{{ message.message }}
{{ button.text }}

Emetofobie en moederschap

Emetofobie, dat is een fobie waar ik best veel last van heb. Ik hoor jullie denken; 'Emetowatte?' Emetofobie; angst voor overgeven.

Afbeelding blog 'Emetofobie en moederschap' Achtergrond blur afbeelding

Dat niemand van overgeven houdt is logisch, laten we dat vooropstellen. Maar je kunt er ook echt een fobie voor ontwikkelen. En dat heb ik dus precies. Het is niet zomaar een beetje bang zijn voor overgeven, maar het is echt zoveel meer dan dat. Laat mij het jullie uitleggen.

Als emetofoob ben je bang om zelf te moeten overgeven, of heb je angst om het iemand anders te zien doen. De meeste emetofoben gaan dan ook alles uit de weg wat hun in contact zou kunnen brengen met overgeven. Ze kunnen zelfs in paniek raken wanneer ze berichten lezen op facebook van vrienden die buikgriep hebben, vermijden restaurants, gaan niet naar de bios omdat er in de film misschien wel eens overgegeven zou kunnen worden of ontwikkelen soms zelfs straat- en smetvrees tot en met. Ik heb die akelige klotenfobie. Gelukkig op dit moment niet meer zo erg als wat het ooit is geweest, maar wanneer ik misslijk ben kan ik nog steeds lichtelijk in paniek raken.

Het begon allemaal in 2009, zo'n drie maand na de bevalling van onze jongste zoon. Er heerste toen buikgriep en wij waren natuurlijk allemaal de sjaak. Echter kon ik het overgeven heel goed tegen houden en dat heeft bij mij op één of andere manier een fobie gecreëerd. Zoals zo vaak gebeurd, sluimerende dit natuurlijk al veel langer aan de oppervlakte. Alleen had ik er nooit aantoe gegeven. Als klein meisje was ik altijd al in paniek wanneer ik moest overgeven en vermeed ik ruimtes waar bijv mijn broertje of zusjes hadden overgegeven. Maar de angst was nooit zo erg aanwezig dat het ook werkelijk mijn leven ging beïnvloeden. Tot 2009. Daar is het een fobie geworden. Waarschijnlijk omdat we al langere tijd in een stresssituatie zaten, twee kleine kindertjes in een jaar tijd op de wereld hadden gezet. Tja, dan kunnen dit soort dingen je overkomen. 

Vanaf het moment dat de fobie mij over nam begon het ook echt mijn leven te beïnvloeden. Ik hield de tijd in de gaten. Zo durfte ik niet meer voor half tien naar bed te gaan omdat ik in 2007 eens om half tien naar bed was gegaan en s'nachts in paniek had staan overgeven in de keuken. Ik heb toen zelfs s'nachts mijn moeder in paniek gebeld omdat ik bang was dat het niet zou stoppen. Was het half tien geweest dan durfte ik naar bed. Ik was zo ook alle dagen misselijk, creëerde een soort van smetvrees en vermeed alles wat me misschien maar ziek kon maken. Eten of drinken dat net de dag ervoor was aangebroken gooide ik weg, winkels waar ik eens was geweest en waar ik mogelijk eens was besmet, vermeed ik. Ik durfte niet meer met de kinderen naar de overdekte speeltuin omdat ik waarschijnlijk daar heel makkelijk besmet kon worden met al die bacillen die daar rond vlogen van al die kinderen. Ik was zelfs nog bang wanneer de hond begon over te geven. Bang dat hij me kon besmetten. Als iemand vertelde dat die misselijk was zat ik vijf kilometer verderop. Hadden mijn kinderen overgegeven dan had ik altijd het gevoel dat ik mijn huid zowat van mijn armen af wilde schrobben. Als ik bij iemand in de buurt was geweest die voor mij een besmettingsbron zou kunnen zijn geweest, dan ging ik de dagen aftellen. Als ik na tien dagen nog geen klachten had dan was er niets aan de hand. Als er een maand aanbrak waar ik ooit eens in had overgegeven dan was ik de hele maand in de stress. Gut, ik kan wel eeuwig dingen op blijven noemen die me compleet in hun greep hielden.

Nooit wist ik dat het ook echt een fobie was. Totdat ik op Google eens zocht op 'angst voor overgeven'. Ik kwam meteen op de site terecht van Stichting Emetofobie. Wat een opluchting! Mijn angst had een naam! En er waren allemaal mede emetofoben! Oh wat een rust viel er over mij, te weten dat ik niet de enige was. Op de hoofdpagina stond een filmpje. Een stukje van, ik geloof, het programma De Wereld Draait Door, waar Bert Visscher te gast was èn een paar emetofoben. Deze dames vertelden over de fobie en één van de dames, ik zal dat nooit meer vergeten, heeft zelfs eens haar antibioticakuur laten staan omdat ze bang was dat ze van de medicijnen moest overgeven. Uiteindelijk volgde een ziekenhuisopname omdat de blaasontsteking natuurlijk alleen maar erger werd. Wat vond ik dat heftig en wat was ik dankbaar dat ik daar toen geen moeite mee had. 

Kort daarna ben ik op facebook gaan zoeken voor steun van mede emetofoben. Ik sloot me aan bij een paar groepen en de steun die ik daar kreeg was fijn. Maar lid zijn van zo'n groep had ook zijn nadeel. Doordat ik telkens las over de angsten van een ander, kreeg ik zelf ook steeds meer angsten. Toen ik een paar jaar terug voorhoofdholte ontsteking kreeg en bijholte ontsteking, liet ik ook ineens mijn antibioticakuur staan omdat de apothekersassistent achter de balie vertelde dat ik mogelijk kon gaan overgeven van de medicijnen. De fobie nam steeds meer mijn leven over.

Uiteindelijk ben ik een tijd terug gekapt met het volgen van de groepen. Ik ben nog wel lid, maar lees niet meer actief mee. Sinds ik daarmee gestopt ben gaat het met mezelf ook een stuk beter. Ook heb ik verschillende therapieën gevolgd en ook dat heeft gedeeltelijk mijn angst weg genomen. Ik zal denk ik nooit genezen en er zijn nog vaak genoeg momenten dat de fobie het stuur overneemt, maar ik probeer zelf het meest het stuur in handen te houden. Als mijn kinderen ziek zijn wil ik ook wel in paniek zijn, of als er weer een buikgriep epidemie heerst op mijn werk kan de fobie me ook over gaan nemen. Tot nu toe ontspring ik nog altijd de dans. We maken er maar het beste van. Ik wil niet meer dat mijn fobie mijn leven gaat beheersen, en dat is iets wat ik zelf in de hand heb. 

Ik ben erg benieuwd of hier meer mensen zijn met angsten en fobieen. Als je die hebt, wat is het dan voor angst of fobie?

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je