{{ message.message }}
{{ button.text }}

​Het begint van het eind deel 3

Daar lig je dan, in een steriel kamertje te wachten op een arts. Paniek is niet het juiste woord wat er door je heen gaat eigenlijk.

Afbeelding blog '​Het begint van het eind deel 3'

Eerst komt er een verpleegkundige langs. Ze stelt me op mijn gemak en vraagt wat er allemaal gebeurd is. Ik vertel alles heel rustig, mijn paniekerige gevoel verdwijnt steeds meer. De verpleegkundige straalt enorme rust uit en vooral ook dat ze weet waar ze mee bezig is. Ze stelt naast het luisteren ook gerichte vragen.

Zo ook, hoe vaak is er bij jou gevoelt voor ontsluiting. Ik ga tellen.

1e keer door de gynaecoloog, ’s avonds 3 keer (2 stagiaires en 1 verloskundige) en vanmorgen door de gynaecoloog. Dan wordt ze boos, niet op mij maar op het Waterlandziekenhuis. Bij een dreigende vroeggeboorte mag er namelijk maar 1 keer gevoelt worden en liever helemaal niet. Helemaal als ik vertel hoe het ’s avonds ging, wordt ze echt kwaad. Ze geeft aan dat allemaal door te geven aan de gynaecoloog. Dan gaat ze weer, ze gaat alles overdragen in combinatie met de papieren die mee gebracht zijn vanuit het waterlandziekenhuis en dan komt ze terug met de gynaecoloog.

Als ze weg is, merk ik wel dat de weeën steeds meer toenemen. Ik weet me op een gegeven moment geen houding meer te geven op dat bedje. Dus ik besluit van bed te gaan. Ik wiebel een beetje tegen Martin aan als ik ineens iets voel lopen. Mijn broek wordt nat. Er gaat geen belletje rinkelen en zeg tegen Martin snel een handdoek te pakken. De hoeveelheid is best veel namelijk want de grond is ook helemaal nat.

Net op het moment dat Martin het wilt schoon maken komt de gynaecoloog met verpleegkundige binnen. STOP wordt er geroepen. Ik zeg dat ik in mijn broek geplast heb, maar daar zijn zij het niet mee eens.

Ik moet per direct gaan liggen en mag niet meer van bed af !! Dat is een must geeft de gynaecoloog aan. De verpleegkundige komt met een soort zwangerschapstestje aan en neemt wat vloeistof op van mij. En meteen zien we een kleurtje verschijnen.

VRUCHTWATER dus mijn vliezen zijn ook nog eens gebroken.

Ik krijg te horen dat ik niet meer naar huis zal gaan. Ik word opgenomen en het ligt aan mijn lichaam hoe lang.

Ik word overgebracht naar de verloskamers. Een prachtige grote kamer met een bank en alles erin. Ik blijf hier liggen tot dat ik stabiel genoeg ben om overgeplaatst te worden of dat mijn kindje geboren wordt.

Ondertussen dringt het nog steeds niet door tot mij dat ik heel vroeg kan bevallen.

Alles wordt ondertussen uit de kast gehaald. Infuus wordt geprikt en weeremmers worden gestart. Er wordt bloed geprikt, mijn urine komt op kweek te staan, er wordt een echo gemaakt van onze baby (wij weten ondertussen nog steeds niet wat het gaat worden en tijdens deze echo is er ook niet echt tijd om daar naar te kijken). Ook komt er groot op mijn dossier te staan dat er niet meer met VINGERS gevoelt mag worden. De enige manier om te kijken is met een spectrum (eendenbek) en dan mag er niet aan de baarmoedermond e.d. gekomen worden. Het is dus alleen kijken, kijken en niet aankomen hihi.

Ik heb ondertussen al 2 cm ontsluiting. Hierdoor is de kans op bevallen groot en dat betekent dan weer dat ik longrijpingsinjecties moet krijgen. AUW AUW AUW, wat doet die injectie pijn.

Ik ben er nu al een tijdje en de hele tijd zijn ze wel bezig geweest met mij. De overdracht van de verpleging is er en wederom krijg ik een super lieve verpleegkundige. Ze heeft ook de uitslag van de bloeduitslagen binnen en gaat die bespreken met de arts.

Als de arts en de verpleegkundige binnen komen, zie ik dat ze allerlei zakjes mee hebben. Het blijkt dat ik streptokokken B bij me draag en daarnaast heb ik een infectie in mijn bloed. Dat schijnt een infectie te zijn die wordt overgedragen. De gynaecoloog geeft aan dat de infectie waarschijnlijk (bijna zeker) komt door het onvoorzichtige voelen van de verloskundige en stagiaires de avond ervoor. Tijdens overleg met hen, blijkt dat er geen steriele handschoenen zijn gebruikt namelijk.

De gynaecoloog heeft nu meer tijd om alles met mij door te nemen.

Ik ben op dit moment 25 weken en 5 dagen. Het blijkt dat ze op dit moment (was toen in 2006) onder de 26 weken niet meteen starten met behandeling. Een kindje moet dan 12 uur aantonen dat hij/zij het leven waard is en daarna starten ze met de behandeling.

Dit houdt in dat ik dus of nog 2 dagen minimaal mijn kindje bij me moet zien te houden of mijn kindje moet zo sterk zijn dat hij/zij het 12 uur zelfstandig kan overleven.

Verder krijg ik 48 uur weeremmers toegediend en dan moet het 24 uur eraf. Ben ik dan nog zwanger, dan kunnen ze deze cyclus maximaal 3x herhalen.

Ik mag niet van bed af ook niet om naar de toilet te gaan. Mijn kindje is namelijk heel klein en bij een ontsluiting van minimaal 5 cm kan het kindje er door heen zakken met alle gevolgen van dien.

Ik kan zeggen dat je hoofd duizelt na al die informatie. Ik knik constant dat ik het begrijp maar ondertussen dringt nog niks tot mij door. Als de gynaecoloog weg is, zegt de verpleegkundige dat we alles maar even moeten laten bezinken. Bij vragen kunnen we roepen naar haar en zullen we alles nogmaals doornemen.

Mijn tranen nemen ondertussen de overhand. Zowel Martin als de verpleegkundige troosten mij. Op een gegeven moment merkt de verpleegkundige dat ze te veel is en gaat stilletjes weg.

Martin en ik kijken elkaar aan, de enige vraag die we elkaar gelijk stellen is WAAROM WIJ????

Ik bel mijn zus, zij heeft avonddienst maar neemt toch de telefoon op. Ik leg alles uit en zij zegt dat ze overleg heeft gehad met diverse gynaecologen bij haar in het ziekenhuis. Haar leidinggevende heeft aangegeven dat ze nu maar 1 plek heeft en dat is bij haar zus dus mijn zus zit in de auto onderweg naar mij toe. Helaas woont ze in Enschede dus het duurt 2 uur voor ze bij me is.

Mijn ouders en schoonouders komen ook op bezoek. We praten, lachen en huilen vooral. We leggen ze alles uit wat er allemaal kan gebeuren. Het is zo zuur, het eerste kleinkind van beide ouders en dan zo liggen. Pppffff het zit ons echt niet mee.

Rond 9 uur gaat iedereen weer naar huis. Daar zitten Martin en ik dan. Saampjes in deze mooie grote kamer waar al heel veel kindjes zijn geboren. Heel veel kindjes die na 37, 38 of 39 weken zijn geboren. Waar de blijdschap heerste in de kamer. Nu heerst er verdriet, verslagenheid en vooral onwetendheid. Wat gaat er gebeuren, wat gaat er komen en vooral gaat ons kindje het overleven!!

Wordt vervolgt!

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je