{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het krijgen van kinderen hoeft je niet te veranderen!

Dat was iets dat ik van te voren heel hard riep. Zo moeilijk kan het toch niet zijn om je oude ik te blijven als je moeder wordt??!! Ahum.

Afbeelding blog 'Het krijgen van kinderen hoeft je niet te veranderen!' Achtergrond blur afbeelding

Het voornemen nooit te veranderen als je kinderen krijgt.... Dat had ik ook. Geïnspireerd op een 'schokkende'  gebeurtenis enkele jaren voordat het bij mij zo ver was. Ik was op een bruiloftsreceptie en daar kwam een moederkloek binnen. Onverzorgd, beetje dikkig, achter een buggy. Mijn schoonzusje, waarmee ik stond te praten op die receptie, zei me dat die vrouw vroeger de stoot van de school was. Mooi, populair.... Maar nu had ze zich laten verslonzen.... Kwam dat doordat ze geen moeite meer deed er leuk uit te zien? Nu ze moeder was?

Dat beeld heeft zich diep genesteld in mijn brein en toen ik zwanger was van de eerste, kwam het als eerste weer naar boven: als ik mama ben straks, zal ik eens bewijzen dat het wèl kan: kinderen hebben en er toch hip en leuk uit te zien. Zoals ik er altijd uit heb gezien! En niet alleen qua uiterlijk had ik zulke ambities. Ook qua karakter had ik dezelfde doelen: gewoon de oude blijven. Niet opeens een huismus die nergens meer voor te porren is. Mijn bruisende sociale leven zou gewoon voortgezet worden. Vriendinnen en vrienden hoefden niet te 'lijden' onder mijn keus om kinderen te krijgen.

Okay, we zijn nu zes en een half jaar verder. Ik heb inmiddels twee prachtige dochters. En mijn voornemen qua uiterlijk is goed gelukt, al zeg ik het zelf! Ik geef mijn uiterlijk veel aandacht. Kleed me jong en hip. Sport om te verhullen dat ik ooit twee keer zwanger ben geweest. Prima gelukt!

Maar het sociale deel van mijn voornemen.... Ik ben er achter gekomen dat het gewoon onmogelijk is om daar niet in te veranderen als er kinderen komen. Ik heb het welgeteld zes maanden volgehouden na de geboorte van mijn oudste. Tot ik doodvermoeid toegaf dat ik al die sociale 'verplichtingen' niet eens meer léúk vond. Waarom bleef ik me in allerlei bochten wringen om zo nodig te bewijzen dat ik gewoon mijn oude leventje wilde vasthouden?? Voor wie deed ik het in hemelsnaam?? Niet voor mezelf. Ik genoot er toch niet meer van. Dus ik heb het naast me neergelegd. Het zij zo. Ik was in dat opzicht tòch veranderd, sinds ik moeder ben.

Ik heb alles wat niet meer was zoals het vroeger was geaccepteerd en van me afgegooid en werd er een stuk gelukkiger van. 

Alles. 

Op één ding na. 

En dan kom ik toch weer op het onderwerp terug waar al veel van mijn blogs over gaan: mijn hobby (passie!!) motorrijden.

Ik weigerde mijn motor weg te doen toen de kinderen kwamen. Natuurlijk ben ik wel minder gaan rijden, toen ik moeder werd. En lange tijd vond ik dat prima. Maar sinds een jaartje ofzo, zit ik in een leuk meidenmotorgroepje. Meiden met dezelfde sportieve rijstijl als ik (die zijn schaars!!!). Meiden die nog wel een stuk jonger zijn dan ik. Maar hey, ik kan nog vlot mee! Mede dankzij mijn voornemen waar ik het in het begin over had. ;-)

Op de motor en bij die meiden ben ik even géén mama. Maar de oude vertrouwde Willemijn. Maar daar loop ik toch ook weer tegen de beperkingen die het hebben van een gezin met zich meebrengen... De vrijheid om gewoon op alle activiteiten die die meiden organiseren volmondig 'jaaa ik ga mee!!!' te riepen, die heb ik niet....! En lijdzaam en zwelgend in zelfmedelijden moet ik menigmaal toekijken hoe zij spontaan bij elkaar komen voor een rit, hoe zij een dagje hun skills opvijzelen op een circuittraining, terwijl ik thuis zit, omdat ik het niet kan maken tegenover man en kinderen om tè vaak weg te zijn.

Des te meer geniet ik van de ritten waar ik wel bij kan zijn. Maar momenteel staat mijn motor al weer ruim vijf weken onaangeraakt stil in de garage. Terwijl die meiden maar blijven afspreken en het hen niet eens meer opvalt dat ik er zo weinig bij ben.... Aiiii. That hurts!

Kinderen zijn de grootste verrijking in je leven. Maar het zijn ook de grootste beperkende factoren in je leven. Enkele jaren kun je je eigen ik wel even in de diepvries zetten om de ideale liefste alle aandacht gevende moeder voor ze te zijn. Maar na een tijdje begint het toch te knagen. Je bent er aan toe om je eigen ding weer te doen! Of is dat een egoïstische gedachte?? 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je