{{ message.message }}
{{ button.text }}

Gebroken, alles is te veel.

In een keer komt er van alles uit, ik zit niet goed in mijn vel. Maar op een of andere manier kan ik er niet met anderen over praten..

Afbeelding blog 'Gebroken, alles is te veel.' Achtergrond blur afbeelding

Gebroken, zo voel ik me. Zodra mijn zoontje in bed ligt, begin ik te huilen. Het zat er al de hele daag aan te komen, ik heb me een paar keer in moeten houden in het bijzijn van zoonlief, want hij zal het toch niet begrijpen. Zelfs ik begrijp het eigenlijk niet. Wat is er precies aan de hand? Geen idee. Ik weet wel dat ik al een week op mijn tandvlees loop. Niets kan ik meer hebben en ik doe ook niets meer. Ik heb nergens zin in en loop alleen nog maar te snauwen en chagerijnig te zijn in huis. De dingen die ik normaal zo leuk vind aan ons menneke daar stoor ik me nu ontzettend aan, wat uiteraard helemaal niet eerlijk is tegenover hem. Maar ik kan er niets aan doen, alles irriteert me. Ook zit ik mezelf in de weg. Ik doe dus niets meer in huis, schoonmaken enz...bleh, komt wel weer een keer toch? (Terwijl ik weet dat het er zo ook niet beter op wordt) En ik ben constant aan het eten, dat wil ik eigenlijk helemaal niet, maar op dat moment wel. Vicieuze cirkel dus...

En toen moest ik gisteren naar het consultatiebureau. En die hebben nog een schepje boven op mijn gemoedstoestand gedaan.

De woordjes die ons manneke van net 2 kan zeggen, kan je op 2 handjes tellen. Toen de dame van het CB dit hoorde zag ik al een lichte shock op haar gezicht. Dit zouden nu toch al een stuk of 60 woorden moeten zijn. Tja, maar ja, die van ons snapt wel veel en veel meer dan slechts 60 woordjes, hij zegt ze alleen niet. Hij maakt ze wel duidelijk met gebaren (door hem zelf verzonnen) of geluiden. Hij is nooit gefrustreerd dat wij hem niet begrijpen omdat hij niet praat, want hij kan alles op zijn manier aan ons duidelijk maken. En ik vertelde dat ik hem sinds kort zelf gebaren ben gaan leren, zodat hij zichzelf nog beter duidelijk kan maken richting ons of anderen. De blik van de madam van het CB zei toen al alles. Alsof ik een superslechte moeder was! Ze zei dat ik absoluut geen gebaren aan mijn zoontje moest leren want dan zou hij nooit gaan praten. Ik vertelde dat ik wel alles wat hij gebaarde bleef benoemen. Ze leek nog niet echt overtuigd, maar liet het er maar bij. Wel raadde ze aan om logopedie te gaan doen met die kleine...

Nu, een dag later, geef ik mezelf de schuld voor het feit dat ons manneke nog niet veel praat. Had ik nog meer boekjes moeten lezen (hij verslindt deze al bij het leven)? Had ik de hele dag woordjes moeten zeggen en die hem na laten doen?? Hij is toch nog maar een kind. Die horen te spelen en op die manier te ontdekken en te leren. Ik vind hem veel te jong om naar een logopedist te gaan. In mijn ogen krijgt hij dan al opgelegd door de maatschappij wat hij wel en niet mag doen (wel praten, geen gebaren). Pfff, veels te jong. En het voelt voor mij ook nog als een falen. Zo van bij mams en paps leert hij niet praten, dan moeten we iemand anders inschakelen...

Gezien ik al een week of wat, zo slecht in mijn vel zit, kan ik er dit echt niet bij hebben en ben ik vandaag een emotioneel wrak. Straks komt manlief terug van het werken en moet ik weer gaan koken....zucht....ik zal mezelf maar van de stoel slepen en iets in elkaar flansen. Hopelijk is vandaag zsm voorbij en is het morgen weer een beetje zonnig in mijn hoofd.

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je