{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het grote leed dat huisarts heet..

Al een jaar voel ik me niet optimaal, ik merkte dat het gewoon iets was, maar ik werd niet echt geloofd..

Afbeelding blog 'Het grote leed dat huisarts heet..' Achtergrond blur afbeelding

Oké, waar zal ik beginnen. Mijn doktersverleden en ziektegeschiedenis is niet bepaald iets waardoor ik meer vertrouwen gekregen heb in de hele medische wereld. Ik werd op mijn 9e flink ziek en wat afgedaan werd als een griepje, werd uiteindelijk een ziekenhuisopname wegens een zware longontsteking en is me ook altijd blijven volgen. Aan de hand daarvan kreeg ik de diagnose astma en kreeg ik vele controles, elk jaar zeker wel 2x een longontsteking (zonder ziekenhuisopname) en kreeg ik elk griepje, verkoudheid en noem maar op, over.

Toen ik ging samenwonen ging het stukken beter. Zelfs zo goed, dat we besloten mijn medicijnen te stoppen, iets wat eigenlijk niemand gedacht had. Het ging me goed, er kwam zelfs een hondje in huis en ik had er geen last van. Mijn astma is ook altijd een vorm geweest van benauwdheid en luchtvochtigheid. Het ging me super goed, maar we gingen voor de 25-jarige trouw van mijn ouders naar Bulgarije met het gezin. 
Het bleek een ontzettend benauwd land te zijn, ik kreeg bij het buitenkomen uit een ruimte met airco, meteen een duffe klap in mijn gezicht. Ik moest letterlijk elk bankje, muurtje en paaltje gebruiken om bij te komen. Na dag 2 moest ik naar het ziekenhuis, omdat ik echt te weinig lucht kreeg. Na een een infuus en antibiotica voelde ik me weer als herboren.

Terug thuis ging alles weer goed, ik moest maar gewoon niet meer op vakantie gaan naar een benauwd land! ;) Maar sinds een jaar begon ik klachten te krijgen. Veel keelpijn en verkouden. Ik ging ermee naar de dokter en die zei; ga maar naar de KNO-arts. Ik ging er 3 keer heen, maar naast een hoop tijd en geld, leverde het me helemaal niets op. Ik bleef echter met de klachten zitten en ging terug naar mijn dokter. Hij was er niet, maar ik kreeg een arts in opleiding, bijna hetzelfde volgens hun. Die vrouw vertelde me dat ze al genoeg gedaan hadden voor me, en ze me konden laten onderzoeken in het ziekenhuis, maar daar ging niets uitkomen, dat kon ze me al vertellen. Met een behoorlijke bek vol tanden stond ik weer buiten en ik voelde me best rot. Het kwam er eigenlijk op neer, en dat had ze eigenlijk ook wel gemeld; het zat tussen mijn oren..

Ik belde een week later weer, ze wilde me weer naar haar sturen, maar ik gaf aan wel een dag te wachten, dat ik een dokter zou krijgen. Hij zette me weer aan mijn astma medicijnen en de benauwdheid viel al snel weg. Helaas bleef ik keelklachten houden en ik begon me een beetje down te voelen. Ik had de energie niet meer. Nogmaals deed ik een poging naar de dokter te gaan, maar dat was alleen; ga zo door.

Ik voelde alleen de oerkracht en dacht; ER IS IETS MET ME!! Ik besloot het bij de buren te gaan proberen en in België een optie te nemen. Vorige week mocht ik al snel komen en wat een verschil! Ik werd binnenstebuiten gekeerd en er werden staaltjes genomen. Gisteren mocht ik bellen and guess what!; Ik heb een bacterie in me zitten. Ik heb nu antibiotica en moet komen evalueren na dit kuur. Ik kon wel huilen van geluk; zie je wel dat het niet tussen mijn oren zat!! Ik wist zeker dat er iets mis was!

Weer een frustratie, want ik heb tegenwoordig altijd dit probleem. Niet alleen bij mezelf, ook bij mijn 2 lieve meisjes. Mensen vinden dat ik een klacht in moet dienen, ik zelf ben blij dat ik me weer goed voel en wil me ook even focussen op mijn herstel. Ik merk dat ik de energie weer terug krijg en dat doet me al erg goed! :)

 

1

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je