{{ message.message }}
{{ button.text }}

En ik heb jullie ook zo gemist!

Mijn dochter heeft een vader die tegelijkertijd ook haar moeder is. Een oma die ook een beetje haar mama is. Alleen als ik weg ben.

Afbeelding blog 'En ik heb jullie ook zo gemist!' Achtergrond blur afbeelding

Want als ik weer thuis ben, ben ik 100% mama.

Inhakend op mijn vorige blog wil ik nogmaals benadrukken dat ik inderdaad deeltijd vlieg. 70% om precies te zijn. Als ik 5 dagen weg ben geweest ben ik vaak 5 of 6 soms 7 dagen weer vrij. En JA ik heb daar zelf voor gekozen. En NEE ik zou niet anders willen.

Ik vergelijk het werken altijd met het naar de sportschool gaan. Soms heb je echt geen zin maar als het fastenseatbelt-sign weer uit is gegaan en ik weer zen ben in mijn andere natuurlijke habitat. Naar buiten kijk en mij realiseer dat ik toch echt wel het mooiste kantoor ever heb dan valt het altijd weer mee.

Op de route snuffel ik graag rond in speelgoedwinkeltjes of neus ik rond bij de kinderafdelingen van winkels die je hier in ons kikkerlandje niet hebt.

Bij aankomst op bestemming laat ik altijd even weten dat ik er ben. Als mini bij opa en oma is probeer ik altijd eerst even te FaceTimen. Manlief FaceTime ik dan kort daarna want hoeveel ik hem mis. Mijn poppenkindje mis ik op een 5-daagse trip van huis toch het meest.

Mijn ouders zijn de vaste oppas van onze dochter. Zij ging vaak daarheen maar nu wij beschikken over een groter huis met logeerkamer, resideren mijn ouders ook vaak bij ons. Dan zie ik oma's en opa's die voor de leuk een dagje met hun kleinkinderkroost op pad gaan. Mijn ouders doen dat niet. Het zijn geen dagjesmensen. Zij voeden onze dochter op. En nemen haar mee naar de supermarkt. Als beloning dat ze haar bordje heeft leeggegeten krijgt ze een bakje yoghurt of soms een danoontje. En oké een tripje naar de dijk met paardjes of de speeltuin zit er bij zo een logeerpartij ook wel in.

Ik huiver van het woord PAPADAG. Wat nou papadag!? Dat klinkt in mijn hoofd dat een papa zich zelf maar moet op offeren om op zijn eigen kind op te passen. -ERROR- Volgens mij was desbetreffende papa zelf ook bij THE making of.. en we kennen het gezegde: 'Wie zijn billen brandt moet op de blaren zitten."

Een evenredige verdeling van de opvoeding daar past de PAPAdag echt niet in.

Maar gezinnen met vliegende ouders zijn anders. Zo kunnen ze soms niet anders dan per ongeluk niet naar een verjaardag komen. Soms komt vaderlief alleen met een oververmoeide peuter. Als je mij op een verjaardag of event ziet staan met wallen tot op mijn knieën of als ik al gaap om 19:30uur. Het is niet zwaar, ik zit alleen even in een ander ritme. 

Ik ging voor het eerst van huis toen onze mini 14 weken oud was. Huilend nam ik afscheid want jeetje wat was ik een ontaarde moeder. Je laat je newborn baby toch niet zomaar achter?! Schandalig!

Onze dochter wist dus al snel dat mama er via de iPad bij kon zijn. Dan gaf ik mijn hummeltje die helemaal niks door had dat ik weg ging en weg bleef want ach ze wist niet beter wel 3527289292 kusjes voor vertrek.

Inmiddels zijn de rollen omgedraaid. Als ik mijn mooie stewardessenpakje aan heb kijkt mijn peuterpuber opeens heel verdrietig. Het is sowieso al een dramaqueen maar zodra ik ook mijn bijpassende jas aantrek en mijn koffer en trolley mee rol naar de voordeur krijg ik een privé optreden van 'De stervende zwaan.'

Als een ijskoningin vertrek ik dan naar Schiphol met in mijn achterhoofd de smeekbedes van dochterlief. "Maaahaamaaaa niet vliegen, hierrrr blijven Pleaaaase!!" Vervolgens krijg ik een berichtje van het thuisfront dat alles weer koek en ei is. Time to shine ! Whoopwhoop! 

De dagen gaan over het algemeen wel snel voorbij. Helemaal als je een leuke crew hebt dan is het easy peasy. Maar het is niet dat ik dan nooit denk aan mijn hartediefjes thuis. Soms baal ik dat ik dit werk doe. Maar ja wat moet ik dan? Ik heb het mooiste kantoor ooit. Ontmoet elke dag gemiddeld  100/200 mensen en ik hou er gewoon van. Het is een lifestyle. Ja heus dat is waar.

Mijn vriendje is een ware held. Hij draait zijn handen niet om voor een ondergekotst bed of een mega woede uitbarsting van onze peuterpuber. Dit alles doet hij moeiteloos maar vooral liefdevol. Hij is nu prins Hans maar transformeert zich vaak in Elsa of een andere prinses met een kroon op.

Maar ook mijn ouders draaien hun handen niet om voor een aflevering "Terug in de tijd met..." Terwijl het toch al wel bijna 30. Yep 30!!!! (Nou ja bijna 30 over 22 dagen.) Nou laten we het houden op HEEL lang geleden is dat ze de zorg hadden voor een kleine, stoute peuterpuber ;).

Als ik dus op de route ben denk ik heel erg vaak aan mijn kleine aapje. En stiekem als ik na 3 dagen thuis alweeeer oorlog aan het voeren ben om een bordje met korstjes, niet opgeruimde speelgoed of gewoon een random schreeuw-sessie in de supermarkt. Stiekem denk ik dan weer aan mijn volgende reis. Wat ik dan vergeet is het beteuterde gezichtje van mijn poppenkind. En enige wanhoop in de ogen van manlief. Ach ja het gras is toch altijd groener aan de overkant. Dat blijkt wel weer.

Het beste van weggaan is het thuiskomen. De grote sterke armen en zachte spekkige armpjes die mij dan heel lang omhelsen om vervolgens meteen weer in de routine van de dag te stappen. Nadat ik mijn uniform heb uitgetrokken ben ik gewoon weer de mama die boodschappen moet gaan doen. Of een ander moeder-taak kan verrichten. Maar o lieverds! 

"Ik heb jullie ook zo gemist!"


Boffen jullie ook met zulke ouders en man? Of mag ik even heel hard in mijn handjes knijpen dat ik deze persoonlijke jackpot heb gewonnen?! Vertel, discussieer en deel het hier!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je