{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het begin van een schone lei - Uitspraak rechter

Een zonnige dag in februari begint. Ik maak me klaar voor een bezoek aan de rechtbank. Vandaag horen we of we toegelaten worden tot de WSNP.

Afbeelding blog 'Het begin van een schone lei - Uitspraak rechter' Achtergrond blur afbeelding

De zon schijnt. Toch maakt het me niet vrolijk. Wat zie ik vreselijk op tegen deze dag. Ik kan er absoluut niet tegen dat ik niet weet wat er gaat gebeuren. Wat zal de rechter gaan doen? Met zijn vingertje ons terecht wijzen? In mijn fantasie zie ik een immens grote mannelijke rechter staan in reuzen formaat. En ik? Ik ben heel klein. Ik sta in elkaar gedoken tegenover hem met mijn ogen naar de grond gericht. Hij schreeuwt naar me, verteld me dat het allemaal onze eigen schuld is. Zijn zware stem buldert door de omgeving en hij drukt zijn grote terechtwijzende wijsvinger in mijn gezicht. Ik voel me klein. Gauw schudt mijn man me wakker uit mijn dagdroom. Of moet ik dagmerrie zeggen? 'Kom schat, we gaan ons maatje halen.' Samen stappen we in de auto, pikken we ons schuldhulpmaatje Mieke op en rijden naar de rechtbank.

Daar aangekomen moeten we alles laten controleren. De tas moet leeg gehaald worden, we moeten door een poortje heen om te kijken of we metalen bij ons hebben, pas dan worden we doorgesluisd naar de wachtruimte. Het is daar druk en ik vraag me stiekem af of deze mensen allemaal voor onze openbare zitting komen. Ik ga nog een keer naar het toilet en stop daarna gauw mijn telefoon weg on mijn tas als ik weer ga zitten in de wachtruimte. Stel je voor dat die mij afgepakt wordt. Ik lees de lippen van de bewaker. Hij maakt de melding dat wij opgeroepen moeten worden bij de omroeper. En zo schalt onze naam de wachtruimte door. We worden verwacht in zaal huppelepup. Ik versta niet helemaal wat er wordt genoemd, maar we lopen keurig achter de meneer aan. Wanneer we de wachtruimte verlaten kijk ik stiekem achterom welke mensen ons volgen gaan naar de rechtzaal. Tot mijn grote verbazing staat er verder niemand op. 

We worden de rechtzaal ingeleid. Ik zie een blonde vrouw in een toga achter een bureau zitten. Naast haar zit de griffier achter een computer, ook in een toga. We nemen plaatst. Ik kijk om me heen. De ruimte is niet veel groter dan onze woonkamer. Er kan ook niemand meekijken dus geen wonder dat er niemand meeliep. De blonde vrouw blijkt onze rechter te zijn. Achter haar hangt een levensgrote foto van prins Willem Alexander. Ik kijk er naar en mijn gedachten nemen weer een loopje met me. Willem kijkt me recht in mijn ogen. Hij maakt indruk. Stiekem vraag ik me af wat hij zou zeggen als hij hier echt stond, zoals op de foto. Zou hij me zo terecht wijzen zoals ik me vanochtend zelf in mijn verbeelding tegenover de rechter zag staan? Zou hij me vertellen dat het allemaal mijn eigen schuld is? Dat ik een sukkel ben? Ik kan er niet lang over nadenken, want de zachte stem van de rechter verbreekt mijn gedachte. 

'Zou u misschien deze schuld kunnen toelichten? Ik zou graag willen weten hoe deze is ontstaan.' Zoals altijd sla ik compleet dicht. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik zoek naar woorden, maar kan ze niet vinden. Ik praat uiteindelijk wel, ik vertel ook wel wat, maar weet gewoon niet wat ik precies moet zeggen. Mijn man vraagt dan ook al gauw of hij in mag haken en hij krijgt toestemming van mevrouw de rechter. Ik observeer mijn man terwijl hij begint te vertellen. Zijn nek is helemaal rood van de vlekken. Een duidelijk signaal dat hij erg last heeft van de zenuwen en stress. Toch verteld hij heel kalm over het ontstaan van de schulden en zo voel ik me een stuk kalmer worden. Ook Mieke wordt een aantal vragen gesteld over de loop van ons traject, wat zij bij ons doet, hoe het budget beheer loopt. Ze verteld alles eerlijk. Dat het niet lekker loopt en dat we capabel genoeg zijn om zelf alles weer te gaan doen. We hebben tenslotte het afgelopen anderhalf jaar niet anders gedaan.

Even later spreekt de rechter uit dat het voor haar duidelijk is dat we niets aan deze schulden kunnen doen en spreekt ze uit dat we worden toegelaten tot de WSNP. Ik zucht eens diep. Het voelt alsof ik weer adem kan halen voor het eerst in een lange tijd. Eindelijk gaat er een eind komen aan als deze ellende. De rechter verteld dat ze over een week een bewindvoerder toe zal wijzen en dat die contact met ons zal opnemen. Ik zie de volgende beer al op de weg komen; het bezoek van de bewindvoerder. Ik denk er kort over na. Zal ze het huis door willen wandelen? Zal ze ons spullen af willen pakken? Zal het misschien nog strenger zijn dan het hele traject dat al achter ons ligt? Allemaal dingen die zo even mijn gedachtegang passeren. We hebben genoeg dingen gehoord van kennissen van ons dus ik ben er een beetje huiverig voor. Goed, gedachten laten gaan. Voor nu even genieten van de zon. Buiten het gerechtsgebouw drinken we een kop koffie en spreken we een soort van toast uit. Op een goed verloop van het WSNP traject, dat het allemaal maar mee mag gaan vallen en dat de komende drie jaar maar gauw om mogen zijn. We drinken onze koffie, of in mijn geval warme chocolademelk, en vertrekken weer naar huis.


Dit is voorlopig mijn laatste blog over onze huidige situatie. De bewindvoerder is geweest. Zo erg dat ik tegen dat bezoek op zag, zo erg viel het mee. Ons vrij te laten bedrag valt honderd procent mee, wat voor ons een hele opluchting is. We hoeven eindelijk niet meer naar de kledingbank om kleding te halen, niet meer ieder dubbeltje om te draaien in de hoop dat er nog geld over blijft voor de benzine om naar het werk te komen. Eindelijk is ons budget nu zo goed dat we alles weer zelf kunnen doen. Iets wat we jaren, en met name het laatste anderhalf jaar, helemaal niet meer hebben gehad. We hoeven geen verplicht budgetbeheer te doen dus bij de gemeentelijke hulp mochten we weg. Eindelijk, eindelijk voel ik rust. Hoe het de komende tijd zal gaan? We gaan het zien. Voor nu eerst eens even rustig alles laten bezinken en de achterstanden die de gemeentelijke hulp heeft gecreëerd weer weg werken. Dat gaat ons vast lukken!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je