{{ message.message }}
{{ button.text }}

Goodbyes are not forever!

Na een kort, intens, heftig ziekbed is vorige week mijn tante overleden.

Afbeelding blog 'Goodbyes are not forever!'

Ik heb een tijdje getwijfeld of ik deze blog wel wilde schrijven, maar ik merk dat bloggen mij enorm helpt om mijn gevoelens in bedwang te houden en juist ook te kunnen uiten, dus vandaar toch besloten om het wel te doen.

In vorige blogs heb ik verteld dat mijn lieve tante te horen had gekregen dat ze maagkanker had met uitzaaiingen en dat daar helaas niks meer aan te doen was. Deze diagnose kreeg zij op vrijdag 11 september, nog maar zo kort geleden. Nu zijn wij krap 2 maanden verder en ze is er niet meer. Bizar, hoe iemand in 2 maanden tijd zo ziek kan worden en kan overlijden!

Op het moment dat ze de diagnose kreeg, bleef mijn tante hoopvol en positief, ze zou niet bij de pakker neer gaan zitten, maar zou kijken wat haar opties waren. In het reguliere circuit zou ze dit niet zoeken, want mijn tante is erg spiritueel en alternatief ingesteld. Ze identificeert zichzelf graag met de indianen en heeft zich daar in haar leven volledig in verdiept. Bewonderenswaardig eigenlijk als je haar levensverhaal hoort, een leven waar je alleen maar respect voor kan hebben. Ze was heel erg van de natuur en van 'gezonde' dingen, het was daarom juist ook zo'n schok dat juist ZIJ deze diagnose en deze ziekte kreeg, de vrouw die juist zo met gezonde dingen bezig was.

Ze wilde heel graag een groot feest geven ter ere van het leven, maar helaas is dit feest er nooit meer gekomen. Vanaf 11 september ging alles in sneltrein vaart, ze ging zo hard achteruit! Maar die 11 september is natuurlijk niet het begin van haar ziekte geweest, dit is zo veel eerder begonnen. Twee jaar geleden kreeg ze een hartinfarct, iets wat achteraf waarschijnlijk geen hartinfarct is geweest, maar een longembolie veroorzaakt door de tumor die er toen al heeft moeten zitten. Maar al te lang wil ik daar niet eens over nadenken, want wat heeft zij zich al die jaren beroerd gevoeld moeten hebben! Maar zo optimistisch als ze is, heeft ze dat nooit naar buiten laten weten.

Ik heb jullie verteld over onze familiedag eind september, een dag die achteraf gezien nog bijzonderder en intenser is geweest dan dat hij normaal gesproken al is. Op deze dag hebben de meeste familieleden mijn tante voor het laatst levend gezien en gesproken. Het was fijn dat ze daar, ondanks veel pijn en moeite, toch even is geweest. Maar die dag was ook zeer confronterend voor iedereen. Mijn tante, die krap 2 weken daarvoor een verschrikkelijke diagnose had gekregen, ging hard achteruit en kon al niet meer genieten van de dingen die ze graag zou willen. Nee, ze moest zich nu al overgeven aan de kanker die bezit van haar had genomen.

Zeer blij ben ik dat ik op die dag nog naast haar ben gaan zitten en met haar heb gepraat over hoe het met haar ging, een laatste gesprek wat ik heel erg koester. Het afscheid, waarvan ik op dat moment niet wist dat het afscheid zou zijn, was intens en heftig, maar ook goed. Ik zei dat ik haar zou komen opzoeken, niet wetend dat zij op dat moment al had besloten geen bezoek meer te kunnen ontvangen. Want dat had ze, ze moest zich volledig focussen op de kansen die ze nog had en dat kon ze niet als ze bezoek zou krijgen. Dit zou haar namelijk uitputten en dat kon ze niet meer te boven komen. Ik vond dit een verschrikkelijk moeilijk besluit, zeker als ik er aan dacht dat de laatste keer dat ik haar levend heb gezien dus al geweest was. 

Op aanraden van mijn moeder heb ik mijn tante toen een mail gestuurd, een mail waarin ik haar heb verteld hoe veel ze voor mij betekend en heeft betekend in mijn leven. Een mail waarin ik aangeef hoe moeilijk ik het vind dat ik haar mogelijk niet meer levend zou zien, maar dat ik haar keuze daarvoor wel snap en respecteer en tegelijk aangeef dat ik haar wel op alle andere manieren zou laten weten dat ik aan haar denk. Gelukkig kreeg ik daar een hele fijne mail op terug, waarin ze aangeeft echt niet anders te kunnen, heel kwetsbaar.

Een paar weken later kwam ze met gillende sirenes in het ziekenhuis te liggen, ze was erg benauwd. Daar constateerden ze ernstige longembolie, ineens was haar situatie kritiek, zou ze ons dan op deze manier gaan verlaten? Ze was zelf heel bang en in paniek, maar tegelijkertijd hoopte ze dat het misschien op deze manier wel goed zou zijn. Helaas voor haar (en dit klinkt heel cru) overleefde ze dit ziekenhuis bezoek. Op woensdag ging ze het ziekenhuis en maandag mocht ze naar huis. De mensen die het dichtst bij haar stonden wilden dat ze vanaf dat moment niet meer alleen zou zijn, ook denkend aan dat dit wel eens de laatste dagen van haar leven zouden kunnen zijn. Met een select groepje, waaronder mijn moeder, hebben ze een rooster opgesteld, waarbij er dag en nacht iemand bij haar zou zijn. Dit ook, omdat ze regelmatig moest spugen en ze daarvan zo in paniek raakte dat ze haast in shock kwam.

Maar de dagen die volgden knapte mijn tante eigenlijk alleen maar op, ze had enorm veel pijn, maar ze kon wel helder praten. Iedereen moest zijn gedachte dat het einde heel dichtbij kwam weer bijstellen, iets wat voor iedereen lastig en emotioneel slopend was. Want net op het moment dat iedereen het beeld had bijgesteld en iedereen dacht dat het nog wel weken zou kunnen duren, sloeg haar situatie weer helemaal om. Ineens ging het heel erg slecht en verslechterde haar situatie per minuut. De mensen die voor haar zorgden, konden de zorg eigenlijk fysiek en mentaal niet meer aan. Het was slopend om haar zo te zien aftakelen, om te zien hoe zo'n sterke en onafhankelijk vrouw, zo afhankelijk werd en zo mens onterend aan haar einde moest komen. Gelukkig voor haar en voor de mensen om haar heen, hoe moeilijk dat ook klinkt, kwam er afgelopen woensdag verlossing. Mijn tante is 's avonds laat, gelukkig heel rustig, aan haar einde gekomen. De mensen die zo veel voor haar gezorgd hebben, waren daar bij. 

Hoe haar bijzondere afscheid was, vertel ik jullie graag in een volgende blog. Ik moet even de rust en de tijd nemen om dit op papier te zetten.

Mamaplaats, ik heb liever niet dat deze blog op facebook komt.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je