{{ message.message }}
{{ button.text }}

Een taboe: samen slapen

Een tijdje geleden heb ik een blog geschreven over het slapen van Olivia. Dat ik graag wilde dat ze op d'r eigen kamertje ging (door)slapen.

Afbeelding blog 'Een taboe: samen slapen'

Na een paar weken weinig tot niet te hebben geslapen, hebben we dit idee eventjes in de ijskast gezet. Over een tijdje maar weer eens proberen.

We hebben nu een co-slaper tegen ons bed staan waar Olivia in slaapt. Nog steeds brengen we haar tussen 19/20 uur naar bed op haar eigen kamertje en dan blijf ik bij haar tot ze slaapt.

De ene keer tegen 21 uur de andere tegen 4 uur (of ergens er tussenin) wordt Olivia wakker en als ze dan niet meer in haar bedje in slaap valt binnen ongeveer 15 minuten dan leggen we haar in de co-slaper waar ze weer heerlijk in slaap valt met mijn hand op haar buikje/hoofdje/handje etc.

Heel soms slaapt ze dan ook niet goed en beland ze tussen ons in (bovenop de dekens voor de veiligheid).

Het samen slapen is een taboe heb ik gemerkt. De opmerkingen die we erover hebben gehad zijn niet mis.

We zijn hippies, we verwennen DAT kind teveel (m'n haren gaan altijd overeind staan als iemand 'dat kind' zegt). En zelfs kind in bed is huwelijk dood.

Nou sinds Olivia weer op onze kamer slaapt en wij weer meer dan een paar uurtjes slaap krijgen in een nacht, kunnen wij weer aardig tegen elkaar zijn, lief tegen elkaar zijn en hebben we weer energie voor werk, voor Olivia, voor elkaar.

Uiteraard gaan we over een tijdje weer opnieuw proberen om Olivia in haar eigen kamertje te krijgen, maar voorlopig zit het wel even goed.

En daarbij, hoe heerlijk is het als je 's morgens wordt gewekt door een klein handje op je gezicht, of door een open mond op je neus (een lekkere babykus). 

Tags:

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je