou je toch gebeuren hey… beval je gewoon op de parkeerplaats...
Uiteindelijk zit ik dan in de rolstoel en half schreeuwend komen we de gang van de kraamafdeling binnen. Ik hou het op dat moment echt niet meer en als we op de kamer komen begrijp ik waarom… 10 cm ontsluiting, ik mag gelijk persen!
In mn ooghoek zie ik het bad nog staan waar ik graag gebruik van wilde maken, maar omg… we hadden hier helemaal geen tijd meer voor joh, want binnen 29 min, om 11.24 hadden we onze prachtige dochter Maliya in onze handen!


Vond je mijn blog interessant?

Vergeet me dan niet te volgen, dan mis je geen blogs meer van mij!

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
Login

Account aanmaken
Ja, dat wil ik

Nee, dank je