{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het beste voor je kind

Tsja, wie wil dat nu eigenlijk niet? Nu mijn dochter meer dan een jaar oud is, heb ik eindelijk eens voor mijzelf de balans opgemaakt.

Afbeelding blog 'Het beste voor je kind ' Achtergrond blur afbeelding

Ik wilde graag borstvoeding geven en heb zes maanden gekolfd omdat gewoon voeding niet lukte. Achteraf vraag ik me nu af wat mij bezielde. Alsof flesvoeding gootsteenontstopper zou zijn. Wat was er met mij, nuchtere en kritische dame, gebeurd dat ik me zo mee heb laten slepen? Tsja, ik wilde het beste voor mijn kind (en nu nog steeds hoor!

Recent heb ik een gesprek gehad met een vriendin over het beste willen voor je kind. Je wilt je kind gelukkig laten zijn en door jouw beslissingen, hoop je daarvoor te kunnen zorgen. Ik wil mijn kind een optimale zorgzame en leerzame omgeving bieden en daarom lees ik boekjes voor, luisteren we naar muziek, gaan we zwemmen, gaan we samen spelen, enz. enz. Heerlijk ontnuchterend kwam ik pas een artikel tegen van de antropoloog David Lancy over de westerse opvoeding van kinderen. Kinderen zijn volgens hem ‘kleine cherubijntjes’ die een statussymbool vormen. Een soort sociaal verlengstuk van jezelf, waarmee je kunt laten zien of je wel of niet geslaagd bent. ‘Mislukt’ jouw kind, dan is het jouw eigen fout. Heeft jouw kind succes, dan is dat het gevolg van jouw opvoeding.
Ergens is deze bizarre manier van denken overal in doorgesijpeld. Cito-scores doen ertoe omdat dit je verdere opleidingsniveau bepaalt, kinderen volgen nu summer courses en krijgen bijlessen om toch vooral het gewenste niveau te kunnen halen. En boven alles; onze kinderen moeten gelukkig zijn. En dat kan kennelijk alleen als ze voldoen aan een bepaald set maatstaven die wij als samenleving hebben gecreëerd. Voldoe je daar niet aan, dan ben je mislukt.

Opnieuw moet ik me in dit geval de vraag stellen; laat ik me ook niet meeslepen door deze bizarre manier van denken? Waarom moet mijn kind iets? Wordt het daadwerkelijk gelukkig als het voldoet aan de door de maatschappij opgelegde maatstaven? Of verhoogt dit juist de druk om te blijven voldoen?

Lancy stelt verder het volgende: ‘Mensen verstikken hun kinderen met zorg, aandacht, geld en andere materiële zaken. Door minder dominant aanwezig te zijn, en hen niet alles voor te schotelen, ontwikkelen kinderen meer verantwoordelijkheids- en gemeenschapszin. Ze houden meer rekening met hun omgeving. Het gaat erom dat je kinderen de ruimte geeft om zich te ontplooien tot sociale wezens. Less is more.’

Tsja, zo heb ik nog een hele weg te gaan. Beide visies hebben het welzijn en het geluk van hetkind op het oog, maar de aanpak en uitwerking zijn beiden anders. Zelf ben ik toch wel van mening dat je een kind niet voor alles kunt behoeden en dat het goed is als je zelf eens af en toe je neus stoot, omdat je alleen dan goede copingstrategieën kunt ontwikkelen die je later in je leven nog eens kunt gebruiken.

Mochten jullie het hele artikel willen lezen, dan is hier de link https://catherineongenae.com/2015/10/18/antropoloog-david-lancy-het-westen-is-geobsedeerd-door-kinderen/. Ik ben benieuwd naar jullie mening.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je