{{ message.message }}
{{ button.text }}

En dan zit er echt een babytje in je buik.

Na het bezoek aan de Gyn ging mijn zwangere leventje verder er was heel wat te doen

Afbeelding blog 'En dan zit er echt een babytje in je buik.' Achtergrond blur afbeelding

En toen zwom er echt een minimensje in buik: Toen werd het pas echt regelen:

Allereerst op de PABO. Mijn begeleider schrok maar merkte snel aan mijn reactie dat ze blij voor me kon zijn. Ze vond het goed van me dat ik weer verder wilde met de PABO. Ze adviseerde me om deeltijd te doen omdat daar wat oudere mensen de PABO gingen doen. Op Voltijd zou ik met meiden van maar twee jaar jonger maar zoooo'n ander leven in de klas komen waardoor ik lastiger aansluiting zou kunnen vinden. Ik kon in mei het jaar erna met haar contact opnemen omdat zij de coördinator van deeltijd was.

Spulletjes! Johan heeft gelukkig een vaste baan maar ik had minimaal inkomen. Ik was inmiddels bij de action gaan werken maar toch... Ondanks dat mijn moeder zich nog steeds niet kon voorstellen dat ze oma zou worden kwamen mijn oude bedje, box, hydroluiers, badcapes, etc van zolder en ging ze altijd mee shoppen om ons te sponsoren. Van mijn lieve schoonouders kregen we de kinderwagen. Dat was opgelost

Toen ons huisje: we woonden op dat moment in een flatje op de tweede etage zonder lift. We hadden twee slaapkamers: de onze en een ienimieni waar de droger, diepvries, mijn boeken, de gereedschapskist etc stonden. Gelukkig hebben de vorige bewoners nog een slaapkamer maar hebben deze bij de woonkamer betrokken. Dat werd dus weer een muurtje zetten. Het ideale van het kamertje was dat er een inbouwkast inzat en 1 van de 2 deuren naar de badkamer.  Gelukkig is Johan handig dus met 2 dagen stond er een muurtje, inclusief deur en elektra. Ook geregeld. Toch keken we uit naar een eengezinswoning waar we in de toekomst met 2 kinderen konden gaan wonen. Dat was lastig dus konden we hier toch blijven wonen.

Omdat ik veel thuis was kon ik heerlijk rustig aan doen en schilderde de babykamer en richtte hem in. Heerlijk!

Mijn controles bij de Gyn gingen volgens schema door. We wilden niet weten wat het zou worden dus werd dat elke keer goed omzeilt. Wel bleek dat hij iets achter liep in groei. Hij had mooie lange benen maar het buikje en hoofdje trokken het gemiddelde omlaag. Elke keer geen reden voor paniek maar wel reden voor elke afspraak echo's. Geen probleem natuurlijk!

Toen ik 29 weken zwanger was kreeg ik een aanrijding. Niet heel ernstig. Een meisje moest uitwijken voor haar vriendinnetje die uitweek voor een aanhanger. Ze viel voor mijn auto. Gelukkig had ik al een onderbuik gevoel en reed ik al minder hard dan dat daar mocht. Alles is goed afgelopen en ik ging weer verder.

Een week later had ik controle in het ziekenhuis. Mijn vriendin mocht eindelijk mee. Na lang wachten was ik aan de beurt. De echoscopiste constateerde een versnelde doorbloeding in de navelstreng. Op dat moment had ik geen idee hoe dat kwam. Veel later bedacht ik me pas dat het weleens aan die aanrijding kon liggen.

Ik moest, zoals altijd, naar Gyn. Een andere maar lief en vriendelijk. Hij vond de combi van te klein en de versnelde doorbloeding reden om mij op te nemen. Oke, zei ik maar het drong niet tot mij door. Tot mijn vriendin des te meer: Lin, zei ze: besef je je wel dat je moet blijven? Ja... zei ik nog. Van de gyn mocht ik naar huis om mijn spullen te pakken en moest toen weer terugkomen. Ook prima en nog steeds besefte ik niet dat ik moest blijven. Dit kwam pas op de terugweg in de auto. Shit!! Ik moet blijven. Thuis reageerde Johan nuchter. Wat moet dat moet. Hij was aan het klussen dus nadat ik mijn vriendin had gerustgesteld, mijn tas had ingepakt en Johan zich had omgekleed konden we weer terug naar het ziekenhuis.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je