{{ message.message }}
{{ button.text }}

Gelukkig bestaan er huisartsen met een onderbuikgevoel!

Van huisartsenpost naar de gillende ambulance, het verhaal van onze jongste zoon deel 3.

Afbeelding blog 'Gelukkig bestaan er huisartsen met een onderbuikgevoel!'

Om kwart voor vier in de nacht loop ik met mijn vier dagen oude zoon én mijn schoonvader het ziekenhuis in, onderweg naar de HAP. Ik heb snel een jeans met een shirtje, vest en slippers aangetrokken en de tas van W. met twee setjes kleren en alle papieren van de bevalling en kraamzorg meegenomen.  Gelukkig is het rustig en mogen we al na 5 minuten bij de huisarts komen. 

In het kort leg ik uit dat W. al sinds 9 uur in de avond uur aan het huilen is en er iets niet klopt omdat hij ook koorts heeft. Hij vraagt naar verloop van de bevalling en de afgelopen dagen en dan wil hij W. nakijken. Hij legt hem op de bank en checkt zijn ademhaling, bewegingen, reflexen en zoekt op kenmerken voor ontstekingen.  Het enige dat hij ziet is dan W. gespannen is. 

Toch vertrouwt hij het niet en wil hij een extra controle bij de kinderarts.  Dus wij lopen met W. door naar de eerste hulp. Na een half uur worden we daar opgehaald door een kinderarts en legt ze uit dat ze hem uit voorzorg willen testen op infecties en hersenvliesontsteking.  Omdat dit wel even kan duren worden we beide opgenomen op de kraamafdeling. Inmiddels is het half vijf geweest en is het wel duidelijk dat ik de rest van de ochtend nog wel in het ziekenhuis zit. Daarom stuur ik mijn schoonvader naar huis en app ik mijn man het verhaal en dat hij in de loop van de ochtend maar richting Gouda moet komen. Ook vraag ik hem gelijk of hij een tas met kleren en toiletspullen mee wil nemen voor ons. 

De kinderarts legt uit dat ze bloed prikken, urine en ontlasting afnemen en een lumbaalpunctie willen doen. Bij dit laatste nemen ze hersenvocht af via het ruggenmerg.  Ik blijf er bij alle prikken bij om te zien hoe het gaat en mijn kleine vent te troosten. Het bloedprikken gaat moeizaam en de lumbaalpunctie lukt helemaal niet. Daarom wordt besloten om in plaats van de punctie een echo te maken van het hoofd. 

Ondertussen liggen wij op onze kamer, en wordt er preventief gestart met antibiotica.  Omdat W. moeite heeft met drinken krijgt hij ook een sonde. Op dat moment denk ik dat hij "gewoon" een infectie heeft maar besef ik me wel dat we niet zomaar weer thuis zijn. Inmiddels is het zeven uur en app ik mijn tante die de ochtenddienst op de kinderafdeling heeft of ze nog even langskomt.  Ze belooft er rond half 11 te zijn. 

Op dat moment komt de kinderarts binnen voor de echo. Ze is dezelfde arts als die na de bevalling zijn hoofd heeft gecontroleerd op de schedelnaden en kent het medisch verhaal van de familie gelukkig,  dit scheelt me weer wat uitleg. Ze legt uit dat ze preventief een echo maken maar dat ze niet verwachten iets bijzonders te zien. Ze praat me rustig door alles heen totdat ze ineens stil wordt...  Ze zegt vervolgens rustig dat ze ziet dat de hersenkamers wat vergroot lijken en ze vraagt of er tijdens de echo's van de zwangerschap iets gezien is van een waterhoofd? Heel verbaasd antwoord ik dat daar niets over is gezegd. Ze zegt dat ze de waardes gaat overleggen met een collega om te bepalen wat ze hier mee moeten doen. Ze zegt dit echter zo rustig dat ik me niet heel veel zorgen maak.

Een uur later komt mijn man binnen een praat ik hem bij over alles wat ze gedaan en gezegd hebben. Om kwart over tien komt de kinderarts terug met nieuws. Het blijkt niet goed te zijn. De hersenkamers in de hersenen zijn te groot, en dit moet verder worden onderzocht. Dit kunnen ze echter niet in Gouda dus worden we overgeplaatst naar het LUMC in Leiden. Er is geen spoed bij volgens de arts maar er is op dat moment een kinderambulance onderweg naar Gouda,  en wij kunnen mee terug. 

Op dat moment breken we, er is dus echt iets mis met onze zoon. Ik zie dat mijn man helemaal instort,  want dit is precies waar hij (en ik ook een beetje)  bang voor is geweest. Zijn jongste broer heeft namelijk de eerste anderhalf jaar in het ziekenhuis gelegen met ander soort hoofdklachten, en de flashbacks komen bij hem gelijk terug. De kinderarts laat ons even alleen om het te laten bezinken en geeft aan terug te komen als de tijd van vertrek bekend is. 

Na een half uur komt ook mijn tante binnen, na toestemming van de verpleging, bij ons en kort vertel ik de situatie, ook de kinderarts (een collega van haar) komt binnen met het nieuws dat we half 1 vertrekken.  En op dat moment komt mijn tante als engel opzetten. Ze regelt dat wij nog warm eten krijgen voor we gaan, dat al het vervoer er is en dat we alle papieren en spullen meenemen.

Om half 1 komen de ambulancebroeders binnen en wordt onze zoon op de speciale brancard gelegd. Ik mag mee in de ambulance en mijn man rijdt achter ons aan.

Omdat het nogal druk is op de weg krijgen we toestemming om met sirenes te rijden op volle snelheid. Dus met 180 over de snelweg met gillen de sirenes gaan we richting Leiden.  De verpleegkundige en de ambulancebroeders doen hun uiterste best om het zo gezellig mogelijk te maken, en om half 2 komen we aan in Leiden waar de echte klappen pas gaan komen..

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je