{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het begin van het einde

Daar ga ik dan.. Mijn gevoelens op papier zetten.. Of nou ja in een blog op internet dan, via mijn telefoon.

Afbeelding blog 'Het begin van het einde' Achtergrond blur afbeelding

Op zondagavond reden de treinen niet en dus moest de volgende ochtend al vroeg met de trein. Het was druk in de trein en ik kon geen zitplaats vinden. Na een tijdje te hebben gestaan begon mijn rug weer op te spelen. Ik wreef over me rug en stond wat ongemakkelijk. Totdat een mevrouw zei "goh ga jij maar lekker zitten hoor, jij en de baby kunnen wel wat rust gebruiken zo te zien". Wauw.. Dit is de eerste keer dat iemand aan mijn buik zag dat ik zwanger was. Ik was blij en bedankte haar. Pffff eindelijk zat ik even. Ik had sinds zondag mijn buik niet meer aangeraakt. Op een of andere manier durfde ik het niet. 

Na snel nog even langs huis te zijn gegaan heb ik de metro gepakt naar het ziekenhuis. Mijn moeder ging mee en die was er al. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis moesten we nog een tijdje wachten. Om me heen zag ik allemaal dikke buiken en kleine baby's. Ik werd verdrietig, waarom weet ik ook niet precies eigenlijk. Ik fluisterde tegen mijn moeder het verhaal van afgelopen weekend, dat ik erg last had en mijn buik niet echt meer voelde zoals het hoort. Ze fluisterde terug dat ik me geen zorgen moest maken. Toen werden we geroepen en mochten de echo kamer in. Het was een mevrouw, een vriendelijke gynaecoloog, samen met een stagaire. Mama zat naast me en ik keek de vrouw geduldig aan. Ze begon vragen te stellen en we hebben zelfs nog een beetje gelachen, ja ze was een lieve vrouw. Ondertussen was ik al gaan liggen en had mijn buik bloot gelegd. Ze zette het apparaat op me buik en keek naar het scherm..

Ik zag het al.. Waar normaal het hartje klopte, bewoog er nu helemaal niks. Me babytje bewoog niet, het hartje klopte niet. Ik wist het al. In mijn hoofd vroeg ik "ze leeft nog wel toch". Maar ik durfde het niet hardop te zeggen. Bang voor het antwoord. Ze deed het apparaat van me buik en keek me aan. "Sorry om dit te zeggen maar het kindje leeft niet meer" zei ze. Mijn gedachte zeiden niks, helemaal niks. Voor eventjes verging mijn wereld. Zakte de grond onder mijn voeten vandaan. Ik hoorde en voelde mijn hart gewoon breken in duizenden stukjes. Dit was dus verdriet, echt verdriet. Tranen stroomde over me wangen en het enige wat ik kon zeggen was "ze leeft niet meer?"  Ik draaide me om naar mama die me stevig vastpakte en me knuffelde en suste. (Dit om te typen is voor mij heel heftig en de tranen stromen weer nu omdat de beelden in mijn geheugen gegrift staan en het gevoel wat ik toen had en nu nog steeds heb pfff). Het spijt me zei de gynaecoloog met tranen in haar ogen. Ze vertelde me mama dat ze nog een gynaecoloog erbij zou halen voor  de zekerheid. Voor de zekerheid, gewoon even extra zeker weten dat mijn kleine meid niet meer leeft.. 

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je