{{ message.message }}
{{ button.text }}

Heel soms, voel ik mij eenzaam.

Als moeder van 3 kinderen zou je denken dat eenzaamheid niet bestaat, toch? Waarom zou je ook?

Afbeelding blog 'Heel soms, voel ik mij eenzaam.'

Zal ik? Is het een tabboe? Ik weet het niet. Misschien herkenbaar, misschien stel ik mij aan. Misschien ben ik de enige... Misschien... Ik vertel het gewoon, open eerlijk..

Ik ben moeder, ik ben schoonmaakster, de kusjes op alle wondjes gever, ik ben van alles voor mijn kinderen.
Maar ben ik ook nog iemand daarnaast? Soms... voelt dat dus niet zo.

Ik was 19 jaar, toen ik bewust zwanger werd van mijn zoon. Bewust ja. Ik had al een klein wereldje, en die werd naarmate mijn zwangerschap vorderde alleen maar kleiner, en ik had eigenlijk, naast véél Hyves (ja toen was dat hip.) vrienden, niemand behalve papa van mijn zoon. Evenals bij mijn dochter. Ik raakte daarna nog zwanger, toen had ik niet veel mensen om mij heen, maar ik had schoonfamilie, die ik bij mijn ex man niet had. 

Naast dat ik nu samen woon, met een geweldige man, (de papa van mijn jongste.) en mijn kinderen gewoon hun ding doen. (Jongste is thuis, middelste en oudste op school.) voel ik mij als ze slapen, als het stil is, best even eenzaam.

Heerlijk hoor, die dagjes alleen dat ik door het huis kan gaan zonder franse slag. (Dus half gestofzogen kruimeltjes hier en daar.... )  Dat ik als ik dweil, niet kleine kindervoetjes zie. Ik mijn tafel schoonmaak (wit, hoogglans,.) en daarna vieze (zwarte) handjes op de net schone tafel zie, en ik met zo een dag, de was weg werk, ik het huis een uur lang schoon houd zonder ook maar iets voor te doen.  Dan ben ik blij....

Ik vind het eerlijk, alleen zijn (tegenstrijdig? Heus niet ). dan zet ik keihard muziek aan, kan ik opruimen, kan ik snoepjes eten, kan ik van alles....  maar zodra ik echt op de bank zit, mijn kindjes slapen, de geweldige man waar ik het over had, aan het werk (nog) is, er geen zender is op tv die mij bevalt, ik geen zin heb in mijn spelletje op de computer, over valt mij een eenzaam gevoel. Ik heb geen vrienden om op terug te vallen. Ik heb 'Schoolmoeders', ik heb 'een vriendin', die naast deze bezigheid OOK dezelfde bezigheid als mij heeft, kinderen. En zij heeft net een nieuwe liefde. 

Ik kan dan in mijn vaste app groep kletsen. Daar heb ik 'Mijn shopmamas', of 'De gamers' (van het spelletje op de pc.)
Maar bij de shoppers, ben ik een beetje achter gebleven. Ik praatte niet meer zoveel. Veel afwezig, moe. etc. dus om ineens mee te kletsen absurd te doen. Het is gemeen van mij....... mijn eigen schuld ;-) Komt vast wel weer..

De gamers spreek ik ook in game. (Ja, ik speel world of warcraft..............Nee, ik ben niet verslaafd.) En op zo een moment.. wil ik dat ook niet. Ik wil met een wijntje.. (.Nee, helemaal geen wijn, ik drink geen druppel.) op de bank zitten, met een vriendin. Praten over van alles. (De kinderen.) en gewoon gezellig een avondje bios. Gewoon mijzelf zijn. 
Maar waar is die vriendin dan?

Ik wil geen advies hoe ik vriendinnen maak, Ik ben daar gewoon slecht in. Ik maak afspraken en bedenk op de dag zelf dat ik waarschijnlijk een last ben omdat mijn jongste ziek is, daar zitten mensen niet op te wachten. 

 Ik ga mijn moeder maar bellen, vragen wanneer we weer naar de bios gaan...



* Dit bericht is naar waarheid geschreven, met een beetje proberen humor/vrolijke noot er in te zetten, ik wil mezelf natuurlijk niet helemaal afschuiven of belachelijk maken. ZO sta ik in het leven. Ik ben soms eenzaam, ik voel mij soms rot, daar is niets mis mee, en soms... vind ik het fijn.. om van mij af te schrijven.*

Tags:

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je