{{ message.message }}
{{ button.text }}

En dan is je kind van 6 aangemeld bij de zedenpolitie

En daar zat ik dan vanmiddag met twee juffen om de tafel en een wijkagent. Is mijn zoontje echt aangegeven bij de zedenpolitie?

Afbeelding blog 'En dan is je kind van 6 aangemeld bij de zedenpolitie' Achtergrond blur afbeelding

Ik schrok me rot. Ik had me veel voorgesteld maar dit? Ik hoor jullie al denken. Wat is er in vredesnaam gebeurd? Nou, zo zaten wij misschien wel net zo aan tafel. Het begon allemaal afgelopen zaterdag...

Ik had een super leuke en fijne alpha weekend gehad hier van de kerk. Ik had zoveel indrukken opgedaan en er was in die korte tijd zoveel gebeurd dat ik er echt vermoeid van was. Aan het begin van de avond werd ik thuis afgezet en bij binnenkomst lieten mijn twee kids zien hoe "erg " ze mij toch wel dat ene nachtje hadden gemist. Ze gaven me een knuffel, kreeg een kus van de wederhelft en zo kwamen ze met grote verhalen wat ze allemaal hadden gedaan met zijn drieën. En zo te horen was het veel leuks, want ze waren er vol van. Mijn man gaf aan dat hij nog even weg moest om iemand met de auto te helpen, maar beloofde mij gauw terug te zijn. Ik ben bij de kinders op de bank geploft en samen keken we wat tv. Totdat de bel ging...

Ik trok de deur open en zag twee moeders staan met twee kleine kindertjes. Ik herkende ze meteen van de straat hierachter. Één van hen is mijn schoonzusje met haar dochtertje. We hebben niet zo best contact. Dat is jaren geleden al mis gelopen, maar omdat onze kinderen toch veel met elkaar omgaan is het toch wel handig om weer wat contact te hebben. De andere vrouw was de moeder die me nog niet zo heel lang geleden staande hield om me te vertellen hoe leuk mijn kinderen bij haar hadden gespeeld en dat vond ik fijn om te horen. Op één of andere duistere wijze liggen mijn kinderen niet heel lekker, of beter gezegd, helemaal niet in de buurt dus dat ze me dat persoonlijk kwam vertellen deed me toen goed. Aangezien ik vrij vaak ouders aan de deur heb staan om niets, ik altijd heel vriendelijk alles oplos, maar me toch behoorlijk irriteer aan die kleine dingetjes is het ook wel eens goed dat iemand verteld dat het juist wel eens een keer heel goed is gegaan. Maar nu kwam ze toch met iets heel anders. "Ik kom even iets met je bespreken," zei ze als eerst. Dus ik gaf haar het woord. "Pieter kwam vanmiddag thuis met het verhaal dat jou jongste met die van mij de bosjes in was gegaan, gevraagd had zijn broek naar beneden te doen om vervolgens met een stokje op onderzoek uit te gaan." Ik wist even niet wat ik moest denken. Ten eerste om het verhaal natuurlijk. Ten tweede omdat ik niet helemaal snapte waarom mijn schoonzusje en twee kleine kinderen bij dit gesprek aanwezig moesten zijn. Ik kon niets anders uitbrengen dan dat me dit overviel en dat ik even niet wist wat ik hier mee moest. Vervolgens begon ze over seintjes van seksueel misbruik. Dit gedrag herkende ze van haar oudste die misbruikt was. Ik schrok een beetje van die opmerking omdat ik dacht dat ze suggereerde dat ik mijn kind misschien seksueel misbruikte, terwijl ik het moment er voor nog dacht dat deze kids misschien samen op "ontdekking" waren gegaan wat goed mogelijk is op deze leeftijd. We maakten de afspraak dat ik hier zo gauw mogelijk op terug zou komen, maar dat ik er voor nu even rustig over na moest denken. Dit vond ze goed. De volgende dag ben ik er meteen op terug gekomen en we hadden een fijn gesprek. Ze gaf aan dat ze zich enkel zorgen maakte en dat ze niet boos was. No hard feelings. Het leek goed zo. Ik snapte haar reactie en dacht dat hiermee de kous dan af was. Maar dat was het helaas niet. 

De volgende avond kreeg ik een bericht terwijl ik net de kerk binnen stapte. Haar Pieter was wat angstig geweest op school en daarom heeft ze het aan juf moeten vertellen wat er was gebeurd. En om het nog erger te maken kreeg ik gister ook een app van mijn schoonzusje dat haar dochtertje nu ook met verhalen kwam dat mijn zoontje haar met een stokje tussen de billen wilde gaan zitten. Ik dacht dat de wereld onder mijn voeten weg zakte. Ik was op mijn werk, maar wilde naar huis. Ik wilde niets liever dan dit oplossen. Mijn man was boos. Heel boos. We zouden een afspraak maken voor een gesprek met school, maar mijn man vond het zo erg om te zien dat ouders massaal over ons zaten te teuten op het plein dat hij ineens geen gesprek meer met school wilde. Vooral omdat hij zich niet begrepen voelde door school. Zo is mijn man nu eenmaal. Hij voelde zich zo vreselijk rot. Omdat ik op dat moment niets kon doen heb ik gevraagd of hij voor mij een gesprek met twee juffen wilde regelen zodat ik ook mijn kant van het verhaal kon vertellen. Niet dat mijn verhaal anders is, maar ik wilde wel graag het één en ander toelichten. 

Een paar maand geleden kwam namelijk het verhaal tevoorschijn van onze jongste zoontje met ons oudere buurmeisje. Ze verschillen elkaar 6 jaar. Daar is het een en anders tussen gebeurd en ik kan je zeggen, dat was niet prettig. Ze heeft mijn zoontje zo'n anderhalf jaar geleden kennis laten maken met dingen die hij nog niet eens op vier jarige leeftijd hoorde te weten. Dit is destijds met de moeder van het meisje heel goed uitgepraat en dit zouden we achter ons laten. Maar zou dan hier misschien zijn gedrag vandaan komen? Dit wilde ik graag vertellen op school zonder een naam te noemen. Ik bedoel, het meiske zit inmiddels in groep acht, gaat straks naar de hogere school. Ik wil niet dat zij betrokken word bij dingen die in eerste instantie niks met haar te maken hebben. Maar helaas was het kwaad al geschiedt. Mijn schoonzusje was al uit de school geklapt, heeft alles al voor ons verteld en zo worden er onbedoeld nog meer mensen meegezogen in deze, voor ons gevoel, opgeblazen poppenkast. 

Vanmiddag mocht ik dan eindelijk naar school. Ik zag er vreselijk tegenop. Was bang dat mijn verhaal niet serieus genomen zou worden en de juffen zouden zeggen dat mijn kind van zes jaar een kindermisbruiker zou zijn. Bah... wat voelt dat naar om over te denken. Afijn, vol goede moed stapte ik de school in, werd doorgestuurd naar het kamertje waar ze mij al zaten op te wachten, maar tot mijn grote verbazing zaten niet alleen twee juffen daar, maar ook een man. Even voelde ik een behoorlijke boosheid in mij opkomen, want wie was die man? Wie waren er nog meer ingelicht? Wat gaat er allemaal gebeuren? Deze meneer stelde zich netjes voor. Hij zal ongetwijfeld aan mijn gezicht hebben gezien wat ik allemaal dacht. Ik hoor namelijk wel vaker dat mijn gezicht boekdelen kan spreken als ik intensief aan het nadenken ben. Hij vertelde kalm dat hij de nieuwe wijkagent is en bij dit gesprek aanwezig moest zijn. Ik dacht in eerste instantie dat hij misschien was ingeschakeld omdat de school bang zou zijn voor een verkeerde reactie vanaf onze kant? Maar het werd me al gauw duidelijk dat dat niet het geval was. Hij vertelde mij al snel wat er aan de hand was. "Één moeder heeft zich gemeld bij de zedenpolitie. Zij heeft aangegeven dat er het één en ander tussen haar kindje en uw zoontje is gebeurd en daarom is het noodzaak dat we ook de kant van uw verhaal moeten horen om een duidelijk beeld te krijgen, want als hier serieus wat aan de hand is dan moet hier wat aan gedaan worden. Zou u ons kunnen vertellen wat er is gebeurd?" Ik wilde beginnen, niet wetend waar, maar toen ik mijn eerste woorden uit bracht begon ik hevig te snikken en te huilen. Wat voelde ik me rot. Hoe kon dit nou gebeuren. Had ik dit alles kunnen voorkomen? Heb ik gefaald? Ik bedoel, ik heb cursussen voor mijn werk moeten volgen gericht op kindermishandeling en seksueel misbruik. Heb ik dan toch allemaal dingen over het hoofd gezien? Er word vanuit gegaan dat het allemaal reuze mee valt. De twee ouders die met de politie hebben gesproken worden op de hoogte gesteld dat er verder word gekeken bij ons zoontje. En ook mag er niet met andere mensen over dit alles gepraat worden. Ik denk dat het al buiten ons om op het schoolplein uitgelekt is onder ouders, helaas. Maar mocht dat het geval zijn en mochten hier verkeerde reacties uit komen dan moeten we ons meteen melden bij de wijkagent en bij school. Ze vinden het nog steeds belangrijk dat we ons veilig voelen en bovenal dat de kinderen hier niet het dupe van gaan worden.

Ik weet nog steeds niet wat ik hier van moet vinden. De reacties in onze nabije vriendenkring is heftig. Ze zijn boos en verdrietig net als ons. En bovenal heerst de vraag bij ons allemaal, namelijk, of dit niet gewoon een "indianenverhaal" is zoals de agent het mooie verwoorde. Ik weet het niet. Maar wat ik wel weet is dat ik het liefste mijn zoontje vast zou willen houden en hem willen zeggen dat hij, ondanks dit gebeuren toch een heel speciaal en slim jongetje is die echt zo verschrikkelijk veel voor anderen over heeft en dat ik ontzettend veel van hem hou. Laten we maar gauw weer wakker worden uit deze boze droom. Dan kunnen we weer verder gaan waar we gebleven waren ipv stilstaan...

We praten uiteraard met ons zoontje hier over. Dat hij dit absoluut niet met andere kindjes mag doen, maar wanneer een ander kindje dit bij hem wil doen hij ook bij ons komt om het te zeggen. Op dit moment kunnen we denk ik niet meer dan dat. 

Ivm de privacy heb ik een andere naam genoemd dan de echte naam.


Het verhaal is hier helaas niet gestopt. Ben je benieuwd naar het vervolg? Klik dan hier om deel 2 te lezen van mijn verhaal over de zedenpolitie.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je