{{ message.message }}
{{ button.text }}

Help! Zwanger, maar dat kan niet!

Shit, alle hits op google wijzen uit dat ik zwanger ben. Maar dat kan niet, ik ben aan de pil en studeer nog

Afbeelding blog 'Help! Zwanger, maar dat kan niet!'

Ik durfde niks te zeggen tegen Johan. Ik wist wel dat hij al aan kinderen toe was: immers was hij al 27 jaar. Maar toch.... ik wist het toch niet zeker of ik echt zwanger....

Ik moest toch naar de stad dus ook maar even naar de Etos. Daar kon ik de zwangerschapstesten niet vinden. Ik ben het toch maar gaan vragen en het meisje achter de kassa wees mij heel lief en discreet waar ze lagen. Na  lang drentelen de goeie, niet te dure, test gepakt en op naar de kassa. Uiteraard zag ik een bekende dus maakte ik nog even een rondje langs te mak-up, al koop ik eigenlijk nooit make-up. Toch al mijn moed verzamelt en de test gekocht. 

Thuis durfde ik nog niet te testen. Johan zou om 6 uur thuis zijn. Ik had meer spulletjes gekocht en ik had alles op tafel uitgestald. Johan kwam thuis en plofte op de bank. Hij keek naar wat er op tafel lag. "Huh" zegt hij, " een zangerschapstest, wat moet je daar nou mee?" eh... wat zou je daar mee moeten schat.... "oh, denk je dat je zwanger bent dan?" tsja..... " Nou dan moet je dat testen" 

Ik had 's middag de bijsluiter al 10x gelezen en voor het geval ik niet meer wist hoe het werkte: Ik las het nog een keer of 10 door. Vervolgens al mijn moeder verzamelt en toch naar het toilet gegaan. Nadat ik over het ding heb geplast sloeg hij direct uit: BAM hartstikke positief. Aangezien ik alle scenario's al had doorgelopen liep ik direct naar Johan en duwde de test onder zijn neus. Mijn altijd nuchtere kerel reageerde naar verwachting: " en wat betekent dat?" Nou... volgens de gebruiksaanwijzing ben ik zwanger! "Nou, gefeliciteerd schat".  Daar sta je dan met z'n tweeën, en wat nu?

Deze test deed ik vrijdagavond, 22 mei. Die maandag zou ik met mijn stageklas op kamp gaan. Om het zeker te weten wilden we die donderdag erna naar de huisarts gaan. We zouden ook niemand wat vertellen. Tot Johan mij de volgende dag daarna belde vanaf zijn werk: Hij had zijn vader in de winkel en hij kon (uit enthousiasme) met moeite zijn mond dichthouden. Dus we besloten het de zondag aan onze ouders te vertellen.

Eerst mijn schoonouders: mijn schoonmoeder was enthousiast en mijn schoonvader geloofde het niet. Hij wilde eerst de huisarts afwachten.

Toen mijn ouders, mijn broertje was er ook want hij woonde nog thuis en het was ook nog eens zijn verjaardag. Na eerst over koetjes en kalfjes te hebben gepraat en meerdere blikken van Johan (komop, jij moet erover beginnen, hij zijn jou ouders). Zei ik "mam, pap ik moet jullie iets vertellen maar weet niet hoe" Dit zei ik vaker en mijn moeder reageerde altijd: je bent toch niet zwanger he. Ze zei dit altijd als wijze van grapje. Nu zei ze dit dus ook (en dat hoopte ik al). dus beaamde ik het. Mijn ouders schrokken maar mijn vader was al vrij snel enthousiast. Mijn moeder niet, ze kon het niet geloven want ze had zich, door de teruggekeerde kanker, erbij neergelegd dat ze nooit oma zou worden. En toen de volgende vraag: Hoe ga je dat doen met de studie?

Dat had ik al bedacht: ik ga er een jaar tussenuit en ga dan weer verder. In deeltijd of voltijd, dat wist ik nog niet.

De volgende dag ging ik op kamp. Het waren drie topdagen maar toe mij werd gevraagd wat ik 's avond dronk moest ik toch zeggen dat ik liever fris heb dan wijn omdat ik daar niet van houdt.

En toen was het donderdag, Johans vrije dag dus met z'n tweeën naar de huisarts......

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je