{{ message.message }}
{{ button.text }}

Heb ik mazzel of doe ik toch iets goed?

Mijn dochtertje is een makkelijk kind. Ik ben de eerste die dat toe zal geven. mazzel? ik weet het niet. Lees hier de hele blog van kaat.

Afbeelding blog 'Heb ik mazzel of doe ik toch iets goed?' Achtergrond blur afbeelding
Mijn dochtertje is een makkelijk kind. Ik ben de eerste die dat toe zal geven. Om mij heen hoor, lees en zie ik verhalen van moeders die het behoorlijk voor hun kiezen krijgen. Hun kindjes zijn moeilijke slapers, enorm éénkennig, moeilijke eters of een combinatie van die 3. Ik heb enorm respect voor moeders die hier mee te maken hebben. Deze moeders hebben het niet makkelijk.

Mazzel?

Volgens mijn ouders heb ik "gewoon mazzel" met mijn dochtertje. Misschien is dat zo maar toch knaagt er altijd iets van binnen na werderom zo'n opmerking. Ik ben namelijk heel bewust bezig met de opvoeding van mijn dochtertje en kan het niet helpen dat ik zo af en toe denk "Hey, misschien doe ik het gewoon heel erg goed en is ze daarom zo makkelijk?" Natuurlijk, een kindje wordt geboren met een eigen karaktertje. Daar verander je niets aan. Maar de omgeving waarin een kindje opgroeit en de manier waarop ouders er mee om gaan heeft op mijn inzien ook een behoorlijke invloed. Zo denk ik bijvoorbeeld dat zij juist niet éénkennig is omdat ik heel bewust, open en vriendelijk naar iedereen toe ben als we bijvoorbeeld in een winkel zijn. Ik denk haar hiermee te leren dat alle mensen leuk lief en aardig zijn en tot nu toe werpt het zijn vruchten af. Nog een voorbeeld? Ik heb er bewust voor gekozen om haar vooral niet te laten huilen het eerste jaar. Zodra madammeke een keeltje opzette stond ik naast de wieg om haar te troosten. Immers, een baby huilt niet voor niets. Slapen deed ze het eerste jaar bij mij in bed. Lekker vertrouwd en huilen was niet nodig want mama was altijd in de buurt. (overigens is dit volgens sommige mensen gevaarlijk maar dat durf ik tegen te spreken) Ik denk dat deze manier van omgaan met mijn kindje ervoor gezorgd heeft dat ze het volledige vertrouwen in mij heeft en daardoor inmiddels weet dat mama er altijd is.  Toen ze 1 jaar oud was vond ik het genoeg geweest en moest ze in haar eigen bedje slapen. Nadat ik meerdere dingen heb uitgeprobeerd koos ik voor de methode "laat maar huilen maar ga om de 10 minuten even kijken". Ik vond het vreselijk! Maar eerlijk is eerlijk, na zo'n 4 uurtjes heen en weer wandelen tussen een huilende Denvy en de bank beneden, was de strijd gestreden. Sindsdien slaapt ze zonder mokken in haar eigen bedje. Maar goed, ik dwaal af.. Ik vind het bijzonder vervelend dat het gedrag van mijn dochtertje wordt afgeschoven op "een beetje mazzel hebben". Ik zet mij er potverdriedubbeltjes toch niet voor niets elke dag met hart en ziel voor in?! Ach, misschien bedoeld men het niet zo en hunker ik stiekem gewoon een beetje naar de goedkeuring van mijn ouders. (* note to myself: geef je dochter de goedkeuring die ze verdient!!!)
👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je