{{ message.message }}
{{ button.text }}

Even een vliegtuigje pakken

Anderhalf uur vliegen met Baby. Daar komt veel meer bij kijken dan je denkt.

Afbeelding blog 'Even een vliegtuigje pakken' Achtergrond blur afbeelding

Hoera, Baby en ik gaan weer vliegen! Het is begin december, en onze kerstmarkt-reis gaat vandaag naar Dresden, Duitsland. Lekker ontspannen in het vliegtuig.

Alleen de realiteit is anders. Hoe ouder Baby wordt, zo blijkt, hoe drukker het is. Voorheen, toen Baby nog 7 en toen 11 maanden was, sukkelde Baby heerlijk op mijn schoot in slaap tijdens het opstijgen. Tegen de tijd dat de neus van het vliegtuig weer richting de grond wees werd hij suffig wakker en bleef lekker loom tegen mij aan hangen totdat de wielen weer veilig over het asfalt raasden. Mama met haar oogjes dicht, Baby knus tegen haar warme borst aan gedrukt.

Het is nu tien maanden later. Alles is anders. 

De reis naar Dresden begon al met een flinke dosis stress: ook al had ik op tijd alles ingepakt, en lag ik vroeg in bed, ik kon de slaap maar niet vatten. Om half drie werd Baby gillend wakker (Speen? Nachtmerrie? Doe een gok!) en vanaf dat moment lag ik wakker totdat de wekker om 5:15 een haan nadeed. Opa haalde ons op met de auto. Halverwege de file-ontwijkende tocht naar het vliegveld realiseerde ik mij dat ik één essentiëel ingrediënt vergeten had: de kinderwagen. Hoe kon ik zo stom zijn!

Snelweg af, huiswaards, een uur verloren, geen tijd om nog een keer ijzige files te trotseren, hup een trein uitzoeken, wachten in de vrieskou, trein verlaat, slik, gaan we de vlucht wel halen? Hup, met twee koffers, twee tassen, een grote wagen en een even grote baby het rails-gevaarte in, vraag hulp, vraag hulp, want in je eentje met de NS mee, plus Baby en Baggage, is On-Mogelijk.

Zes-en-vijftig zenuwslepende minuten op Schiphol: rennen naar in-checkbalie, het hele kermis van uitkleden en baggage ontleden om door security te komen (is ontzettend grappig met huilende baby plus zestig zakjes baby créme en baby knijpyoghurtjes die elk in een apart bakje moeten "voor onze eigen veiligheid", schoenen laarsen jassen mutsen, allemaal uit uit uit, hinkel maar door, mag ik even voelen mevrouw? Armen wijd! Ik aai nu even professioneel uw borsten aan de kant! Nog één veeg tussen uw benen door: ja! Hinkel maar door. Baby zeurt en klaagt, hij wil niet in de wagen, hij wil de koffier duwen en overal heenrennen. Nee, Baby. Zitten! Nu! Snel, water kopen. Voordringen, mag het alstublieft? Baby moet drinken. Ja OK hier is de boarding pass!

Haast zweet ren vlieg, houd vol. AAN DE KANT, JAPANNERS!

De gate. Ijzeren trap in zicht. Hulp vragen, kan 't alleen niet tillen. Een bus in. Weer hulp vragen. Aardige vreemdelingen helpen met sjouwen van koffers, tassen, en kinderwagen compleet met Baby. Buschauffeur kijkt mij chaggerijnig aan: ik neem teveel ruimte in. "Inklappen, die wagen," blaft hij. Ik weiger pertinent. Een ingeklapte wagen en een onderzoekende dreumes, plus baggage, staand in een rijdende bus? Van m'n leven niet.

Bij het vliegtuig.

Baby kijkt zijn ogen uit. Draaiende motoren, een slangwagen die de poep en plas van de vorige passagiers uit het vliegtuig zuigt, een drom wachtende mensen voor een veel te krap trappetje. Ik klap de wagen in. Een man in sjouw-kostuum gooit mijn mooie, dure wagen in de buik van het vliegtuig zoals vuilnismannen een container legen.

Wanneer ik eindelijk in het vliegtuig zit, zit Baby met geen mogenlijkheid stil. Appelsap schiet over hem heen. Kleding zeiknat. Omkleden. Volle luier. Potloodjes op de grond. Ik duw mijn ribben in vetrollen om ze op te rapen. Rozijntjes kwijt. Baby heeft het plafond ontdekt. Nee popje, niet aankomen! Oh! Leuke mensen achter me. Mama maakt precies 3 seconden een praatje.

KLENG!

Donderden er drie zuurstofmaskers naar beneden. Ik schrik me een ongeluk. Haastig prop ik ze weer terug. Het luikje. Kom op! Het wil niet sluiten. Met schaamrood op mijn kaken schakel ik twee stewardessen in, die met een breed rood tape het luik af plakken. Sorry, mevrouw. Sorry.

Vier minuten later staat er weer een stewardess naast onze stoel. "Wat er is?"

"Niets, mevrouw. Oh. Excuses. Baby zal het knopje hebben beworderd. Nogmaals sorry."

Onder luid protest snoer ik Baby weer aan mijn veiligheidsriem vast. Het is genoeg geweest.

Wanneer we landen begint het weer van voor af aan. Mensen om hulp vragen, trapje af, wagen ophalen. VERDORIE! Nóg een beschadiging!

Ah. De beloning.  

Oost-Duitsland is mooi. De heuvels en takken zijn lichtelijk bestrooid met een dun laagje sneeuw, alsof iemand er poedersuiker overheen heeft gestrooid. Het hoofdstation is prachtig versierd met kerstbomen, en in het café waar we lunchen (rötti met ei en prei), speelt Baby braaf met een gigantisch treinset. Even op adem komen.

Maar we zijn er nog niet. Drie dubbeldekker treinen (waar hij druk door heen en weer rent, trapjes op, trapjes af, ik erachter aan), voeren ons langs de wilde Elbe met aan weerskanten woeste, licht-besneeuwde rotsblokken. Als we uitstappen, speelt Baby voor de eerste keer spelen in echte sneeuw. Pal naast een gebouw dat Hilter ooit trots heeft neergezet en nu als station dient. Ten slotte nemen we nog een taxi naar het plaatsje waar ons hotel staat, midden in niemandsland. Alsof door toverslag valt Baby dan eindelijk in slaap. Zomaar, in mijn armen.

Eenmaal in mijn hotelkamer leg ik hem in zijn bedje, prop hem lieflijk in zijn slaapzak, en dan wordt er allerzachtjes geklopt. De lieve vriend die we op kwamen zoeken staat voor de deur, met een soepkom warme chocolademelk. Wat een luxe!

In doodse stilte drink ik het op, slaap eventjes heel diep, en sluip vervolgens de badkamer in. We hebben het gered. Met een glimlach zet ik Baby's dino's op de badrand, naast zijn badolie. Ik draai de hete douche open en trakteer mezelf op een heerlijk gezichtsmasker. 

Hmmmmm.... Een welverdiend genot, want, vliegen met een klein kind is niet niets!

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je