{{ message.message }}
{{ button.text }}

gewoon als ieder ander! (?)

de wens om mijn kindjes hetzelfde op te voeden, bleek voor de omgeving en mij een uitdaging, nu liggen de rollen omgedraaid...

Afbeelding blog 'gewoon als ieder ander! (?)'

Toen ons kindje geboren werd bleek al snel dat er iets mis was. Uiteindelijk bleek een deel van de darm niet goed aangelegd en zou verwijderd worden na een paar maanden. Waar ik eerst een kindje zag dat alleen een operatie nodig had, bleek de waarheid ietsje anders.

Toen hij voor het eerst (en de tweede keer 2 weken later) thuis kwam, hadden we besloten hem zo veel mogelijk op te voeden als ieder ander. Net zoals grote zus. Niet meer vertroetelen of beschermen. Gewoon als ieder ander.

Mispoes..

Het begon al met het kraambezoek. Het kwam laat op gang, sommige wilden niet eens komen, want je kan toch niet bij een ziek kindje op bezoek? Op dat moment ging het juist heel goed met hem. Behalve het 3 maal daags spoelen dan toch. Maar daar kreeg het bezoek niets van mee. Toch durfden mensen niet te komen. Hij werd bestempeld als ziek, ook al vond hij zelf van niet.

Toen we eindelijk de operatie datum kregen hebben we zelf mensen opgebeld met het verzoek langs te komen voor de operatie. Na de operatie had ik geen zin meer in kraambezoek. Dan had ik wel andere dingen aan mijn hoofd. Door de meeste werd dit begrepen. Maar sommige moeten nu nog komen (hij is inmiddels 9 maanden oud)

Ik ging gewoon met hem wandelen. Goed ingepakt natuurlijk. Maar dat deed ik met grote zus ook en die was wel wat ouder. Maar toen zij net geboren was gingen we ook wandelen. Waarom niet? “ga je nu al met hem wandelen?” En oma die hetzelfde deed als we daar een keer waren, kreeg hetzelfde te horen. Mensen vonden het vreemd. Hij werd gezien als zwak en ziek. Terwijl daar op dat moment niets van bleek.

Daarnaast de veelgehoorde opmerking: ‘je ziet er niets aan’. Uhmm wat hadden ze dan verwacht? 3 neuzen? Het probleem zat in zijn buik. Een deel van zijn darm bevatte geen zenuwcellen. Daar zie je buitenaf niets aan hoor. Misschien was het goed bedoeld. Zo van, hij groeit goed, ziet er gezond uit. Maar het klonk altijd net iets te verbaasd. Ik had een boom van een kerel in de wieg liggen met een pure eetlust van heb ik jou daar. Hij dronk minimaal 1 tot 2 flessen meer dan hij mocht.. dat is zo gebleven. Altijd honger.

We gingen ieder jaar met opa en oma naar de dierentuin. Dit jaar niet. Hij moest gespoeld worden halverwege. Dus wilden ze niet, ondanks dat ik het wel zag zitten. Ik wilde hem zo graag opvoeden zoals ik dat bij mijn oudste ook deed. Waarom niet? Verder was hij gezond. Maar de omgeving zag dat zo niet.

De operatie kwam en ging (lees maar in eerdere blogs) en hij werd gedoopt. Mensen waren verbaasd. Zijn opname was tegelijk met zijn doop aangekondigd in de kerk. Mensen hadden niet verwacht dat hij dan al thuis zou zijn. Maar wij hadden allang uitgerekend dat dat gewoon moest kunnen. Zou je dat nu al doen? Was de volgende vraag. Ja natuurlijk. Nu gaat het goed!

Na de operatie werd hij ingeent. Daar ging het mis. En voor het eerst zag iets heel anders. Mijn mannetje, mijn kleine kerel had niet alleen een operatie nodig. Hij was kwetsbaarder. Toen we thuis kwamen kwam de volle lading pas bij me binnen.. Het had echt niet veel gescheeld. Het heeft lang geduurd voor we weer gingen wandelen. Maar uiteindelijk durfden we het weer aan.

Toch de vakantie geboekt. Eerder hadden we dat toch nog niet gedurfd. De eerste keer logeren bij opa en oma. Het ging goed, jullie hadden het zo naar je zin. Maar toen we jullie kwamen halen waren jullie verkouden. Angst kroop in mijn hart. De rest van de week hield ik jullie binnen en thuis. Ondanks het mooie weer. Een dag weg op vakantie, en de dag erop zag ik mijn angst werkelijkheid worden. De verkoudheid had weer voor een darminfectie gezorgd.

Gelukkig mocht je weer naar huis, het was weer goed afgelopen. Maar de artsen wisten het ook niet meer. Gesproken werd over preventieve antibiotica. Maar ook dat kon niet voorkomen dat je het alsnog kreeg. Over heel de wereld werd gezocht naar een antwoord, het antwoord was dat niets kan voorkomen dat je het opnieuw krijgt. Alleen leeftijd.. een jaar of 10. Dan is zeker dat je er niet meer ziek van zult worden. Hallo!!! 10 jaar? Oef…

Maar altijd ligt de angst op de loer. Gaat het net niet helemaal goed. De omgeving is ook veranderd. Hij is ouder. Dus men verwacht dat alles goed gaat. Maar dat doet het dus net niet helemaal. Al een paar keer ging het bijna mis. Maar hebben we het kunnen redden zonder dat je in het ziekenhuis kwam. Nee het valt niet mee. Maar je groeit en je bloeit op. Je kruipt en staat en wil gaan lopen. Ja nu al..

En inmiddels gaat het alweer een poosje goed. We hebben pas voor het eerst een echt zorgenloos dagje uit gehad. Het ging echt helemaal goed met je. Niet net een beetje ziek, niet eens twijfelend of het wel echt helemaal goed ging. Nee het ging gewoon goed, je voelde je goed. Voor het eerst.

Het is moeilijk uit te leggen. Inmiddels geloofd de omgeving dat er niets met je is, maar zie ik vaak iets heel anders. Dat maakt het zo moeilijk. Kan ik jullie wel hetzelfde opvoeden? Niet alles kan zo maar. Je kan niet alles zo maar eten, want alles dat te prikkelend werkt zorgt voor wekenlang problemen. (een stukje leverworst dat je van iemand kreeg kostte je bijna 2 weken buikpijn en waterdunne diarree)

Mama durft niet meer zo vaak te gaan wandelen. Laat staan fietsen! Die is al maanden niet meer van zijn plek geweest. Als we iets gaan doen waarbij we wat langer buiten zijn, komen we in de week ervoor en erna helemaal niet buiten. Om problemen te voorkomen. Zodat het dagje uit tenminste door kan gaan.

Dit is niet wat ik wilde. Dit is geen normale opvoeding. Ik ben een glazen kastje om je heen aan het bouwen. Maar ik hou mezelf en jou vast voor, van de lente wordt het beter. Dan ben je ouder. Is mama rustiger, hebben we hopelijk weer een eigen plekje. Dan wordt het beter. Dan gaan we weer naar buiten. Een beetje weerstand opbouwen met elkaar. Naar een speeltuintje en weer fietsen. Zullen we dat aan elkaar beloven? Mama gaat haar best doen, om weer vertrouwen te krijgen en je daarna op te voeden als ieder ander. Beloof jij dan niet meer ziek te worden, zodat mama dat ook kan?

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je