{{ message.message }}
{{ button.text }}

En dan breekt je hart...

Ik hoor haar echt krijsen! Daar ligt ze dan, ons ukje, tussen 4 artsen.

Afbeelding blog 'En dan breekt je hart...'

In het ziekenhuis aangekomen moeten we naar de oogpoli. Wachtkamer B. Dave en mijn moeder had ik onderweg al gebeld en ze zijn onderweg.

In de wachtkamer lijken allemaal oudere mensen te zitten. Wat doe ik hier met mijn baby, dit hoort niet. Dan mag ik naar binnen, mijn schoonmoeder wacht buiten om de anderen op te vangen.

In de behandelkamer tref ik dokter A oftewel dr. Staart. Zij vraagt me alles te vertellen vanaf de bevalling. Ondertussen komt Dave binnen. Na het intakegesprek wil ze graag kijken. Ik heb Nienke op schoot en dr. Staart probeert haar oogje te openen. Heel even werkt ze mee, maar al snel knijpt ze haar oogjes flink dicht. Dr. Staart besluit het zo te laten en zegt dat haar collega zo even mee komt kijken. We mogen terug naar de wachtkamer.

Mijn moeder is er nu ook. Er is nog geen nieuws dus we wachten...en wachten.

Eindelijk loopt er een arts met krulletjes de behandelkamer binnen. Niet lang daarna mogen we weer naar binnen. Dokter B, dr. Krul, vraagt ons alles weer te vertellen. Opnieuw vertellen we het hele verhaal over de heftige bevalling, het ontstoken oogje en dat we niet bij de huisarts mochten komen. Ook deze dokter wil graag even kijken. Hij praat heel vriendelijk tegen Nienke en lijkt heel zachtaardig. Nienke laat hem ook even kijken, maar niet lang genoeg en al snel daarna begint ze te huilen. Dr. Krul geeft haar terug en geeft aan de witte plek gezien te hebben, maar dat hij jammer genoeg niet goed kon zien wat er echt aan de hand was. Of we weer even in de wachtkamer willen plaatsnemen. Hij zal ondertussen gaan overleggen.

Ik ben nu heel blij dat ik borstvoeding geef. Geen gedoe met flesjes opwarmen en bovendien voel ik Nienke kalmeren terwijl ze drinkt. Het frustreert ons dat het allemaal zo lang duurt. Wanneer komt er nu iemand met verstand van zaken kijken naar ons meisje?

We worden verzocht naar wachtkamer A te gaan, dus we pakken alles op en gaan daar zitten wachten. Na een tijdje worden we binnen geroepen door dokter C, dr. Bal. Zonder ons aan te kijken vraagt hij ins het verhaal te vertellen. Dave reageert geprikkeld dat we dit vandaag al een aantal keer hebben verteld en hij het dossier kan lezen. En wanneer er nu echt iemand komt om naar Nienke te kijken. Dr. Bal besluit om toch maar in het dossier te kijken. Het blijft even stil. 'O ja,' zegt hij en 'oké.' Dan wil hij even kijken en vraagt of ik Nienke op de behandeltafel wil leggen. In mijn hart wil ik dat niet, ik wil dr. Krul. Maar toch leg ik haar neer. Hij trekt handschoenen aan en zonder verder iets te zeggen probeert hij haar oogje open te duwen. Uiteraard is Nienke het hier niet mee eens en begint heel hard te huilen, maar dr. Bal geeft niet op. Dan komen dr. Staart en dr. Krul binnen. Dr. Bal vraagt aan dr. Staart om Nienke's hoofd vast te houden omdat hij in het oogje wil kijken. Naast me voel ik Dave's lijf aanspannen, hij staat op het punt om in te grijpen. Dr. Krul kijkt het even aan, maar al snel grijpt hij in en zegt dat ze dit beter kunnen doen als de oogarts er is. Anders moet het straks nog een keer. Hij pakt Nienke op en geeft haar aan mij. Ik ben hem heel dankbaar. Dr. Krul legt uit dat de oogarts een spoedoperatie aan het doen is en elk moment klaar kan zijn. 

Opnieuw gaan we terug naar de wachtkamer. Mijn schoonmoeder moet ondertussen echt naar huis. Het is nog een eind rijden. We beloven haar op de hoogte te houden als zij beloofd voorzichtig te rijden. En dan is het wachten op de oogarts (Wat zijn dan die andere dokters die zo nodig moesten kijken!!). Eigenlijk kan ik niet meer zitten van de pijn aan de onderkant. Heerlijk hoor, die stoelen in wachtkamers. Maar ja, het gaat om wel om Nienke. 

Eindelijk komt er een stuk oudere en kleinere vrouw aanlopen. De oogarts, dokter D en we mogen weer naar binnen. Dave noemt haar meteen dokter Scharrelei, vanwege de gelijkenis met haar achternaam. Het is een vriendelijke vrouw. Opnieuw vertellen we ons verhaal. Nienke is niet van plan om nog maar iemand te laten kijken en begint te huilen zodra iemand aan haar hoofdje zit. Ze besluiten een oogspreider te gebruiken. Ik vind het een enorm ding. Moet dit haar oogje open gaan houden?! Dr. Krul neemt Nienke van me over en legt haar de behandeltafel. Hij praat zachtjes tegen haar en daar ben ik heel blij om. Dan komt dr. Scharrelei met de oogspreider. Nienke begint echt te krijsen en ik moet huilen. De oogarts zegt dat ik ook even buiten mag wachten. Dit doe ik, maar ook door de deur heen hoor ik haar gillen. 

Daar binnen ligt mijn ukje van 3 weken oud te krijsen tussen 4 volwassen artsen. Mijn hart breekt.

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je