{{ message.message }}
{{ button.text }}

Only time will tell..

Wat als ze nooit samen gaan wonen. Wat als dit het einde is? Wat als Kyra nooit meer de oude wordt? Wat als ze er niet meer is… Ik voel een brok in mijn keel en schud de donkere gedachtes weg.

Afbeelding blog 'Only time will tell..'

Uren verstrijken en na de zoveelste kop koffie en het zoveelste gevecht tegen de vermoeidheid, wordt ik steeds zenuwachtiger. Geen nieuws is goed nieuws. Dat is de enige informatie die we te horen kregen toen ik navraag ging doen, inmiddels ook alweer een uur geleden. Bianca had zich al snel weer bij ons gevoegd.

Nu zwijgen we alle 4. De eerste 2 uur hebben we gepraat. Over van alles. Voornamelijk over Kyra. We hebben herinneringen opgehaald. We vertelde elkaar dingen die we niet wisten van elkaar. Ik sprak met Michiel over het feit dat ze gingen samenwonen. Hij glunderde direct toen ik erover begon en mijn hart vulde zich met zoveel warmte, maar ook zoveel verdriet tegelijkertijd. Ik wil niet in doemscenario's denken, als in 'wat als?” Wat als ze nooit samen gaan wonen. Wat als dit het einde is? Wat als Kyra nooit meer de oude wordt? Wat als ze er niet meer is… Ik voel een brok in mijn keel en schud de donkere gedachtes weg. Ik luister naar Michiel en hoe hij met liefde over haar praat. Over hun eerste ontmoeting bij de studentenvereniging. Hoe hij als een blok voor haar viel. Hoewel ze toen een vriendje had, wilde hij bij haar zijn. Zij zag hem eerst als een vriend, maar vertelde hem achteraf, toen de relatie met haar vriendje over was, dat ze hem stiekem altijd al leuk had gevonden. Meer dan vriendschappelijk. Hoe ze zich verbonden voelden met elkaar alsof ze elkaar altijd al gekend hadden. Alsof ze elkaar moesten ontmoeten en direct wisten, “jij bent het voor mij”. Deze woorden ontroerde mij zo enorm dat ik tranen in mijn ogen kreeg. “Jij boft met Kyra, maar zij ook echt met jou” zei ik Michiel al glimlachend. Op dat moment zie ik in mijn ooghoek 2 artsen met versnelde pas naar ons toe komen lopen. We springen met z'n allen tegelijk omhoog. Alsof de stoelen ons doen opveren. Een komisch gezicht. Beide artsen kijken ons serieus aan. Ik pak Brenda haar hand vast. Ik voel de spanning. Ik hou het bijna niet meer. En en en en? Denk ik…. Maar ik wacht beleefd tot de arts rechts van wal steekt.

Kyra heeft de operatie goed doorstaan”. Brenda slaat haar hand op haar hart. Ik knuffel Sjors en voel de tranen weer komen. Michiel staat naast Brenda. Ik zie de tranen over zijn wangen lopen. Godzijdank…. “maar ,vervolgd de arts, we hebben Kyra haar milt verwijderd. Haar darmen zagen er goed uit. Haar maag niet. We constateerde een maagperforatie. We hebben direct de buikholte gereinigd en de maagwand gehecht. Ze heeft tevens een aantal inwendige breuken. Haar ribbenkast ligt in puin. Het is nog maat de vraag of ze ooit compleet hersteld..."

Brenda barst in tranen uit. Ik kijk haar aan en stel de vragen aan de arts waarvan ik vermoed dat Brenda die zou stellen. "Hartelijk dank voor goede zorgen en uitleg. U heeft het erover dat het nog maar de vraag is of ze ooit volledig hersteld? Wat bedoeld u daarmee? Kan het zijn dat ze bepaalde dingen straks niet meer kan?” Ik spreek de woorden uit alsof ik heel sterk in mijn schoenen sta, maar van binnen sta ik doodsangsten uit.

De arts knikt en zegt formeel "Elke operatie brengt risico's met zich mee. Wij kunnen nu niet zeggen hoe Kyra gaat herstellen. Aangezien ze nog jong is en sterk achten wij haar kansen zeer groot. Kyra zal een groot litteken overhouden diagonaal, (de arts tekent een lijn tussen maag en navel) “aangezien we alles open hebben moeten leggen. Ze is buiten levensgevaar. De complicaties die eventueel kunnen optreden zijn een lek in de anastomose, dat wil zeggen de verbinding van de darmen. Kyra krijgt pijnstillers om dit tegen te gaan. We verwachten dat ze wel weer kan lopen, maar de manier waarop en hoe lang dit duurt weten we niet.

Jezus. Ik sla een hand voor mijn mond. Ik val stil. Michiel neemt het over. “Er is dus een kans dat ze nooit meer kan lopen of nooit meer zoals voorheen? Ik zie de wanhoop in zijn ogen.

Dat kan. We kunnen niks garanderen Ga ervan uit dat ze voorlopig in het ziekenhuis moet blijven en een lang revalidatieproces in gaat." “Hoe lang is voorlopig”? Vraag Sjors. “Weken, maanden. Geen idee hoe lang exact. Dat ligt allemaal aan Kyra en haar kracht” De artsen wensen ons sterkte, geven een hand en druipen weer af.

Ik tril op mijn benen en kan het bijna niet beseffen. Ik leg snikkend mijn hoofd op Sjors zijn schouders. Hij laat zijn hand in mijn nek rusten en kust mijn hoofd terwijl hij de ander hand om mijn middel slaat. Dan hoor ik achter mij ineens een stem .

“Lies! “ Ik draai me om en zie Renate staan. KUT. Ik zie de verbazing in haar ogen als ze Sjors ziet staan. Dan kijkt ze weer naar mij. Ik voel de grond onder mijn voeten wegzakken. ..

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je