{{ message.message }}
{{ button.text }}

en toen barstte de bom en kwam het besef.

Gister barstte de bom. dit was nodig om te beseffen dat het zo niet verder kon.

Afbeelding blog 'en toen barstte de bom en kwam het besef.'

Ik was al snel boos en mijn irritatielevel lag al flink hoog de laatste tijd maar dit heeft gister zijn hoogtepunt bereikt. Mijn man was werken dus ik was alleen met de kinderen. Ik wilde naar buiten zodat mijn zoontje zich lekker kon uitleven, mijn dochtertje dacht daar anders over en hield niet op met huilen, na een kwartier zijn we maar weer naar huis gegaan. Ook thuis was het huilen, huilen, huilen. Ze werd alleen rustig op mijn arm, legde ik haar weer te rustte begon het huilen weer. Gelukkig kan mijn zoontje zich prima zelf vermaken dus kon ik haar veel bij me houden.

Mijn man belde dat hij later thuis was, hij stond in de file. Ik ging eten koken en ook daarbij was het weer veel huilen, elke keer ging ik tussendoor haar even de speen geven maar raakte flink geirriteerd. Ik voelde mij steeds meer koken van binnen en op een gegeven moment begon ik te huilen, sloeg op de richel van de box en schreeuwde HOU OP!! HOU AUB OP!!! Ik dacht ik trek dit niet meer het liefst ren ik nu naar buiten en kom nooit meer terug. 

Het eten was klaar gaf haar voor de zekerheid eerst nog een schone luier en drinken. Nu moet ze wel even ophouden toch zodat ik rustig met mijn zoontje kan eten. Het mocht niet baten, ze bleef huilen. Ik heb haar in de maxi cosy bij ons aan tafel gezet maar ook daarin bleef ze huilen. Mijn zoontje wilde niet eten en begon met zijn vork op de tafel en zijn bord te slaan. Ik dacht dat ik gek werd en werd bozer en bozer. Ik kende dit totaal niet van mezelf. Ze bleef maar huilen en weer schreeuwde ik HOU OP!! AUB HOU OP!!! Ik dacht waarom hebben we er voor gekozen jou te houden,ik haat je, wat een rotkind. Ik kreeg de neiging om haar te slaan, ik wist dat dit niks op zou lossen en haar alleen maar meer overstuur zou maken dus heb het gelukkig niet gedaan. Ik verloor gewoon de controle over mijn gevoelens, wat een vreselijk rot gevoel! Ik wil niet boos zijn en schreeuwen maar ik kon het niet laten. Ik bleef mijn man maar bellen waar hij was, hij merkte dat ik niet mezelf was maar kon niet naar huis vliegen waardoor ik hem ook een machteloos gevoel gaf. Mijn zoontje begon te huilen, mama mama zei hij alleen maar en pakte mij vast. Op dat moment brak ik, het leek net of ik weer terug kwam in de realiteit. Ik hield hem stevig vast en begon ook te huilen. Waar ben ik mee bezig, wat doe ik jullie aan,  jullie verdienen dit niet. Ik voelde mijn zo'n slechte moeder. Mijn man kwam thuis en was in shock! Ons dochtertje huilde, wij huilde, ik denk dat het heel chaotisch overkwam. Mijn man pakte ons dochtertje vast en stil was ze. Hij pakte mij vast, ik voelde een rust over mij heen komen alsof ik bevrijd werd uit de hel. Hij zei ik voel jou stress door het hele huis wat gebeurd er allemaal? Ik vertelde dat dit al langer speelt maar het verborgen hield alsof ik een soort toneelstukje kon spelen als hij thuis was, ik vertelde hem alles, vooral dat ik zei dat ik niet van ons dochtertje hield raakte hem enorm, hij zei dit is echt niet goed, we gaan hulp zoeken, ik geef het niet graag toe maar ja ik heb hulp nodig, dit is niet wie ik ben en al helemaal niet iemand die ik wil zijn. Ik wil die liefdevolle moeder zijn die ik voorheen was alleen dan voor beide kinderen, ik wil weer rustig en gelukkig zijn! 

Mijn man zei vanavond nemen we rust en morgen bellen we voor een afspraak. Ons zoontje bleef extra lang op en de hele avond hebben we met zijn allen op de bank gehangen en snachts met zijn allen in bed, dat vertrouwde gevoel moest ik voor mij gevoel vast houden. Ik wilde mijn hele gezin dichtbij mij houden, mijn hele gezin inclusief mijn dochter! Ja MIJN dochter! Gisteravond keek ik haar in haar lieve onschuldige ogen en dacht ik 'ik hou wel van je alleen heb ik het diep weggestopt'.

Ik heb vannacht veel wakker gelegen, bang voor wat komen gaat, ik moet mij gevoelens op tafel gooien die ik liever verborgen houd. Ik voel me zwak, alsof ik heb gefaalt, en als ik iets haat is het zwak zijn. Ik schaam me voor hoe ik mijn dochter heb behandeld en geen liefde voelde maar vooral heb ik wakker gelegen omdat ik overspoeld werd door schuldgevoel, schuldgevoel voor dat kleine onschuldige meisje. Hoe zou zij zich gevoeld hebben afgelopen tijd en zal dit invloed hebben op haar latere leventje (omdat hechting zo belangrijk is het eerste jaar)

Vanmorgen las ik mijn eerdere blog terug en ook de reacties (meestal vergeet ik die te lezen) en hebben de mensen die gereageerd hebben mij alleen nog maar meer doen beseffen dat ik hulp nodig heb. Bedankt hiervoor! 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je