{{ message.message }}
{{ button.text }}

Prenatale depressie en gegeneraliseerde angststoornis

Afbeelding blog 'Prenatale depressie en gegeneraliseerde angststoornis'

Het is juli 2016, in overleg met mijn man besluit ik met de pil te stoppen zodat wij een gezin kunnen gaan stichten. We hebben alles goed voor elkaar, ons nieuwbouwhuis is af en na zes maanden uitzending is mijn man weer thuis.

In oktober 2016 merk ik dat ik wat begin te wiebelen. Ik ervaar een onrust die ik niet kan plaatsen, merk dat ik angsten heb en droom erg veel. Gezien ik in het verleden een depressie heb doorgemaakt ben ik gealarmeerd en weet ik dat ik dit in de gaten moet houden. Ik snap het niet. Mijn vorige depressie had een duidelijke aanleiding maar het leven lacht ons nu toe en vraag me dan ook af waar het vandaan komt.

In december 2016 ontstaat er meer rust, ik geniet van mijn favoriete maand en sta er niet meer te veel bij stil.

8 januari 2017, na een aantal maanden heb ik een positieve zwangerschapstest in handen, wij zijn door het dolle heen en mijn geluk kan niet op. Althans, dat denk ik... Nog geen week na de positieve zwangerschapstest krijg ik op het werk een paniek aanval, nog nooit gehad en ik weet niet wat mij over komt. In de dagen erna merk ik dat ik steeds onrustiger word, emotioneel ben en obsessief begin te worden met alles wat er zich in de wereld af speelt. Ik weet door het verleden dat dit foute boel is en samen met mijn man besluiten we dan ook meteen aan de bel te trekken bij de huisarts.

Een doorverwijzing naar de psycholoog, maar die heeft een wachttijd van 8 weken...

Ik word door de huisarts dan doorgestuurd naar de POP-poli. Dit is een speciaal team in het ziekenhuis die vrouwen begeleiden met psychische klachten tijdens een zwangerschap. Ik moet de kiezen op elkaar zetten en de tijd uitzitten totdat ik terecht kan. Ik kan hierdoor niet werken en ben elke dag gefrustreerd. Diep in mijn hart weet ik dat ik blij ben met de zwangerschap maar mijn psyche neemt de overhand en maakt dat ik er slecht van kan genieten. Wanneer ik uiteindelijk bij de POP-poli terecht kan en een goed gesprek heb gehad blijkt dat mijn klachten hoogstwaarschijnlijk hormonaal zijn. Ik heb nooit geweten dat dat kon. De psychiater vertelt mij dat er een grote kans is dat het na zestien a achttien weken zwangerschap over gaat. Voor het eerst ga ik naar huis met het fijne gevoel dat ik dit alleen maar hoef uit te zitten...

En dan tikken we de twintig weken zwangerschap aan. De klachten zijn iets minder geworden maar zeker niet weg. Ik snapte dat niet alles met achttien weken als sneeuw voor de zon zou verdwijnen maar het vertrouwen dat er nu nog wat gaat veranderen is er niet meer. En dan zitten we weer bij de POP-Poli, wat wil ik graag? Medicatie is een optie vertelt de psychiater mij maar we besluiten dit niet te doen. Ik heb het nu twintig weken zelf gedaan, die andere twintig weken moeten mij ook lukken.

In overleg krijg ik elke twee weken een gesprek om gewoon de situatie te volgen en mij door de zwangerschap heen te helpen. Het zijn lange weken. Ik moet mezelf erdoorheen vechten, het voelt als overleven. Een dagelijks gevecht met mijzelf tussen gelukkig zijn met dit kleine mensje dat een heerlijk warm thuis heeft in mijn buik en obsessief bezig zijn met pieker gedachten in mijn hoofd.

Aan het eind van de zwangerschap begin ik minder leven in mijn buik te voelen en kom hiermee in het ziekenhuis terecht. De kleine meid blijkt erg groot te zijn en na een aantal afspraken wordt besloten om mij in te leiden. Het voelt als een verlossing dat er nu een einde lijkt te komen aan de zwangerschap, dat ik straks gewoon ons kindje kan vast houden en eindelijk die hormonen uit mijn lijf kunnen.

september 2017. Als klap op de vuurpijl wordt het een hele lange en zware bevalling, waarin de ontsluiting maar niet op gang wil komen en ze niet volledig is ingedaald. Toch wordt er, wanneer mijn man vraagt wanneer ze in gaan grijpen gezien mijn medische klachten, gezegd dat ik een jonge gezonde vrouw ben en ik "aan de bak mag" (!!). Dit betekent dat ik vervolgens 5 uur(!) aan het persen ben om de kleine eruit te krijgen. Als dan eindelijk het hoofdje eruit is wordt er geroepen dat ik moet stoppen met persen en voor ik het weet staat er 12 man op de kamer. Mijn benen gaan de lucht in, ik voel een hand naar binnen gaan en er wordt allerlei medische apparatuur de kamer binnen gereden. Onze dochter zit na de geboorte van het hoofd vast met haar schouders. Dit voelt als een hele slechte film. Na, voor mijn gevoel een eeuwigheid, weten ze haar eruit te halen en wordt ze op mijn buik gelegd om snel de navelstreng door te knippen. Ik voel een levenloos lijfje op mij liggen maar voordat ik erover na kan denken wordt ze weggehaald door de doctoren. Ik roep naar mijn man dat hij erachteraan moet!

En dan, na een paar minuten, komt de arts bij mij staan en vertelt dat het goed gaat. Ze moesten haar even helpen maar ze ademt zelfstandig. Wat een opluchting. Nadat ik ben opgelapt gaan we naar de high care waar ze voorlopig wel even ligt en voel ik toch een wolk. Ik ben verliefd en ben heel cliché alles vergeten.

Twee uur later staat de psychiater aan mijn bed. Hij heeft alles verteld gekregen en adviseert mij om meteen aan de medicatie te gaan. Na alle maanden zwangerschap en deze bevalling er bovenop is de kans op een postnatale depressie erg groot. Ik hoef niet lang na te denken. Geef mij de medicatie maar: ik wil alleen nog maar genieten. En dat lukt. De medicatie slaat snel aan en ik merk dat het leven weer "gewoon" voelt. Uiteraard zijn de medicijnen geen wondermiddel en heb ik echt nog wel wat klachten, maar het is te handelen.

De weken er na volg ik een traject bij de psycholoog om de hele periode en de ervaring van de bevalling een plek te geven. Ook wordt er nog gepraat over mijn obsessieve gedachten tijdens de zwangerschap. Langzaamaan gaat het steeds beter. Er volgt een eindgesprek bij de psychiater. Het advies is om een eventuele tweede zwangerschap met medicatie te doorlopen en ik moet minimaal 1 jaar tot na de bevalling de medicatie gebruiken.

Augustus 2018: een positieve zwangerschapstest. Ik denk dat niemand had gedacht dat wij zo snel voor een tweede kindje zouden gaan maar nu het goed gaat en ik een tweede zwangerschap met medicatie moet doen wil ik ook niet te lang wachten. De intentie is namelijk wel dat ik van de medicatie af ga. Zonder problemen ga ik deze zwangerschap door en laat ik mij niet meer inleiden. Met 39 weken meldt onze kleine zichzelf en na een bevalling van maar 3 uurtjes zonder complicaties verwelkomen wij een tweede prachtige dochter: wij zijn compleet.

Ik moet nu nog een jaar de medicatie slikken en het laatste stukje aan mijzelf werken maar bovenal genieten van mijn gezin! Ik heb hormonen onderschat... Ze komen niet meer in mijn lijf.

Ondanks alles was mijn liefde groot en bleef mijn liefde groot.

Wij zitten nu dan eindelijk op onze wolk maar een roze wolk zal ik het nooit noemen. Niet omdat het niet zo voelt maar omdat het niet reëel is. Moeder worden en zijn is hard werken en er gebeurt veel met je lijf en psyche. Maar het was de rollercoaster meer dan waard!



Afbeelding blog 'Prenatale depressie en gegeneraliseerde angststoornis'

Ook te volgen op ig @blalansleven en op mijn eigen blog : blalans.blogspot.com

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je