{{ message.message }}
{{ button.text }}

Eeuwig durende strijd & eeuwig durende liefde

Ik heb een Peuter, nou ja, een bijna Peuter. Ze wordt in juni 2, maar ook nu is alles nee.

Afbeelding blog 'Eeuwig durende strijd & eeuwig durende liefde'

Ik weet nog goed dat mijn oudste in de welbekende peuterfase zat. De eeuwige strijd omdat ze iets niet mocht of dat iets niet lukte. Het is een fase is. Die gaat over. Een fase waarin ze leert zelfstandiger te worden en op ontdekkingstocht gaat. Dat moedig ik ook aan. Maar de driftige uitingen die hieruit voort vloeien vindt ik minder..

Nu met mijn “bijna” peuter ben ik wederom in deze fase beland. Bij een tweede gaat alles anders. Je bent als ouder makkelijker omdat je alles al een keer hebt meegemaakt. Je weet wat je te wachten staat en bent minder bezorgd. Je springt niet meer op bij elk hoestje en je schrikt niet meer van elk huiltje.

Bij mijn oudste had ik de eerste 2 jaar een grote luiertas mee wanneer ik op pad ging. Vol met spulletjes die ik heel misschien, wellicht, eventueel nodig zou kunnen hebben. Conclusie achteraf; Ik zeulde mij een breuk voor niks.

Nu neem ik voor de jongste standaard het volgende mee; een paar luiers, een pak billendoekjes, een pakje koekjes en een drinkbeker met sap. Wanneer ik echt een hele middag van huis ben prop ik er nog een extra setje kleertjes inclusief rompertje bij. That's it. Nog nooit heb ik gedacht “Oh had ik dat maar meegenomen!" De luiertas heb ik welgeteld tot 6 maanden na de geboorte van mijn jongste gebruikt, daarna verdween deze in de kast. In mijn eigen schoudertas was plek zat.

Ik dacht dat ik met een tweede kindje erbij ook 2 keer zo druk zou zijn. Niks is minder waar. Ik ben 100 keer zo druk! Er is nauwelijks een moment dat het stil is in huis of dat er niet ergens iets gaande is. Maar het is ook 100 keer zo gezellig. Ik dacht met 4 jaar verschil zal het wel een tijd duren voordat mijn meiden samen spelen. Gelukkig bleek dit niet het geval. Vanaf het moment dat mijn jongste 1 is geworden, spelen ze écht samen. Samen racen door de kamer heen bijvoorbeeld. De 1 op een fietsje, de ander op een autootje, gierend van de pret en hoe sneller hoe beter!

Ik kocht ook veel minder voor mijn tweede. Sowieso had ik nog veel van mijn eerste liggen. Van de babyuitzetlijst heb ik gelijk de helft weggestreept. Al doende leert men. Je gaat echt niet alles wat op die lijst staat gebruiken. Bij lange na niet!

Ik ben ook makkelijker als ze zich bezweert. Bij mijn eerste vloog ik gelijk op bij elke zucht of steun. Nu zie ik dat mijn jongste vaak zelf weer op staat. Zolang ze zich niet echt bezeerd heeft en een “oh oh” uit haar mondje volgt, dan is er niks aan de hand. Pas wanneer ze echt hard huilt, zo hard dat ze eerst geen geluid produceert, weet ik dat ze zich echt flink bezweert heeft.

Waar ik mij nog het meest over verbaasd heb, is het feit dat ik mijn oudste anders ging zien. Ik zag haar ineens als een grote zelfstandige dochter. Waar ik haar voorheen betuttelde en klein hield was ze ineens een groot kind. Ik verwachte ook van haar dat ze meer zelf deed. Gelukkig vatte ze dat ook goed op en ging ze hierin mee. Nu merk ik dat ik haar misschien té snel té zelfstandig heb willen maken. Het contrast met mijn jongste en oudste was zo groot, dat ik mijn oudste van toen 4 ook als groot zag. Een kleine baby en een grote Kleuter.

Nu wordt dat contrast minder. Nu de driftbuien op komen zetten als paddenstoelen die uit de grond schieten. Nu ze begint te gillen als een keukenmeid wanneer iets niet lukt. Het verschil in leeftijd tussen mijn grote en kleine meid wordt steeds minder merkbaar en zichtbaar. Ze worden groot. Allebei.

Tags: #Kids & Zo

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je