{{ message.message }}
{{ button.text }}

Gaat het dan toch beginnen

Tijdens het boodschappen doen moest ik af en toe even stoppen door de rug en buikpijn

Afbeelding blog 'Gaat het dan toch beginnen' Achtergrond blur afbeelding

Onderweg naar huis hebben we chinees gehaald (had ik zin in). Hetzelfde gevoel blijf en in eerste instantie werd het niet erger.

Naarmate de avond vorderde moest ik steeds vaker gaan staan om het te kunnen opvangen. Ik had me goed ingelezen en ik wist dat dit nog geen reden was om te bellen. Johan vroeg mij of hij naar bed kon. Ik heb hem gerustgesteld en gezegd dat ik hem wel zou wakker maken als het nodig is. Ik bleef nog even hangen in de woonkamer en besloot toch maar naar bed te gaan. Slapen lukte me niet dus ging ik maar timen. De weeen kwamen wel elke 5 minuten maar waren nog niet heel pijnlijk. Om1 uur besloot ik toch maar het ziekenhuis te bellen waar de verpleegkundige me vroeg of ik kon slapen. Nee dus.

Gezien mijn geschiedenis, zei ze, mocht ik naar het ziekenhuis gaan. Ik hoefde me niet te haasten. Ik maakte Johan wakker en die sprong direct uit bed. Ik pakte rustig mijn tas en we gingen op weg naar het ziekenhuis.

Daar, al puffend, aangekomen mocht ik direct naar de verloskamer. Ik werd aangesloten op de ctg. De verloskundige kwam langs en zag op de ctg dat er echt wel activiteit was. Ook na het toucheren bleek dat ik al rond de 3 cm zat. Ik moest blijven en 's ochtends rond 7 uur zouden mijn vliezen worden gebroken.Voor Johan werd er een bed naar binnen gereden zodat hij kon blijven slapen.

Na een onrustige nacht waarbij ik veel naar de wc ging om maar een beetje te wandelen (verder durfde ik niet) werden mijn vliezen rond het afgesproken tijdstip gebroken. Ik zat toen op 4/5 cm. Ook werd er direct een sensor op het hoofdje van de baby en op de binnenkant van mijn dijbeen gezet, in plaats van de ctg op mijn buik. Ik was dus aan bed gekluisterd. De pijn werd direct een stuk gemener. Ik had al naar pijnstilling geïnformeerd. Ik wilde liever geen ruggenprik, dus werd het een morfineprik in mijn been. Johan kan niet tegen prikken (dit had ik ook aangegeven bij de intake) en zat zich al op te vreten voor die prik. Toen hij even naar het toilet ging, kwam de verpleegkundige met een spuit aanzetten. Hij zag Johan weglopen dus dat was voor hem een teken om mij de prik te geven.

De prik verlichte de pijn, de scherpe randje gingen er van af. De weeën vorderde gestaag. Ik had rug en buik weeën. Ik kreeg nog een kruik voor in mijn rug maar dat maakte de pijn in mijn buik zo heftig dat ik de kruik weer aan de kant duwde.

Johan deed ondertussen ze uiterste best maar ik was vooral in mezelf gekeerd. Hij gaf me drinken hoorde me aan. Voor de rest verveelde hij zich, liep een stukje op de gang of dommelde in slaap.

Zo tegen 2 uur (gok ik) moest ik heel nodig eh.. naar het toilet... Ik zei dat tegen Johan dat hij op de bel moest drukken omdat ik zo nodig moest. dit deed hij netjes en even later kwam de verpleegkundige. Ik vertelde hem dat. "Oh, mooi" zei hij en liep weer weg. Ik was volledig verbouwereerd en vroeg Johan nog een keer op de knop te drukken (wat hij braaf deed). Even later kwam hij terug met de verloskundige. Na toucheren bleek ik 9,5 centimeter ontsluiting te hebben.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je