{{ message.message }}
{{ button.text }}

Een stalker met gekke ideeën

Een dreigende stem klinkt: 'Doe open zeg ik!' Gevolgd door een paar stevige stompen op de deur...

Afbeelding blog 'Een stalker met gekke ideeën' Achtergrond blur afbeelding

Ik word achtervolgd. Al een aantal weken word ik nauwlettend in de gaten gehouden. Wat ik doe, waar ik heen ga, waarom ik daar heen ga, wanneer ik weer terugkom, waarom ik alweer terugkom, of juist waarom het zolang duurt.

Zoals laatst. Al de hele morgen hield ik van alles op. Je weet wel, je bent zwanger, waardoor je om het half uur moet gaan lozen ook al drink je weinig. Maar wanneer kun je er nu eens tussenuit sneaken, zónder dat je gesnapt wordt en dus van alles kan verwachten als je terugkomt of nog voor je terug bent.

En dan is daar opeens hét moment. Ik glip geruisloos de deur uit en haal opgelucht adem als ik de wc-deur achter me op slot draai. Pffff... eindelijk kan ik eens rustig...BAM! Ik schrik me een rotje. 'Wat doe je?!' Een klein, maar vastberaden stemmetje klinkt: 'Doe de deur eens open!' 'Ja maar liefje, mama zit op de wc!' 'Doe de deur eens open!' Zijn stemmetje gaat dreigender klinken, maar ik heb niet zoveel zin om hem zijn zin te geven.  'Nee, mama doet de deur niet open. Ik kom zo, ga jij maar spelen.' Mag ik even? Na 3 uur ophouden nog geen 10 seconden rustig zitten? Ja daag. 'Doe de deur open, zeg ik!' Er volgen een paar fikse stompen op de deur. Ja en dan ben je aan het verkeerde adres. Ik trek razendsnel de wc door en duw de deur open. 'Wat is dat voor rarigheid? Nee is nee en dan ga je niet bonken! Ga maar even op je stoel.' Na wat gehannes zit hij daar. Mijn stalker. Met zijn ondeugende snoet. 'Ik doe niet meer bonken hoor mama,' belooft hij. 'En anders moet je gewoon niet kijken.' 

Gewoon niet kijken. Ook een idee. Zijn idee. Een idee waar hij erg trots op is. En dat hij laat ook op van die goede momenten weten. 'Mama, je moet nu niet kijken,' klinkt het dan ergens vanaf een stoel. En boem. Daar springt hij op de grond. Of zoals van het weekend. Ik ben boven en hij roept onder aan de trap: 'Mama, je moet straks niks zeggen!' Als ik beneden kom, zit hij boven op de eettafel chips naar binnen te werken. Ik kijk verbaasd en doe mijn mond open om wat te zeggen, maar hij roept al weer: 'Nee mama, niks zeggen zei ik toch!' Mijn stalker heeft dus naast gekke ideeën, ook nog een vooruitziende blik! 

Om je niet de moed in de schoenen te praten als je nog dit tijdperk door moet... Wat kunnen ze bijdehand zijn, wat word je er soms moe van. Maar wat zijn ze lief en grappig. Als ze de armpjes om je nek slaan en zeggen 'Aai lof joe verrie mats' en een natte zoen op je neus geven, dan denk je niet meer aan dat gestresste wc-bezoekje, aan de driftbuien als ze hun zin niet krijgen, aan de apenstreken die ze uithalen. En dan kun je met een heerlijke cliché zeggen: 'Het is het allemaal waard...'

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je