{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het doet pijn dat ik er niet was..... (19)

3 dagen na de geboorte mag eindelijk helpen met de verzorging van Yvar, terwijl ik hem verzorg flitst er vanalles door mijn hoofd...........

Afbeelding blog 'Het doet pijn dat ik er niet was..... (19)'

Na het heftige gesprek met de gynaecoloog ben ik nog meer in de war. Dit hadden ze wellicht kunnen voorkomen...... Deze gedachten doen mij erg pijn. Nu ligt Yvar op de neonatologie en zie ik hem ongeveer 5 keer per dag, hij is 2 dagen oud en heb hem nog niet 1 keer verschoont. Na het heftige gesprek wil ik meteen naar Yvar toe. Ik druk op de bel en vraag of ze mij naar Yvar willen brengen. De verpleging is inmiddels ook op de hoogte van het verhaal van de gynaecoloog. Ze brengen mij meteen met het bed naar Yvar en laat het nu net zijn dat hij honger heeft. Bij binnenkomst vertelt de verpleegster dat ze het infuusje uit zijn hand hebben gehaald. ZIjn handje is een beetje ontstoken geraakt. Nu hebben we het infuus in zijn voetje gedaan. Wij hebben eerst geprobeerd in het andere handje maar dat lukte niet. In het voetje lukte het meteen. Wat zielig weer voor Yvar. Wat heeft hij toch een pech! De verpleegter haalt Yvar uit de coveuse en ik geniet van het momentje samen met Yvar. Dat heb ik nodig. De borstvoeding begint goed opgang te komen. Ik begin wat last van stuwingen te krijgen. Dit is een goed teken zegt de verpleegster op de neonatologie. Ik hoor Yvar ook slikken dus er zit toch wat in. Ondertussen komen ook Paul en mijn ouders en hun vertel ik meteen het verhaal van de gynaecoloog. Hun schrikken allemaal van het verhaal. De verpleegster van de neonatologie komt als we aan het praten zijn en zij heeft goed nieuws. Yvar heeft geen dipjes meer gehad en is nu 24 uur stabiel. Als dit morgenavond nog steeds zo is dan mag hij dinsdagochtend 27-01-15 bij jou op de kamer. Mijn hart maakt een sprongetje. Eindelijk ook eens iets positiefs.

Niet veel later gaan we terug naar de kamer. Het gevoel in mijn benen is terug en ik mag voor de eerste keer uit bed een stukje lopen. Dit valt niet mee. De wond van de keizersnede doet best wel pijn. Ik lig inmiddels al meer dan 48 uur in bed zonder gevoel vanaf mijn middel naar onder. Dus de stapjes die ik maak gaan langzaam. Mijn moeder loopt mee en loop naar de WC een stukje verder op. Eenmaal op de WC kijk ik in de spiegel. Poh, ik kijk lijkwit. Snel plassen en weer terug denk ik. Maar zo snel gaat het allemaal niet. Gaan zitten op de WC doet pijn. Weer opstaan doet ook pijn. Alles gaat langzaam en ben een beetje wiebelig. Mijn moeder pakt mij weer bij de arm en lopen terug naar mijn kamer. Gelukkig lig ik nog steeds alleen. Heb je al een beschuit met muisjes gehad vraagt mijn moeder. Uhm...... nee! Ook hier word ik weer een beetje verdrietig van. Na 2 dagen nog geen eens een beschuit met blauwe muisjes gegeten. Ik druk op de bel en er komt een verpleegster, Yvar is al 2 dagen oud en wij hebben nog geen beschuit met muisjes gegeten. Zouden we die misschien mogen? Ja natuurlijk mag dat! Niet veel later worden de beschuitjes met een lekker kopje koffie gebracht. Wij genieten samen met mijn ouders van het beschuitje!

Die avond ga ik nog 1 keer naar Yvar samen met Paul. Samen even een momentje met onze kleine schat. De laatste voeding die ik zelf geef. Als ik dadelijk terug ben op de kamer dan kolf ik nog en dat geven de verpleegsters vanacht als Yvar zich meld. Paul en ik buidelen allebei met Yvar zo lang als het kan. Als laatste voed ik hem en gaan we weer terug naar mijn kamer.

Een verpleegster komt mijn slaaptabletje brengen. Morgenmiddag komt ook een psygoloog voor jou. Fijn, bedankt voor het regelen. Om 22:00 uur gaat Paul naar huis en niet veel later neem ik het slaaptabletje in. Ik pak een tijdschrijft en begin te lezen. Niet veel later vallen mijn ogen dicht.

Ik schrik wakker, ik hoor iets...... ik kijk op mijn horloge en zie dat 07:00 uur is........ 07:00 uur!!!??!?!?!!! Niet te geloven, ik heb goed geslapen en heb het gevoel dat dit een betere dag gaat worden. Vandaag om 10:00 uur komen ze voor het hielprikje en daarna gaan ze Yvar wassen en verzorgen. Ik ga straks meehelpen voor de eerste keer en ik kan niet wachten. De grijze wolk is nu een beetje blauw gekleurd. Na het ontbijt mag ik eerst zelf door de wasstraat. Ik mag eindelijk douchen! Heerlijk is dat! En ik word ook nog eens gewassen. Om 09:15 uur zit ik start klaar, fris en fruitig om naar Yvar te gaan. Deze keer gaan we niet met het bed maar met de rolstoel. Eerst ga ik hem voeden, dan het hielprikje en dan verzorgen. Paul komt ook optijd vandaag want hij wil er ook bij zijn! Na de voeding kan ik nog even lekker knuffelen. Yvar heeft voor het eerst kleertjes aan en de couveuse is open. Deze blijft vandaag de hele dag open mits Yvar weer een dipje zou krijgen. Maar wij duimen van niet want dan mag hij vanaf morgen bij mij op de kamer.

Daar komt de mevrouw van het hielprikje binnen. En meteen is Yvar aan de beurt. Hij is een echte kerel en geeft geen kik! Wat ben ik toch trots op ons kleine mannetje!

DSCN8774_resized_1457554924.JPG

Na het hielprikje komt ook Paul binnen. Eerst nog even met Yvar knuffelen! Hij heeft hem ook gemist. Ik zit langs Paul en zeg tegen Yvar, dan mag je zo lekker in badje. Nee zegt de verpleegster, dat kan niet. Kan niet....? Nee, vanwege zijn infuus kan dat niet. Ik ben teleurgesteld als ik het hoor. Maar wij gaan hem wassen met een washandje en verschonen. Ik ben blij dat ik in elk geval iets kan doen. Paul en ik genieten van dit moment. Voor de eerste keer de luier uittrekken en ja hoor.... meteen plast hij alles onder! De eerste keer is alles onwennig. Hij is zo klein en ik ben bang dat ik hem pijn doe. De verpleegster helpt ons natuurlijk mee. Het is een fijn gevoel dat ik eindelijk iets voor Yvar kan doen.

Terwij ik Yvar verzorg voel ik mij schuldig tegenover hem dat ik er de eerste dagen niet voor hem ben geweest. Dat ik er niet was toen hij geboren is, dat ik er niet was toen hij voor het eerst huilde, dat ik er niet was toen hij voor het eerst zijn ogen opende, dat ik er niet was toen ze hem controleerde toen hij geboren was, dat ik er niet bij was dat Paul de navelstreng door knipte, dat ik er niet was toen hij in de couveuse werd gelegd, dat ik er niet was toen hij voor het eerst gewassen werd, dat ik er niet was toen hij de eerste keer verschoont moest worden, dat ik er niet was om hem als eerste te troosten, en zo flitst er nog veel meer door mijn hoofd! Ik heb zoveel gemist die eerste dagen!

Het voelt alsof ik faal als moeder voor Yvar! Ik was er niet terwijl ik er wel had moeten zijn!

Tags: #Baby & Zo

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je