{{ message.message }}
{{ button.text }}

En toen pleegde opa zelfmoord.

''Opa.. Hij is gesprongen..'' ​"WAT?'' ​Ik durf de vraag niet te stellen waar ik het antwoord al op weet.

Afbeelding blog 'En toen pleegde opa zelfmoord.' Achtergrond blur afbeelding

Ik kan me die avond nog zo goed herinneren, 16 augustus 2012. 
Ik zat bij mijn broertje op het terras, het was een heerlijke warme zomeravond.
Hij had net die heerlijke kaashapjes voor mij gebakken, waar ik zo verslaafd aan was.
Toen mijn telefoon ging. Het display gaf aan dat het mijn oom was.
Ik nam, nog een soort van blij op. "Hallo oompje!'' 
Maar toen hoorde ik aan de andere kant van de lijn dat er iets mis was. 
Hij huilde. ''Opa.. Hij is gesprongen..''
"WAT?'' ik voel hoe mijn hartslag aan de binnenkant van mijn slapen begint te bonzen.
Ik durf de vraag niet te stellen waar ik het antwoord al op weet. 
Natuurlijk is hij niet met spoed naar het ziekenhuis gebracht met een gebroken been en gebroken ribben.
Ik kan geen woord meer uitbrengen. Mijn ooms woorden geven antwoord op de vraag die ik niet durfde te stellen.
''Van 6 hoog Kelly, hij is gewoon gesprongen.'' 
Ik weet niet wat ik moet doen. Ik moet naar mijn broertje toe, die binnen nietsvermoedend aan het werk is.
Hoe ga ik hem dit vertellen? Hoe kan ik hem dit vertellen zonder zijn hart in 1000 stukjes te breken?
Half verdoofd strompel ik naar binnen. Mijn broertje ziet gelijk dat er iets niet in orde is en komt op me af gelopen.
''Wat is er? Is het opa?'' Ik kan alleen maar knikken. Ik lijk wel verlamd.
Mijn broertje begint meteen te huilen. ''Heeft hij een hartaanval gehad?''
Ik schud nee. En fluister dat hij is gesprongen. Mijn broertje schudt me licht door elkaar.
"Wat zeg je Kelly wees eens duidelijk..'' 
''Hij is gesprongen, van 6 hoog..'' weet ik nog uit te brengen voordat ik voor mijn gevoel helemaal in elkaar stort.
In een waas heeft hij de zaak gesloten en zijn we richting het busstation gelopen. 
We wilden zo snel mogelijk naar mijn oma toe.
Onderweg naar het busstation belde mijn nichtje me nog, helemaal overstuur. 
''Hij heeft het gewoon gedaan Kelly, hij is gewoon gesprongen!''
Ik wil zo graag huilen, en heel hard schreeuwen, maar nog steeds lijk ik compleet verlamd.
Het lijkt alsof ik niet in mn eigen lichaam zit en van een afstandje naar mezelf kijk.
Ik kan het gewoon niet bevatten wat er gebeurd.
En ik probeer de beelden van mijn netvlies te verbannen van mijn opa die over de reling hangt.
Dat heeft nog een hele tijd geduurd voordat ik die beelden kwijt was.
Iedere avond als in naar bed ging dan achtervolgden ze me.

Een goede vriendin is nog naar me toegesneld toen ik op het station op de bus stond te wachten.
Dankzij haar kreeg ik een glimlach op mijn gezicht, en kwam ik weer een beetje terug in de realiteit.
''Weet je nog Kelly, dat je vorige week een gedicht voor hem hebt geschreven? Jij hebt wél afscheid kunnen nemen.''
Ze had gelijk. Ik heb een week daarvoor een nacht bij hem ''gewaakt'' omdat er iemand bij hem moest zijn en mijn oma op dat moment in het ziekenhuis lag. Terwijl ik tegenover hem aan de tuintafel zat,
kwam er een gedicht in me op. Deze heb ik geschreven terwijl ik naar hem zat te kijken.
Daarna heb ik het aan hem voorgelezen. Hij bedankt mij terwijl de tranen over zijn wangen rolde.

De volgende dag mochten we hem zien. Eindelijk kwamen mijn tranen.
Hij lag er heel vredig bij. Met een glimlach op zijn mond.
Net of hij wilde zeggen ''Het is goed zo.'' 
Ik wist dat ik afscheid van hem moest gaan nemen, 
hij had een paar weken voor zijn (denk ik) bewuste keuze, de diagnose ongeneeslijke longkanker gekregen.
Maar ik had niet verwacht dat dit afscheid al zo snel zou komen,
en al helemaal niet op zo'n abrupte manier.

Mijn opa was altijd een hele sterke man.
Hij was als een vader voor mij.
En zo wil ik hem ook herinneren.
Heel veel mensen vinden zelfmoord laf.
Ik heb er zelf ook vaak zo over gedacht.
Maar ik heb mijn mening bij moeten stellen.
Hoeveel lef heb je nodig om over die reling te klimmen
en er voor te kiezen om zelf je leven te beëindigen,
en in dit geval, ervoor te kiezen om de kanker niet je lichaam op te laten vreten?
Ik heb vrede met zijn keuze, hoe verdrietig deze ook is geweest voor ons.

Het geschreven gedicht lag nog op zijn nachtkastje.
Toen we naar hem toe gingen om de kist te sluiten,
heb ik aan oma gevraagd of ze het gedicht in het borstzakje van zijn overhemd wilde stoppen.
Dit heeft ze gedaan.

''Je bent voor mij als een gedicht
Alle woorden die mijn leven betekenis hebben gegeven
staan geschreven in jouw ogen
Je bent voor mij als de zonnestralen
Die mijn wereld verwarmt en verlicht
net zoals die van iedereen om je heen
Je bent voor mij als de zee
Die alle zorgen na een lange en vermoeide dag weer wegspoelt
Je bent voor mij als het mooiste schilderij dat aan de muur hangt
De structuur grof en vertekend door het leven
maar toch met de mooie randen van positief goud
Maar bovenal ben je de man die hand in hand samengaat
met de belangrijkste vrouw
Bovenalles ben je mijn lieve opa
Waar ik zielsveel van hou!''

Quentin draagt als tweede naam jouw tweede naam, Christiaan.
Ik hoop dat je trots bent daarboven!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je