{{ message.message }}
{{ button.text }}

En toen had ik pre-eclampsie (2)

Na 34 heerlijke weken zorgeloos zwanger zijn, ontwikkelde ik in mijn 35ste week zwangerschapsvergiftiging.

Afbeelding blog 'En toen had ik pre-eclampsie (2)' Achtergrond blur afbeelding

In mijn voorgaande blog kan je lezen hoe het allemaal begon.

Ik mocht gelukkig nog even naar huis om mijn tas te pakken. (Die net een weekje klaar stond)
Het was onduidelijk wat het verloop zou zijn, en wat er nu precies aan de hand was en ging gebeuren.
Ik was erg bang. Maar probeerde tegelijkertijd ook dapper te zijn en blijven.
Voor mijn gevoel was het allemaal veel te vroeg, 35 weken.. Maar toch ook ''uit de gevarenzone''.

Ik moest me melden op de kraamafdeling. Daar moest ik gaan liggen in de hoop dat mijn bloeddruk zou zakken.
Er werd weer bloed afgenomen, en ik kreeg een ontzettende lange lijst met allemaal vragen op me afgevuurd.
Nogmaals werd benadrukt dat ik werd opgenomen om de hoge bloeddruk in de gaten te houden en nog een nieuwe kweek te nemen van mijn urine. ''Ik moet ook een infuus prikken''. Huh.. Maar waarom? vraag ik geschrokken.
(Ik, bang voor naalden, nog nooit in het ziekenhuis opgenomen geweest, nog nooit een infuus gehad, nog nooit geopereerd..)
''Uit voorzorg mevrouw'' .. ''Maar uit voorzorg voor wat?'' Ik zie haar even aarzelen voordat ze antwoord geeft.
"Voor het geval u zo ziek word en we de baby moeten halen..'' Wauw, die zag ik niet aankomen.
Waarschijnlijk wilde ze deze informatie liever niet delen, vanwege mijn hoge bloeddruk.
Op dat moment realiseerde ik me pas dat het echt menens was. Ik voelde me namelijk al wel een stuk beter,
dus aan mijn lichaam merkte ik niks. De gynaecoloog kwam nog langs om een echo te maken.
Deze was gelukkig goed. Ook werd ik weer aan de CTG gelegd.
Juist nu moest het hartje en de beweeglijkheid van de baby goed in de gaten gehouden worden, volgens de arts.
Na een half uur aan de scan moest ik maar op mijn zij gaan liggen, want de beweeglijkheid kon een stuk beter.
Alsof ik me al niet genoeg zorgen maakte. Ik liet het op dat moment even allemaal over me heen komen.
Gelukkig hielp de zijligging, want meneertje begon lekker druk te bewegen.

Van binnen was ik ontzettend verdrietig en bang.
Het infuus werd geprikt, en na 3 keer mis prikken, en 3 verschillende aders lukte het gelukkig. 
Wel op m'n hand, dus een vervelende plek.
Ook een 24-uurs onderzoek werd gestart van mijn urine. Dit betekende dat ik al mijn urine op moest vangen.
Om zo een beter beeld te krijgen van de eiwitten en de hoeveelheden.
Om het half uur werd mijn bloeddruk gemeten.
De hele nacht heb ik geen oog dicht gedaan.

De volgende ochtend kwam de gynaecoloog van de afdeling om 8:00.
''Ik heb goed nieuws, en ik heb slecht nieuws..'' waren haar woorden nadat ze zich had voorgesteld.

Word vervolgd.

Tags:

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je