{{ message.message }}
{{ button.text }}

Even geen leuke mama

De afgelopen tijd verlies ik mijn geduld regelmatig, zomaar. Niet omdat ik het wil of leuk vind, het overvalt me.

Afbeelding blog 'Even geen leuke mama' Achtergrond blur afbeelding

Eigenlijk vind ik mezelf over het algemeen een heel relaxte, geduldige en lieve mama. Zo. Dat is eruit. Toch is het de laatste tijd anders, ik moet regelmatig heel hard zoeken naar geduld, ontspanning en begrip. En niemand vindt dat leuk. 
Hoe het komt, ik weet het niet. Alsof de slaap te weinig is, de peuter te dwars, de dreumes te eigenwijs, het werk te onoverzichtelijk en mijn verwachtingenlijst te groot. Ik ben moe. Ik kan wel een dag slapen. In plaats daarvan ga ik door. Ik werk, ik kook, ik zorg, ik voed op –een soort van dan-, ik blog, ik probeer contacten te onderhouden, ik probeer alle ballen in de lucht te houden.

Totdat de bal ‘ ik ben een leuke mama’ met een plof op de grond viel. Het duurde even voor ik het me realiseerde, maar afgelopen week zag ik mezelf uitvallen tegen een peuter die de decembermaand met al zijn evenementen toch wel heel spannend vindt en een dreumes bruusk weghalen van een plek waar hij niet mocht wezen. Niet één keer, maar meerdere keren. En ik schaamde me voor mezelf.
Niet dat ik van mezelf niet mag mopperen. Niet dat de dreumes nooit weggehaald moet worden van een plek waar hij niet mag wezen en mijn peuter nooit een grens –een keer of tien- over probeert te gaan. Dat is het niet. Het was mijn houding, het chagrijnige, boze gevoel, het pure ongeduld en onbegrip waarmee ik reageerde. Ik was echt even geen leuke mama. Ik was met mijn incasseringsvermogen mijn inlevingsvermogen kwijtgeraakt, ergens tussen de gemiste slaap en onrealistische doelen voor deze periode van mijn leven.

Toen ik mezelf zo zag, besloot ik dat dit niet is wat ik wil. Ook al ben ik moe, ook al moeten er tich ballen in de lucht gehouden worden, ik wil beschikbaar zijn als mama. Ik wil opvoeden én kijken naar wat mijn kinderen beweegt. Ik wil me inleven en genieten van de kleine dingen die mijn kinderen doen, kijkend en meedoend. Ik wil samen de slappe lach hebben over iets doms en grenzen stellen zonder mij door boosheid en frustratie te laten leiden. Zodat ik weer die relaxte, geduldige en lieve mama ben. Zodat ik mezelf weer herken.
Mijn voornemen, sinds een week, is om elke dag op te staan en me -weer- in te leven in mijn kinderen om met het grenzen stellen ook mijn geduld te bewaren. En ik slaag -75 procent van de tijd-. Ik ben blijer en mijn kinderen zitten beter in hun vel. Ik ben vastbesloten dit balletje in de lucht te houden!

Laat jij ook wel eens een balletje vallen? En hoe pak jij hem dan weer op? 

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je