{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het einde

En zo eindigde mijn verhaal....

Afbeelding blog 'Het einde' Achtergrond blur afbeelding

((Ik heb geen idee in welke categorie ik dit moet plaatsen?!))

 

 

Mijn blogs terug kijkende realiseerden ik me dat mijn verhaal nog niet afgerond was.

Na het besluit mijn kindje niet te laten opereren bleef hij nog ongeveer 3 maanden in het ziekenhuis. Een week voor dat ik eigenlijk uitgerekend was kwam hij thuis. Hier door leek het net een beetje alsof er niets was gebeurt. Hij was een week te vroeg niet 3,5 maand. Toen hij thuis was moest hij vaak terug naar het ziekenhuis. En vaak niet buiten levens gevaar.

De ergste keer die ik me herinner was toen ik met mijn klas uit eten was. Ik was eerst niet van plan te gaan maar uiteindelijk heeft mijn moeder me overgehaald wel te gaan. Eerst uit eten en dan feest. Mijn moeder zou wel oppassen geen probleem. Dit avond moest mijn moeder alleen plotseling weg en dus had ze snel iemand anders geregeld. Die kwam een tijdje tot mijn moeder weer thuis was, tot ik weer thuis was.
Dit avond had mijn moeder me een paar keer geprobeerd te bellen. Ze had me ge-smst. Maar ik had mijn telefoon niet gehoord herrie. Maar een ding was duidelijk het was goed mis.

Mink was heel erg ziek, hij ademde als een gek, had een hartslacht die twee keer zo hoog was, hij was in shock of in trans ik weet het niet eens mee. Ik weet dat ik mijn moeder hoorde zegen dat Mink nu met een ambulance naar het ziekenhuis werd gebracht en dat ze me op kon halen. Natuurlijk wilde ik dat, zonder het echt uit te leggen ben ik weg gaan. Mijn moeder en ik reden naar het ziekenhuis en toen we daar binnen liepen konden we niets behalve huilen. Het was vreselijk, je zag hem daar liggen. Een hoopje mens, dat was hij. Maar ik kon helemaal niets doen. NIETS!!

Uit eindelijk mocht Mink naar 3 weken weer naar huis. Gewoon bij ons achterin de auto. Het ging weer goed met hem.  En hij lachten de hele dag. Maar mensen kinderen wat was ik bang toen ik hem zag liggen. Ik voelde me machteloos en dat was ik ook. Het enige wat ik tegen mijn moeder heb gezegd is: "Ik heb voor hem gevochten en ik ga hem nu niet kwijt raken. Hij is sterk, hij kan dit. Hij is een Buuren, en we zijn sterk!"

 

Nu, op het moment dat ik dit schrijf, lig Mink op mijn schoot te slapen. Hij is een wondertje én hij LEEF! En het leven word elke dag weer iets beter. En soms dan weer niet dan moet hij weer naar het ziekenhuis. We moeten om de week op controle en soms dan zegt de dokter "Het word een slaapfeestje" en dan weet ik genoeg.
En zo zal ik mijn tijd slijten. Tot dat het beter gaat met Mink, tot dat hij er over heen is gegroeid.  Want de andere optie die gaan we niet laten gebeuren. Want wij zijn Buuren, en wij zijn sterk.

Mijn vader zei vaak "Wij, Buuren, wij kunnen alles. Alles wat we willen. Als we het maar ècht willen!"
En zo is het!

Tags: #Baby & Zo, #post

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je