{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het chagerijn hormoon

Moeder zijn is geweldig maar soms heb je de neiging uit het niet met borden te gaan smijten..... daar gaat deze blog over.

Afbeelding blog 'Het chagerijn hormoon' Achtergrond blur afbeelding

Sinds mijn eerste zwangerschap hoor ik enkel nog geklaag om me heen. Wat ben je chagerijnig, wat ben je verandert! Waarop mijn reactie meestal een nogal kort door de bocht "ja, vind je het gek?!" bedraagt.

Ik doe het niet expres, ik ben nog steeds die lieve, vrolijke meid van vroeger hoor. Ergens diep van binnen welliswaar, want er is een dikke laag van "moeder eelt" over mijn wezen getrokken. Waar mijn partner alles behalve begrip voor toont.

Onze taak verdeling is vrij ouderwets. Hij werkt en ik regel het huis en de kids. Hij is vrachtwagenchauffeur, en is dus vaak weg. Komt hij thuis begint het "ik doe meer dan jij" spelletje.... eh ik zou ook wel een keer een werkdag met vaste tijden willen maar helaas, de mijne begint met het opstaan van de kids en eindigd na de laatste voeding, waarna ik er vaak nog een dubbele (nacht) dienst achteraan draai. Verklaring chagerijnig gedrag? Moe!!! 

Echt ik houd van moeder zijn! Kan me niet eens meer voorstellen hoe het is zonder de kleine boefjes... Wat mij stoort is dat veel mannen (waaronder mijn partner) denken dat stemmingswisselen per direct stoppen na de bevalling. Hoe ingrijpend het is voor een vrouw om een kind op de wereld te zetten (en je daar sowiezo van verandert) lijkt hier niet door te komen. Sterker nog, dat ik door mijn lichamelijke en emotionele veranderingen "anders" ben geworden, lijkt voor hem bijna een afschuwelijke misdaad! 

Soms denk ik bij mezelf: het chagerijn hormoon zit vast nog in mijn lichaam. Als ik weer eens kort af reageer of hem een kind uit de handen neem met de melding "ik doe het zelf wel weer!" *zucht*..... als de kids dan (eindelijk) slapen relativeer ik weer. Mens, je bent in twee jaar tijd 3x zwanger geweest en hebt daarbij 2 gezonde kinderen op de wereld mogen zetten (1 miskraam)! Er rent de hele dag een peuter van (bijna) 2 door je huis, die op zijn zachtst gezegd "vrij ondernemend" is, en niet meer slaapt overdag. Je doet alles in huis, wassen koken strijken afwassen.... een tripje naar de supermarkt moet je zorgvuldig plannen met die twee kleine draken, om ongelukken te voorkomen (lees: de een boven uit een van de schappen van het koelvak moet plukken onder een luid protest van: toetjes, toetjes, TOETJES! En de ander juist bij het afrekenen helemaal uit haar dak gaat waardoor nr 1 weer terug naar het toetjes vak rent......Aaaaaaaah!). En daarnaast verrek ik nog altijd van de rugpijn!!! Eh...... EN JIJ VIND HET GEK DAT IK MOE EN PRIKKELBAAR BEN?!

Als ik dit hard op aangeef bij vriendlief krijg ik de reactie: "maar ik werk ook, en ik ben ook moe". Waarop ik alleen maar smakelijk kan lachen..... mijn man heeft het inzicht van een paddestoel.

Dit is echt niet bedoeld als klaagzang hoor. Ik denk dat veel moeders het gevoel wel herkennen. Dit hoort immers ook bij moederschap en laten we wel wezen: s'ochtends wakker worden en de stralende, lachende gezichtjes van je kleintjes zien, maakt alles ruimschoots de moeite waard!

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je