{{ message.message }}
{{ button.text }}

Help! Ik heb mijn kind laten vallen.

Hij is helemaal in orde hoor.. En ik heb langer gejankt dan hij. Maar oh wat voelde ik me SLECHT!

Afbeelding blog 'Help! Ik heb mijn kind laten vallen.' Achtergrond blur afbeelding

Hetgeen waar ik zo bang voor was, en waar ik  wel degelijk voor op mijn hoede (kennelijk net niet genoeg) was, is gisteravond dan toch gebeurd. Ik was met zoonlief aan het spelen op de bank, toen ik wat geritsel hoorde in de keuken. (We hebben 4 katten, waarvan er 2 echt kleine monstertjes zijn) Het geritsel kwam tussen de boodschappen vandaan die bezorgd waren, en die ik nog niet op had kunnen ruimen omdat zoonlief mijn aandacht opeiste. Geen probleem natuurlijk!
Maar ik bedacht me dat er ook kip lag, en die heb ik toch echt nodig voor het avondmaal van vanavond.
Dus ik snel naar de keuken (serieus maar 4 stappen bij de bank vandaan) jaag de kat weg, en ik daar was ie.
Die (in mijn oren) oorverdovende knal. De knal van mijn lieve, kleine (grote) baby die keihard (voor mijn gevoel) op de grond valt. Het geluid dat nooit meer van mijn trommelvliezen zal verdwijnen denk ik. Gevolgd door ontzettend zielig gehuil.
NEE! NEE! NEE!!!! roep ik uit en ik ben heel snel bij hem. Ik weet niet hoe hij gevallen is, ik viste hem meteen van de grond.
Na een paar seconden heen en weer wiegen was hij alweer stil. Een goed teken toch? Een baby die pijn heeft blijft huilen.
Des te meer pijn deed mijn moederhart. Terwijl ik mijn tranen niet kan bedwingen blijf ik maar ''Sorry lieverd'' in zijn oor fluisteren. Terwijl zoonlief alweer begint te schaterlachen naar de tv. Jeetje, wat voel(de) ik mij een slechte moeder.

Manlief komt ook enkele minuten later binnen. ''Doe jij lekker lachen naar papa'' hoor ik hem zeggen, terwijl ik snel mijn tranen probeer weg te vegen. Maar ik was te laat. ''Gaat het niet goed lieverd?'' Ik schud nee en begin weer te janken.
''Ik heb Quentin van de bank laten vallen'' zeg ik door m'n tranen heen. ''Achhhh kom hier'', en hij knuffelt ons allebei.
''Niks aan de hand, hij mankeert niks, hij lachte zo vrolijk naar me toen ik binnen kwam. Kan gebeuren..''
Ohh soms wou ik dat ik wat van die mannelijke nuchterheid bezat. :-)
''Zo Quennie, ben je van de bank gekukelt jongen, weet je ook gelijk hoe dat voelt!'' zegt hij er nog achteraan.

Ik weet dat we dit waarschijnlijk allemaal mee gaan maken als mama-zijnde. En dat er nog veel van zulke momentjes gaan komen. Maar de volgende keer vreten de katten de kip maar lekker op. Al gaan ze m'n hele boodschappenkrat door, mij een zorg! Dan maar een keer extra naar de supermarkt. Ik laat mijn mannetje geen seconde meer alleen als hij ergens op ligt!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je