{{ message.message }}
{{ button.text }}

En toen had ik pre-eclampsie (1)

Na 34 heerlijke weken zorgeloos zwanger zijn, ontwikkelde ik in mijn 35ste week zwangerschapsvergiftiging.

Afbeelding blog 'En toen had ik pre-eclampsie (1)'

Het begon op de dag dat ik precies 35 weken zwanger was. Ik werd wakker van de wekker, mijn partner moet er altijd om 5.00 uit voor zijn werk. Ik voelde me niet zo lekker. Hoofdpijn (Wat ik tijdens mijn hele zwangerschap niet had gehad, wat een verademing! Ik had bijna dagelijks hoofdpijn), opgezwollen vingers, ik kreeg de ring van mijn moeder niet eens af. 
Ik dacht, er zal wel niks zijn, maar laat ik toch voor de zekerheid de verloskundige maar even bellen. 
Die stond binnen een half uur op de stoep. ''Even je bloeddruk meten.'' 
De meter ging om mijn rechterarm. Ze keek een beetje bedenkelijk. ''Ook even links meten, vind je dat goed?"
Geen probleem natuurlijk. Tijdens mijn gehele zwangerschap had ik volgens haar een ''prachtige'' bloeddruk. (130/80).
Ik voel hoe de band verslapt om mijn bovenarm, en ik zie aan haar gezicht dat het niet goed is.
''Ik ga even met het ziekenhuis bellen, want, het spijt me, maar je moet daarheen voor verder onderzoek. 
Je bloeddruk is hoog. 155/110.'' Shit. Mijn hele zwangerschap was in principe zorgeloos geweest. 
Heb geen last gehad van misselijkheid. Niks. Nu werd ik toch wel een beetje angstig.
Binnen een half uur lag ik op de verloskamer. Er werd amper tegen me gesproken, en ik voelde me zo bang!
Mijn partner was gewoon gaan werken, want ik dacht echt dat het allemaal wel mee zou vallen.
Er werd bloed afgenomen, mijn bloeddruk werd om het kwartier gemeten, en mijn urine werd onderzocht.
Ik kreeg een echo en een CTG.
Alles bleek uiteindelijk in orde te zijn, en na een tijd gelegen te hebben, was mijn bloeddruk ook weer gezakt.
Ik mocht weer naar huis. Wel werd ik overgedragen van de verloskundige naar de gynaecoloog.
Dit betekende dus een medische indicatie, dit betekende dus dat ik in het ziekenhuis moest bevallen.
Dit wilde ik ook, dus ik vond het niet zo heel erg. Als alles maar goed was en bleef gaan met het kleintje!
Wel moest ik meteen bellen als er iets was. Zelfs al had ik alleen maar hoofdpijn.
Eenmaal thuis heb ik het zo rustig mogelijk aan proberen te doen. Zoveel mogelijk bedrust, wat me ook was geadviseerd.
Maar ik bleef me niet lekker voelen. Twee dagen later heb ik toch maar gebeld.
Ik was zo verdrietig, ik wilde echt niet terug naar het ziekenhuis. Maar nogmaals, alles voor het kleintje.
Ik moest weer meteen komen. Er werd weer bloed afgenomen, mijn bloeddruk werd gemeten en mijn urine werd onderzocht.
Ik moest in de wachtruimte wachten op de uitslagen. Gelukkig zijn die er meestal binnen een uur. Zo ook nu.
De gynaecoloog wilde me toch even zien. Ik word geroepen en een aardige man schudt mij de hand.
"Ik heb geen goed nieuws voor u mevrouw'' De tranen springen al gelijk weer in mijn ogen.
''We gaan u opnemen, er zitten eiwitten in uw urine. Uw bloeddruk is veel te hoog. U heeft symptomen van pre-eclampsie.''

Wat het allemaal inhield wist ik op dat moment helemaal niet.
Pas ná de bevalling ben ik me erin gaan verdiepen.
(Achteraf gelukkig pas erna, anders had ik me nog veel meer zorgen gemaakt)

Word vervolgd.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je