{{ message.message }}
{{ button.text }}

Heimwee

Afbeelding blog 'Heimwee' Achtergrond blur afbeelding
Pff, daar komt t gevoel alweer op zetten voor de zoveelste keer, heimwee! Vorig jaar juli ben ik bij mijn vriend gaan wonen in Apeldoorn. Hiervoor woonde ik nog bij m'n ouders in Zuid-Brabant tegen de grens van Limburg aan. Daar wonen mijn familie, vrienden en kennisen ook allemaal. Maar ja, ik was zwanger - wat niet gepland was - en er moest een keus gemaakt worden en aangezien ik niet wou dat Senna, onze kleine meid, zou opgroeien in 2 verschillende huizen, zonder papa en mama bij elkaar moest of ik na Apeldoorn of me vriend naar t zuiden. De beslissing was snel gemaakt: ik zou naar Apeldoorn verhuizen, want ik kon het niet over me hart krijgen om mijn vriend weer zo ver bij zijn andere 2 kinderen weg te halen. Die wonen namelijk in Deventer, 20 km verderop. Als ze nou oud genoeg waren om zelf met de trein te kunnen, dan was het niet erg geweest om meer naar t zuiden te vertrekken, maar daar zijn ze nog te jong voor. Maar nu elke keer weer opnieuw voel ik me eenzaam en heb heimwee naar m'n 'veilige' omgeving waar ik ben opgegroeid, waar er veel gezelligheid was en iedereen lekker met een zachte G praatte. En hier in Apeldoorn, stug volk in mijn ogen, als je op straat tegen iemand 'Hallo' zegt, word je al raar aan gekeken, en als je werkt als flexpooler in de zorg... nou liever niet meer, want dan ben je helemaal te min en vooral als je krijgt te horen 'Je bent nog zo jong en dan al moeder?!' Ja en?! Ik ben 20 sowww what???!!! Ik ben gelukkig met mijn gezinnetje. Ik probeer zo vaak mogelijk naar m'n familie en vrienden te gaan in t zuiden dan voel ik me weer op en top gelukkig, maar als ik dan naar huis ga en in de auto zit, dan lopen de tranen me alweer over de wangen en draai ik t liefste meteen om. Mijn vriend weet dat ik zoveel heimwee heb, maar hij weet ook niet goed wat die er mee aan moet, hij zegt ook ik kan niet verhuizen naar t zuiden, mijn kinderen wil ik niet weer alleen laten (hij heeft 7 jaar moeten vechten voor de omgang met zijn kinderen). En dat snap ik ook echt wel. Ik zou mijn kinderen ook niet ver van mij vandaan willen hebben als ik in zijn situatie zat. Maar voor mij is dat ook weer moeilijk, ik heb geprobeerd om hier een beetje bevriend te raken, maar dat is erg lastig. Ik ben nog al terug getrokken en verlegen in dat opzicht. Ik heb een leuk buurvrouwtje en n maatje van m'n vriend en zijn vrouw daar ga ik ook wel mee om, maar ik mis gewoon echt MIJN eigen famile en vrienden. Ik ben echt n familie mens maar nu voel ik me zo eenzaam zonder hen dichtbij me, ik kan niet ff een kopje koffie gaan doen met mijn oma, want dat ff is toch wel 120 km rijden en dat enkele reis dus ik moet dan ook weer terug... Pfff, wat is t toch lastig allemaal, maar gelukkig met mijn gezin ben ik wel, maar ik ben niet gelukkig met mijn woonplaats. Hopelijk is de tijd snel gekomen dat de kinderen van m'n vriend oud genoeg zijn om alleen n stukje met de trein te kunnen, want ophalen om t weekend van uit t zuiden zie ik ook weer niet zitten, elke keer 3 uur onderweg zijn en dat 2 x in t weekend..
👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je